Batuhan Gutok

"Beşiktaş'ın yeni sezona yeni teknik direktörle başlayacağı konuşuluyor..." Rıdvan Yılmaz: "Bu toplara girmeye hiç gerek yok."

Joao Mario 90+3'te attı, şampiyonluk geldi. AEK, Yunanistan Ligi'nde şampiyonluğunu ilan etti.

💥 Sergen Yalçın ve Şafak Malatya arasında bomba diyalog! 🗣Şafak Malatya: Çocuklar ağlıyor. 🗣Sergen Yalçın: Abartma!

1985, İnönü Stadyumu'nun dermansız hastaları... Altlarında sadece birkaç yaprak gazete kağıdı, üstlerinde ne bir yorgan ne de bir battaniye... Sadece demir parmaklıkların gölgesi ve içlerini ısıtan o kocaman siyah-beyaz sevda var. Taraftarlık, futbolun endüstrileşip ekran karşısında kolayca tüketilen bir şey olmasından çok önce, tam olarak böyle bir "cefa" demekti. 90 dakikalık bir tutku için bütün geceyi uykusuz geçirmeyi, o armayı çimlerde görebilmek, o marşlara omuz omuza eşlik edebilmek için bedeni stadyumun soğuk betonuna emanet etmeyi gerektirirdi. Fotoğraftaki o yorgun bedenler, aslında dünyanın en dinç, en adanmış ruhlarını taşıyor. O çizgili kazağın, o yorgun bakışların ardındaki kalp, sadece bir maç izlemek için değil; bir aidiyet, bir duruş ve sarsılmaz bir bağ için atıyor. Gerçek sevgi, lüks localarda atılan sloganlarda değil; bir kağıt bilet uğruna, bir takımın peşinde, gecenin ayazına inat birbirine sokulup sabahlanan bu uzun saatlerde gizlidir. Çünkü eskilerin de dediği gibi; cefasını çekmediğin sevdanın, sefasını süremezsin. Beşiktaşlılık tam da budur; o cefayı bir onur madalyası gibi göğsünde taşıyan, takımı için uykusundan, sıcağından vazgeçen bu güzel insanların omuzlarında yükselen şanlı bir sevdadır... Fotoğraf; Yunus Uysal