hahy

ถ้าเหนื่อยให้ท่องไว้ “ชีวิตกระจอกไม่เหมาะกับเรา” เชิ่ดค่ะ ความเริ่ดต้องใช้เงิน

Lake Como, Italy

ชีวิตคนเรานี่มีปัญหาใหม่ๆเข้ามาให้แก้ไม่หยุดเลยน้ออ จากที่คิดว่าไม่มีเรื่องละก้มีเรื่องใหม่เข้ามาอีกเรื่อยๆ

ชอบคำพูดจากเรื่อง Me Before You ใช้ชีวิตให้เต็มที่นะ ไปในที่ที่อยากไป หัวเราะให้เยอะ ตกหลุมรัก ทำเรื่องโง่ๆบ้าง “เพราะสุดท้ายแล้วชีวิตไม่ได้วัดจากว่าเราอยู่นานแค่ไหน แต่วัดจากว่าเราเคยมีความสุขกับมันจริงๆหรือเปล่า” อย่าลืมใช้ชีวิตให้มีความสุขบ้างนะ

จะตายละเตง เหน่ยชห

พูดได้มั้ยพี่จี้ ถ้ารวย จะไม่มีวันเหงา ตอนนี่เลิกกับแฟน ตอนนั้นทำเหมือนไม่เศร้า ไปทำงาน แฮงค์เอาท์ อะไรปกติ แต่พ่อคงจับสังเกตได้ พ่อเลยโอนเงินให้แล้วบอกว่า ไปเที่ยวไป เลยเป็น solotrip บินเป็นนก แล้วมันหายเหงาจริง แบบถ้าไม่มีเงินคงทำได้แค่นอนร้องไห้อยู่ห้อง แต่พอมีเงิน วันนี้อาจจะร้องไห้เอาหน้าจุ่มหิมะอยู่ไหนซักประเทศ ช็อปปิ้งอะไรที่เราอยากได้ ซื้อหนังสือได้ทุกเล่มที่อยากอ่าน เพราะฉะนั้นทำตัวเองให้รวยกัน โลกนี้มีประสบการณ์เริ่ด ๆ ที่ซื้อได้ด้วยเงิน

สู ช่วยกุด้วย คือซื้อน้ำมะพร้าวมาแก้วนึง ตอนคุณยายตักจากโหลยื่นแก้วให้ก็บอกกูว่า หวานน้อยหน่อยนะลูก ช่วงนี้ฝนมันตก กุก็ ไม่เป็นไรค่า ดูดไปปื้ดนึง อัยสัส นี่มันไม่ใช่หวานน้อยละ แม่งจืดสนิทเลย กุอยากกลับไปถามยาย ว่าที่ฝนตกเลยจืด คือฝนตกแล้วต้นมะพร้าวมันดูดซับน้ำไป หรือฝนตกใส่โหลยาย

หนึ่งในฉากที่ฮัดสันใส่ไอเดียการแสดงของตัวเองลงไปในเรื่อง Heated Rivalry คือฉากใน 'โรงพยาบาล' เขาเล่าว่าฉากนี้ค่อนข้างท้าทาย เพราะเชนต้องอยู่ภายใต้ฤทธิ์ยา เลยต้องเล่นให้ดูมึน ๆ เบลอ ๆ แต่ขณะเดียวกัน ก็ต้องถ่ายทอดความรู้สึกใจละลาย เมื่อเห็นหน้าอิลยาด้วย 👉👈

อนุบาล 2 เลิกเรียนรอกลับบ้าน แต่อยู่ๆวันนั้นแม่ไม่มารับสักที ในความรู้สึกตอนนั้น 5 ขวบคือรอแม่นานมาก ปกติแม่มารับตรงเวลาตลอด จนเพื่อนเล่นชิงช้ากลับบ้านหมดแล้วแม่ก็ยังไม่มา สักพักใหญ่ ๆ แม่มาเรียกตรงรั้วตึกอนุบาล เสียงเรียกเบามากพร้อมกับสภาพเลือดอาบหน้า ร่างกายถลอกปอกเปิก แต่ตอนแม่เรียกคือแม่ยังยิ้มให้ทั้งๆเลือดอาบหน้าอ่ะ นี่ร้องไห้เลยถามว่าแม่เป็นอะไร สรุปคือแม่เกิดอุบัติเหตุหน้ารร.นี่เอง รถชนตกคลอง แม่หัวแตก แต่แทนที่จะไปปฐมพยาบาล คือแม่เลือกเดินจากจุดเกิดเหตุคือหน้าปากซอยรร.เข้ามารับนี่ก่อนค่อยไปรพ. คือแบบ 5555555555555555 ถึกมาก เจ็บแผลนะแต่กลัวลูกรอนานมากกว่า

อยากกลับบ้านจัง

I like when i’m a bit drunk

ต้นโพสต์บอกว่า ล้มตอนอายุ 29 ยังลุกขึ้นทันมั้ย แล้วแอคนี้มาตอบ 'ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ ความพ่ายแพ้ที่แท้จริงอยู่ที่ใจเท่านั้น' คมกริบ

การไปทำงานต่างประเทศไม่ได้เปลี่ยนแค่โปรไฟล์ในเรซูเม แต่มันรื้อระบบความคิด ของเราใหม่ทั้งหมด มันสอนให้เราเป็นคนรักษาคำพูด ตรงเวลา การเลทแค่หนึ่งนาทีสำหรับที่นั่นคือการไม่เคารพเพื่อนร่วมงาน และสะท้อนว่าเราจัดการชีวิตตัวเองไม่ได้ สอนให้เรารู้จักวางแผนล่วงหน้าจนกลายเป็นนิสัย และพึ่งพาตัวเองได้แบบเต็มที่ เป็นช่วงเวลาที่ไม่ง่ายเลย แต่ก็คุ้มค่าที่สุดในชีวิต ใครที่กำลังลังเลหรือกำลังเผชิญหน้ากับความท้าทายนี้อยู่ อยากบอกว่าลุยเลยนะ มันจะทำให้เราเก่งและแกร่งขึ้นแน่นอน

นี่เป็นคนนึงที่เชื่อเรื่องจังหวะเวลาของชีวิตมากๆ มันจะมีช่วงเวลาที่หนักและเหนื่อยจนท้อ เหมือนต้องพยายามกับทุกเรื่อง แล้วอยู่ๆ something suddenly just happen and changed my whole life จริงๆ ชีวิตเปลี่ยน ขาขึ้นมาแบบงงๆ ทุกอย่างโฟลว์ไปหมด

ส่วนตัวผมคิดว่า จุดที่คนเราเติบโตที่สุด ไม่ใช่ตอนที่ทุกอย่างราบรื่น แต่คือวันที่ตกต่ำจนไม่เหลือใครให้พึ่งเพราะวันนั้นเองเราจะได้รู้ว่า “ตนนี่แหละ เป็นที่พึ่งแห่งตน”

กุตร่กจะบ้า52552525252

คิดถุกละที่ไม่ขอ

กลับบ้านก้กบับบ้านวะ

ถึงผลลัพธ์ไม่ได้ดั่งใจหวังแต่ก้ไม่เสียดายละวะ ได้พุดละ

ก้ถือว่าทำดีที่สุดในเวยผืเรา