
Η Eurovision υποεκτιμάται ως πολιτισμικό γεγονός. Αμφιβάλλω αν υπάρχει κάτι ανάλογο που με τόση ακρίβεια να απεικονίζει την πολιτισμική στάθμη της Ευρώπης.
Έχει δημιουργηθεί ένας οργανισμός που τους μαζεύει όλους. Και όταν λέμε όλους, εννοούμε όλους — ακόμη και χώρες εκτός Ευρώπης, αν και ο διαγωνισμός υποτίθεται ότι είναι ευρωπαϊκός.
Οι διαγωνιζόμενοι εκπροσωπούν συγκεκριμένα κράτη. Παρά ταύτα, υπάρχει μια ιδιαίτερη κλίση προς αυτό που προωθείται: να μην είναι καθόλου εθνικό. Ή, για να το πω ακόμα καλύτερα, όσο πιο πολιτισμικά ισοπεδωμένο και υβριδικό, τόσο το καλύτερο.
Η διαδικασία είναι περίπλοκη και μπερδεμένη, αυξάνοντας την επιρροή των εκ των έσω.
Υποτίθεται ότι είναι μια δημοκρατική διαδικασία, αλλά κατά κάποιον τρόπο πάντα επικρατούν η κουλτούρα και οι προτιμήσεις μιας μικρής woke ευρωκρατικής μειοψηφίας.
Το τελικό αποτέλεσμα είναι ο ορισμός της υποκουλτούρας. Σπατάλη, γραφειοκρατία, woke-ισμός. Έχει στηθεί μια διαδικασία όπου σπρώχνει όλους τους συμμετέχοντες προς τα κάτω.
Μια διαδικασία αμοιβαίας πολιτισμικής υποβάθμισης. ΝΛ

Ελληνικά












