Brianfeelfine | HP

ฝากฝังเอาไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยครับบ #สักวันนึงจะเป็นสายผลิตที่โคตรเก่งไม่สนใจมาเมนเราตั้งแต่ตอนนี้หน่อยหรอ

ที่รอนกำมันอย่างแน่นไว้ในมือซึ่งบัดนี้มีรอยข่วนและเลือดไหลซึม "ก็ได้ ถ้างั้น" แบล็กพูดโดยไม่ถอนสายตาไปจากหนู "บอกอะไรก็ได้ที่นายอยากบอก แต่เร็วหน่อยนะ รีมัส ฉันอยากฆ่ามันให้สมกับที่ฉันต้องติดคุกด้วยข้อหานี้..."

"รอก่อน! นายทำแบบนี้ไม่ได้ ต้องให้พวกเด็กๆ เข้าใจ --เราต้องอธิบาย --" "เอาไว้ค่อยอธิบายทีหลัง!" แบล็กเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน พยายามสะบัดลูปินออกไป มือข้างหนึ่งยังคงเอื้อมไขว่คว้าให้ถึงตัวสแคบเบอร์ซึ่งกำลังร้องจี๊ดๆ เหมือนลูกหมูพร้อมกับข่วนใบหน้าและคอของรอนเพื่อจะดิ้นหลุดหนี้ไป

"พวกเขา - มี - สิทธิ์ - ที่ - จะ -รู้- ทุกอย่าง!" ลูปินหอบ พยายาม รั้งตัวแบล็กไว้ "รอนเลี้ยงมันไว้! มีความผูกพันกันอย่างที่ฉันเองก็ไม่เข้าใจ! แล้วแฮร์รี่ล่ะ -- นายยังติดค้างความจริงกับแฮร์รี่อยู่นะ ซิเรียส!" แบล็กหยุดดิ้นรน แม้ว่าดวงดากลวงลึกจะยังจับแน่วนิ่งอยู่ที่สแคบเบอร์

"มีอะไร"รอนพูดอีกพร้อมๆกับยื่นสแคบเบอร์เข้าไปใกล้ เขามีท่าทางหวาดกลัว"หนูของผมเกี่ยวอะไรด้วยหรือ" "มันไม่ใช่หนู"ซิเรียส แบล็กคำรามออกมาทันที "หมายความว่ายังไง--มันเป็นหนูชัดๆ--" "ไม่ใช่"ลูปินพูดค่อยๆ"มันเป็นพ่อมด" "พ่อมดแอนนิเมจัส"แบล็กเอ่ยขึ้น"ที่มีชื่อว่าปีเตอร์ เพ็ดดิกรูว์

"หรือเธอรู้เพราะบ็อกการ์ตเปลี่ยนเป็นดวงจันทร์เวลาที่มันเจอครู" "ทั้งสองอย่างค่ะ"เฮอร์ไมโอนี่ตอบเบาๆ ลูปินฝืนหัวเราะ "เธอเป็นแม่มดวัยนี้ที่ฉลาดที่สุดที่ครูเคยพบมาเลยนะเฮอร์ไมโอนี่" "หนูเปล่า" เฮอร์ไมโอนี่กระซิบ "ถ้าหนูฉลาดกว่านี้สักหน่อย หนูก็คงบอกใครต่อใครแล้วว่าอาจารย์เป็นอะไร!"

"ผมเชื่อใจอาจารย์" เขาตะโกนใส่ลูปิน เสียงสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ "แต่ตลอดเวลาอาจารย์กลับเป็นเพื่อนกับเขา!" "เธอเข้าใจผิด" ลูปินพูด "ครูไม่ได้เป็นเพื่อนกับแบล็กมาสิบสองปีแล้ว แต่ครูเป็นเพื่อนกับเขาแล้วตอนนี้ -- ขอให้ครูอธิบาย..." "ไม่!" เฮอร์ไมโอนี่แผดเสียง "แฮร์รี่ อย่าไปเชื่อ"

"เรื่องทั้งหมดงั้นหรือ"แฮร์รี่ทวนคำ ความโกรธเต้นตุบๆอยู่ในหู "นายขายพ่อกับแม่ให้โวลเดอมอร์ ฉันรู้แค่นั้นก็พอแล้ว!" "เธอต้องฟังฉัน"แบล็กบอก น้ำเสียงของเขาขณะนี้มีกระแสความร้อนรนเจืออยู่"เธอจะเสียใจถ้าไม่ฟัง..เธอไม่เข้าใจ.." "ฉันเข้าใจดีกว่าที่นายคิด" เสียงของแฮร์รี่สั่นมากกว่าเก่า

เฮอร์โมโอนีหวีดร้อง รอนแผดเสียง แสงเจิดจ้าวูบขึ้นขณะที่ประกายไฟพุ่งออกจากไม้กายสิทธิ์ในมือของแบล็กและเฉียดใบหน้าของแฮร์รี่ไปเพียงเส้นยาแดง แฮร์รี่รู้สึกว่าแขนผอมเกร็งภายใต้นิ้วมือของตนบิดอย่าง รุนแรง แต่เขาก็ยังจับไว้แน่นไม่ยอมปล่อย มืออีกข้างหนึ่งรัวชกเข้าใส่ทุกๆ ส่วนของแบล็ก

แฮร์รี่ลืมเวทมนตร์ -- ลืมไปว่าตัวเองเป็นเด็กอายุสิบสามที่ตัวเล็กและผอมบาง ในขณะที่แบล็กเป็นชายฉกรรจ์ร่างสูง - เท่าที่แฮร์รี่รู้ก็คือเขาต้องการทำร้ายแบล็กให้เจ็บปวดที่สุดเท่าที่จะทำได้ และเขาไม่สนใจว่าตนเองจะต้องเจ็บตัวขนาดไหน --

อาจจะเป็นเพราะความตกใจที่เห็นแฮร์รี่ทำอะไรโง่ๆเช่นนี้ แบล็กจึงไม่ได้ยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นทันการณ์ -- มือข้างหนึ่งของแฮร์รี่คว้าข้อมือข้างที่ไม่ได้ขยับของแบล็กไว้แน่น พร้อมกับออกแรงบังคับให้ปลายไม้หันไปทางอื่น กำปั้นอีกข้างหนึ่งของแฮร์รี่ชกเข้าที่ด้านข้างของศีรษะแบล็ก

"ทำไม" แฮร์รี่ตะคอก พยายามบิดตัวให้หลุดจากรอนและเฮอร์ไมโอนี่ "คราวที่แล้วนายยังไม่สนเลยไม่ใช่หรือ นายไม่เคยสะดุ้งสะเทือนที่สังหารพวกมักเกิ้ลเพื่อกำจัดเพ็ตติกรูว์... เป็นอะไรไปแล้วล่ะ อยู่คุกอัชคาบันนานจนใจอ่อนหรือไง" "แฮร์รี่!" เฮอร์ไมโอนี่ครางเสียงอ่อย "เงียบเถอะ!"

มือสองคู่คว้าตัวเขาดึงรั้งกลับมา "อย่า แฮร์รี!" เฮอร์ไมโอนี่ลนลานกระซิบบอกอย่างกลัวสุดขีด แต่รอนกลับพูดว่า "ถ้าต้องการฆ่าแฮร์รี่ ก็ต้องฆ่าเราด้วย!" เด็กชายพูดอย่างดุดัน แม้ว่าใบหน้าจะเผือดสีลงไปอีกเพราะต้องพยายามทรงตัวยืนอยู่ และร่างของเขาส่ายโงนเงนเล็กน้อยขณะพูด

ประกายหนึ่งวาบขึ้นในหน่วยตาลึกโหลของแบล็ก "นอนลงเถอะ" เขาพูดกับรอนเบาๆ "ไม่อย่างนั้นจะยิ่งทำให้ขาเจ็บมากขึ้นอีก" "ได้ยินที่ผมพูดไหม" รอนพูดอย่างอ่อนแรง แม้ว่าเขาจะยังต้องเกาะแฮร์รี่อย่างยากลำบากเพื่อพยุงตัวให้ยืนตรง "ต้องฆ่าเราทั้งสามคน!" "คืนนี้จะมีคนถูกฆ่าเพียงคนเดียว" แบล็กพูด

ผมสกปรกเป็นกระเซิงห้อยปรกลงมาถึงข้อศอก ถ้าหากดวงตาคู่นั้นไม่ส่องประกายกล้าออกมาจากเบ้าตาดำลึกโหล่ เขาก็คงไม่ต่างจากซากศพ ผิวซีดหุ้มกระดูก โหนกแก้มที่ปูดโปนมองดูเหมือนหัวกะโหลก ฟันซี่เหลืองแสยะยิ้ม ซิเรียส แบล็กนั่นเอง

"รอน -- เธอเป็นอะไรหรือเปล่า" "หมาตัวนั้นไปไหน" "ไม่ใช่หมา" รอนพึมพำ พลางขบฟันด้วยความเจ็บปวด "แฮร์รี่ มันเป็นแผนลวง -- " "อะไรนะ -- " "เขาเป็นสุนัข เขาเป็นแอนนิเมจัส.." รอนกำลังจ้องข้ามไหล่แฮร์รี่ไป แฮร์รี่หมุนตัวหันไปมอง ชายในเงามืดคนหนึ่งปิดประตูตามหลังพวกเด็กๆ ดังปัง

"ถ้าหมาตัวนั้นเข้าไปได้ เราก็เข้าได้" แฮร์รี่หอบหายใจ เขาวิ่งไปทางโน้นทีทางนี้ที พยายามหาทางฝ่ากิ่งที่กำลังหวดฟาดอย่างดุร้ายอยู่ไปมา

ขาของรอนหักในพริบตา และวินาทีต่อมาเท้าของเขาก็หายลับไปจากสายตา "แฮร์รี่--เราต้องไปขอให้ใครมาช่วย--"เฮอร์ไมโอนี่ร้อง เธอมีเลือดไหลด้วยเช่นกัน เพราะถูกต้นวิลโลว์ฟาดเข้าที่ไหล่จนเป็นแผล "ไม่! ไอ้นั่นน่ะมันตัวใหญ่พอจะกินรอนได้ เราไม่มีเวลาพอ--" "เราไม่มีทางเข้าไปได้ถ้าไม่มีคนช่วย"

"รอน--เร็วเข้า--กลับมาอยู่ใต้ผ้านี่ "เฮอร์ไมโอนี่หอบ"ดัมเบิลดอร์--ท่านรัฐมนตรี--พวกเขากำลังจะกลับออกมาอยู่เดี๋ยวนี้แล้ว" ทว่า ก่อนที่ทั้งสามจะเอาผ้าคลุมตัวอีกครั้ง ก่อนที่จะทันได้พักหายใจ พวกเด็กๆก็ได้ยินเสียงอุ้งเท้าขนาดยักษ์กระทบพื้น... อะไรอย่างหนึ่งกำลังเคลื่อนออกมาจากความมืด

"สแคบเบอร์ -- อย่า!" สายไปแล้ว -- เจ้าหนูเล็ดลอดออกมาทางง่ามนิ้วมือของรอน มันตกลงกับพื้นแล้วตะเกียกตะกายหนีไป ครุกแซงก์กระโดดพรวดเดียวตามมันไป และก่อนที่แฮร์รี่หรือเฮอร์ไมโอนี่จะหยุดเขาเอาไว้ได้ รอนก็เหวี่ยงผ้าคลุมล่องหนออกจากตัว แล้วออกวิ่งเร็วจี๋หายไปในความมืด

"รอน! ฉัน ฉันไม่อยากเชื่อ -- นี่มันสแคบเบอร์!" รอนอ้าปากค้างมองเฮอร์ไม่โอนี่ "เธอพูดอะไรน่ะ" เฮอร์ไมโอนี่ถือเหยือกนมเดินมาที่โต๊ะแล้วคว่ำมันลง สแคบเบอร์ร้องจี๊ดจ๊าดอย่างเสียขวัญและพยายามตะกุยตะกายกลับเข้าไปข้างใน แต่มันก็ลื่นหล่นลงมาบนโต๊ะ "สแคบเบอร์" รอนร้องอย่างงุนงง