Birsen

Bir aklı özlüyorum; ondan dökülen cümlelerin ahengi, doğal bir mukavemetle taşlaşan verimli bir toprağın yükselerek tekrar yeşile bürünmesi gibi ilahi bir hal...

Şu sıralar en cok uyuyanlara imreniyorum.

Ben seni konuşurken yakaladım halbuki sen susuyordun. Hepsi bu. Su iç geçer.

Yine geceyi dinlediğim bir gece. Tam istediğim gibi.

İnsan kendini bulana kadar, içindeki yabancıya tanıdık yabancılar buluyor. Ama galiba kendini bulan insan -emin değilim çok- ne yerlidir ne de yabancı; onun yeri araf gibi bir yer olmalı. "Arafı gece olanın gündüzü cennettir." Çok arabesk oldu gibi ya....😄 Ciddi bilimsel bir üslup olsun soğuk ve mesafeli, severim. 😑

Gözümün içine bakarken tuhaf bir güven veriyor bana. Çağırmasam bile her uçuşunun dönüşü ben oluyorum hep.🥰 Türk uçağı bile değil. 😅

İnsanca hata yapmak ne masum bir söyleyiş oysa hata yapmak dediğimizde sanki diğerinin yüzüne vurduğumuz ani bir tokat.

Allah’tan dağlar yürümüyor; yoksa kıyamet kopardı her gün memleket kalbimde. Ruhu çıplak kalırdı yuvasını bilen kuşların.

Ne olduysa iyi oldu.

Her şeyi yanlış anlamam neden çok umut verici?

Keşke en azından yeşil bir dağın eteğindeki taş olsaydım...

İnsan stres yapınca, telaş edince, üzülünce ve sevinince çok konuşuyor. Sonuncusu şımarıklık. Saçmalama ihtimali çok yüksek.

İnsan beyni altı boş bir sepet gibi ne koysan alıyor...Bu altı boş sepet ya Sonsuzu alıyor ya Onsuz bir boşluğu...

Bu da şu sosyal medya görümce elti sitemi gibi göründü. Öyle değil ya hu. Baksanıza ilk paylaşımdaki yılan kuşa benziyor😅 bu söze yılandan başka bir hayvan sa yakışmaz. Bir de öküz var ama ona ayrı metafor kullanmak lazım. Öküzün insan içine oturması falan... Ama yılan başka sinsice sessizce insanı çevreliyor tam huzur ortamındasın zannediyorsun sonra geçmiş olsun neyse yine bulacağız o yılanı panzehir için😑

O yılana benzemiyordu bu benziyor.

🐍

Herkes hiç kimse olabilirken, hiç kimse herkes olamıyor. Ya biri oluyor ya diğeri. Ya kalabalığın silik bir rengi olursun ya da kendi karanlığında parlayan tek bir ışık.

İçimdeki gün batımı, şu an dünyada gerçekleşen gün batımını izlememe artık gerek olmadığını söylüyor. Ama hâlâ dışarıdaki kuş seslerini duyabilmem; beni hayata bağlayan ince, ipek bir bağ boynuma...

Yazın iki şekerli demli çay içmek (hele günbatımında!) tam Türk genetiğine uygun hayatını yaşama sanatıdır. 😌 Ne duruyorsunuz balkona gidin hayatınızı yaşayın.😇Ben öyle yapacağım.😌

Keşke ruhumuzun fotoğrafını çekip evimizin duvarına sanat diye asabilme şansımız olsaydı. Bu ilahi sanata bakabilseydik; geldiği yerin güzelliği ve üzerindeki motifler bizi önce şaşkına çevirir, sonra o huzurun kucağında sonsuza dek sustururdu.

Dünyanın gölgesinde gerekli olmayan hiç bir şey düşünmeden yaşayacağım bir gelecek hayalinin suyunu çıkarsam posası işe yarar mı acaba? 👀