the cake is a lie

Just Amazing, hot version battle in GT7 #hotversion #bestmotoring @thegranturismo @Kaz_Yamauchi youtu.be/U_E3MHWEJ-Y

Christopher Nolan will never recover from this

Did you know? An explosion of zinc fireworks occurs when a human egg is activated by a sperm enzyme, and the size of these “sparks” is a direct measure of its ability to develop into an embryo. In other words, life begins with a flash of light.

There is a reason you weren't taught the horrors of the BOLSHEVIK revolution in grade school and it's because they were jews

During the Minsk II negotiations, while Angela Merkel was still leading the EU, Volodymyr Zelensky openly mocked and laughed as Vladimir Putin spoke. Later, Merkel herself admitted in an interview with the German newspaper Die Zeit that the Minsk agreements were nothing more than a way to buy time and rearm Ukraine. Given this deception, why would Putin ever trust a Western politician again?

Russian nuclear company “Rosatom” has developed a first ever in world Russia's plasma engine can reach Mars in 30 days, and even produce enough power + electricity to cities size of Houston, Texas alone Russia first country in world to have Plasma Reactor + Plasma Engines 🇷🇺🇷🇺

@Rainmaker1973 greece 5?? 6Euro/h

Number of hours need to buy GTA VI in Europe. [🗾 The World in Maps]

海外には、わざわざこんな木型を作って市販車をシルエットフォーミュラに改造する方がいる。感動せざる得ない。(;´д｀;)ハァハァ

i don’t think people realize how insane this is😭

Sony has updated the PlayStation App logo, with GTA 6 branding At this point, it feels like a PS5 exclusive

Fertilization is not random, and the fastest sperm does not always win: in reality, the egg decides who succeeds. While for decades we were taught that fertilization is a race won by the fastest sperm, a study published in Proceedings of the Royal Society B shows how human reproduction actually works. Scientists analyzed follicular fluid from 60 couples undergoing fertility treatment at St Mary's Hospital in Manchester, UK. They discovered that the egg releases chemical signals (chemoattractants) that actively attract sperm from certain men over others. Through these chemical signals, the egg exerts its own biological selection, influencing which sperm manage to get close. The egg appears to favor sperm that offer optimal genetic compatibility with its own genome — particularly in genes related to the immune system — which may help produce healthier offspring. Interestingly, this cellular preference does not always align with the couple’s conscious partner choice. In many cases, eggs showed stronger attraction to sperm from non-partner males. This chemical communication demonstrates that female biology continues to evaluate and select options even after intercourse. Understanding this process could lead to more precise solutions for unexplained infertility. Science continues to reveal the remarkable level of biological interaction that occurs during reproduction. [Fitzpatrick, J. L. et al. (2020). Chemical signals from eggs facilitate cryptic female choice in humans. Proceedings of the Royal Society B, 287(1928), 20200805. DOI: 10.1098/rspb.2020.0805]

IGN gave both the Switch 2 and PS5 Pro a 7/10, both criticised for being expensive. Yet they gave the FAR more expensive Steam Machine an 8/10, despite it being weaker than a BASE PS5, and the Rog Xbox Ally X a 9/10; its high price seemingly not an issue and described as "reasonably priced". Launch prices: Switch 2 - $449 PS5 Pro - $699 Rog Xbox Ally X - $999 Steam Machine w pad - $1128 to $1428 Yes it's different reviewers, but IGN's inconsistency and questionable assessment imbalance strikes again.

Bob Fosse in the Little Prince movie, 1974 🎥 it had a massive influence on Michael Jackson.

🇺🇦🇷🇺 23 June 2024: A sunny Sunday in Sevastopol turned into nightmare as Ukraine fired US-supplied ATACMS cluster munition at public beach At least five people, including three children, were killed and more than 120 were injured when debris and shrapnel scattered across a crowded beach Among those killed was a 2-year-old Lisa Kirnos Nobody has been held accountable for this attack

This movie got so close to reality that the government shut it down before it could be finished. On the Silver Globe (1988) is one of the strangest sci-fi films ever made. Directed by Andrzej Żuławski, it follows a colony of astronauts whose descendants gradually transform history into myth and religion. The film was nearly lost forever when the Polish communist government shut down production in 1976 and ordered much of it destroyed while it was about 80% complete. Years later, Żuławski recovered enough footage to finish the film. Missing scenes are replaced by his narration over documentary footage of modern Poland, giving the movie an even more surreal and unique quality.

I wish kids today knew how hard this intro truly went...

Με Παπαδήμο το 2011 είχαμε κυβέρνηση Φράνκενσταϊν με πρόγραμμα «ότι έλεγε η τρόικα». Αν σήμερα όλοι αυτοί ενωθούν θα κάνουν κυβέρνηση Φράνκενσταϊν δίχως πρόγραμμα, θα είναι ακόμα χειρότερα. Ο Γιάνης Βαρουφάκης στο @kontrachannel. Δείτε ολόκληρη την συνέντευξη: youtube.com/watch?v=aP3NZR…

"Disney re-animated specific scenes (Big Bad Wolf's Jewish peddler disguise changed to a generic Fuller Brush Man) for the 1948 theatrical re-release of Three Little Pigs (1933) to remove stereotypes."

You Stole My Father! — Teenager Thrashes Three TCC Man-Catchers in Nikolaev ​ A fierce teenager on adrenaline brutally beat up three Nikolayev TCC man-catchers like dogs for his father in Ukraine.

ΑΔΙΑΝΟΗΤΗ παραδοχή. Όχι μόνο ότι Ο ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ ήταν που έκλεισε τις τράπεζες (και όχι φυσικά ο Τσίπρας, δηλαδή η τότε ελληνική κυβέρνηση). Αυτό το ξέρετε αρκετοί, αλλά μόνο μερικοί (λίγοι) από τότε το λέμε, γιατί η παραδοχή του από εσάς σάς χαλάει το μικροκομματικό σας παιχνιδάκι. Προσωπικά έχω κάνει δεκάδες τουί γράφοντάς και ξαναγράφοντας την αλήθεια. Η ΑΔΙΑΝΟΗΤΗ παραδοχή του Στουρνάρα είναι ότι η Τράπεζα της Ελλάδος αποφάσισε (ή πήρε εντολή από την αντίστοιχη Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) ότι τη Δευτέρα οι τράπεζες με κάθε τρόπο ΘΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ και είχαν και άλλο τρόπο αν παρέμεναν ανοιχτές: να τους αφαιρέσουν τις άδειες λειτουργίας τους. Το καταλαβαίνετε αυτό; Ρε το καταλαβαίνετε; Ή κοιμάστε τον ύπνο του δικαίου και του μικροκομματικού σας αφηγήματος;

James K. Galbraith, ο οικονομολόγος που ανέδειξε το τέλος της κανονικότητας - από την τελετή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου αναγορεύτηκε ο Galbraith επίτιμος διδάκτορας Σήμερα δεν τιμούμε απλώς έναν εξαιρετικό οικονομολόγο, άνθρωπο, συνάδελφο και φίλο πολλών που βρισκόμαστε σε αυτή την αίθουσα. Με την επιτιμοποίηση του James Galbraith τιμούμε έμμεσα και το ίδιο το Πανεπιστήμιό μας που από την ημέρα της ίδρυσής του το 1837 θεσμοθέτησε, εν έτει 1837, μόνιμη έδρα, όχι Οικονομικών, αλλά Πολιτικής Οικονομίας – 26 χρόνια πριν το κραταιό Cambridge της Αγγλίας θεσμοθετήσει αντίστοιχη έδρα. Και δεν είναι μόνο η πρωτιά που αξίζει μνημόνευση. Κατά τον 20οαιώνα, μεταπολεμικά, ιδίως από την δεκαετία του 1980, η οικονομική επιστήμη άρχισε να χάνει την επαφή της με την πολιτική οικονομία, πασχίζοντας να μετεμφιεστεί σε κλάδο των μαθηματικών με αποτέλεσμα να πληγεί η αξιοπιστία της σε βαθμό που ανάγκασε τον Νομπελίστα Οικονομικών Ronald Coase να πει, σκωπτικά, πως η μεγαλύτερη προσφορά της οικονομικής επιστήμης κατέληξε να είναι η εξής: να δίνει σε εμάς, τους διδάσκοντες, την ευκαιρία να γεμίζουμε ένα πίνακα με εξισώσεις χωρίς λέμε τίποτα το αξιόλογο για την πραγματική οικονομία. Κάπου εδώ συναντιούνται οι δρόμοι του James Galbraith και του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστήμιού μας. · Το Τμήμα μας έχει δώσει μάχες μεγάλες να κρατήσει ζωντανή την παράδοση της Πολιτικής Οικονομίας, και άρα την αξιοπιστία της οικονομικής επιστήμης. Πράγματι, είμαστε ένα από τα πολύ σπάνια ΤΟΕ που διατηρούν την Πολιτική Οικονομία ως υποχρεωτικό μάθημα στο πρώτο έτος. · Ο Galbraith έχει δώσει, και δίνει καθημερινά, αντίστοιχες μάχες ώστε η επιστήμη μας να παραμείνει χρήσιμη στην κοινωνία, αντί να γεμίζει μαυροπίνακες με όμορφες αλλά παραπλανητικές για την κοινωνική οικονομία εξισώσεις. Ίσως όμως ο καλύτερος τρόπος να περιγράψει κανείς τον Galbraith – να συνοψίσει το έργο, το ήθος και τον βίο του – είναι με τα λόγια που χρησιμοποίησε ο John Maynard Keynes για να περιγράψει τον ιδανικό οικονομολόγο: «Ο οικονομολόγος-μάστορας πρέπει να χαρακτηρίζεται από έναν σπάνιο συνδυασμό χαρισμάτων», είχε πει ο Keynes. «Πρέπει να έχει κατακτήσει σε υψηλό επίπεδο μια σειρά από διαφορετικές δεξιότητες και να συνδυάζει, συχνά αντιφατικά, ταλέντα. Πρέπει να είναι, σε κάποιο βαθμό, μαθηματικός, ιστορικός, ηγέτης, φιλόσοφος. Πρέπει να κατανοεί τα σύμβολα αλλά να μιλά με λέξεις. Πρέπει να στοχάζεται εξειδικευμένα αλλά η σκέψη του να αγγίζει, με τον ίδιο συλλογισμό, τόσο το αφηρημένο όσο και το απτό. Πρέπει να μελετά το παρόν υπό το φως του παρελθόντος για τους σκοπούς του μέλλοντος. Κανένα μέρος της ανθρώπινης φύσης ή των θεσμών της κοινωνίας δεν μπορεί να τίθενται εκτός της οπτικής του. Πρέπει να είναι, ταυτόχρονα, αποφασιστικός και αμερόληπτος· απόμακρος και αδιάφθορος σαν καλλιτέχνης· και προσγειωμένος όσο ένας πολιτικός.» Ο James Galbraith είναι όλα αυτά. Γεννήθηκε στη Μασαχουσέτη το 1952. Πατέρας του ίσως ο σπουδαιότερος οικονομολόγος του 20ου αιώνα, που όχι μόνο μας άνοιξε τα μάτια για το πως λειτουργεί πραγματικά ο καπιταλισμός, με βιβλία-σταθμούς όπως «Η Κοινωνία της Αφθονίας» και το «Νέο Βιομηχανικό Κράτος», αλλά και ο άνθρωπος στον οποίο κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Πρόεδρος Roosvelt ανέθεσε το δύσκολο έργο να μην επιτρέψει στο τέρας του πληθωρισμού να βλάψει την πολεμική προσπάθεια - εξασφαλίζοντάς του έτσι τον ανεπίσημο τίτλο του «Τσάρου των Τιμών». Μεγαλώνοντας δίπλα, ή στη σκιά, ενός τέτοιου γίγαντα, είναι πολύ εύκολο για έναν νέο να επισκιαστεί. Όχι όμως ο James ο οποίος κατάφερε κάτι σπάνιο: Τόσο να τιμήσει το έργο του πατέρα του όσο και να δημιουργήσει το δικό του έργο, την δική του επιστημονική κληρονομιά. Σπούδασε οικονομικά στο Harvard απ’ όπου πήρε το πτυχίο του magna cum laude το 1974. Το 1974 κέρδισε την υποτροφία Marshall με την οποία μετέβη στο King's College του Cambridge. Το 1977 πήρε το Master Οικονομικών από το Yale το οποίο, το 1981, του απένειμε διδακτορικό τίτλο στα οικονομικά για την διατριβή του με τίτλο «Μια Θεωρία της διαδικασίας του κρατικού προϋπολογισμού» - «A Theory of the Government Budget Process». Την περίοδο 1981-2 ο James Galbraith γεύεται για πρώτη φορά το πως η πολιτική εξουσία παράγει οικονομικές πολιτικές όταν υπηρέτησε στο Επιτελείο του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών, καταλήγοντας τη θητεία του ως Εκτελεστικός Διευθυντής της Κοινής Οικονομικής Επιτροπής Γερουσίας και Βουλής Αντιπροσώπων. Έχοντας αυτή την εμπειρία, εξελέγη στην έδρα «Lloyd M. Bentsen Jr. για τις σχέσεις Δημόσιου Τομέα και Επιχειρήσεων» στη Σχολή Δημοσίων Υποθέσεων Lyndon Baynes Johnson του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Όστιν. Παράλληλα, εξελέγη στο ίδιο πανεπιστήμιο Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών (Professor of Government). Τις δύο αυτές θέσεις, στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, τις διατηρεί ως σήμερα. Το 1985 προσκλήθηκε στο Ινστιτούτο Brookings ως ερευνητής ενώ από το 1996 έως το 2016 διατέλεσε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της ιστορικής οργάνωσης «Οικονομολόγοι για την Ειρήνη και την Ασφάλεια». Διευθύνει ανελλιπώς το πρόγραμμα του Πανεπιστημίου του Τέξας για την Ανισότητα και είναι διευθύνων συντάκτης του περιοδικού Structural Change and Economic Dynamics. Είναι, παράλληλα, ισόβιο μέλος του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων και της Φιλοσοφικής Εταιρείας του Τέξας και μέλος της Ελεύθερης Οικονομικής Εταιρείας, μιας οργάνωσης οικονομολόγων η οποία ιδρύθηκε από τη Μεγάλη Αικατερίνη στη Ρωσία το 1765. Από την πρώτη στιγμή που μεταπήδησε από το Κογκρέσο στο πανεπιστήμιο το εύρος της συνεισφοράς του τόσο στον επιστημονικό διάλογο όσο και στην δημόσια σφαίρα μόνο εντυπωσιακό μπορεί να χαρακτηριστεί. Το 1990 εκδίδει βιβλίο με τίτλο «Ασκήσεις Ισορροπίας: Τεχνολογία, Χρηματοοικονομική και το μέλλον της Αμερικής», στο οποίο προέβλεπε ότι η πολιτική υψηλών επιτοκίων της Fed, με μονομερή στόχο την αντιμετώπιση του πληθωρισμού, θα είχε ως αρνητικό αποτέλεσμα οι ΗΠΑ όχι μόνο να εκχωρήσουν την παραγωγή αγαθών χαμηλότερης έντασης κεφαλαίου στην Άπω Ανατολή αλλά και να απωλέσουν την ικανότητα να παραγάγουν προηγμένα προϊόντα, π.χ. μικροτσίπ. Τα βιβλία του Created Unequal: The Crisis in American Pay (1998) και Inequality and Instability: A Study of the World Economy Just Before the Great Crisis (2012) άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο μιλάμε σήμερα για την ανισότητα, τα αίτια και την φύση της. Σε αυτά τα δύο βιβλία, οι θεωρητικές αναλύσεις του εδραιώνονται σε συστηματικές εμπειρικές μετρήσεις από University of Texas Inequality Project το οποίο ο Galbraith διευθύνει επί τρεις συνεχείς δεκαετίες. Χαρακτηριστικά, ο Λόρδος Skidelsky αναφέρθηκε στον Galbraith ως «πρωτοπόρο στη μέτρηση της ανισότητας» και τον άνθρωπο που έπεισε τους περισσότερους μελετητές της ανισότητας να απορρίψουν τον καθιερωμένο, αλλά προβληματικό, συντελεστή Gini αντικαθιστώντας τον με άλλους δείκτες που βοηθούν στην σύγκριση της ανισότητας μεταξύ ομάδων, περιφερειών και χωρών. Την περίοδο εκείνη, που παγκοσμιοποίηση, νεοφιλελευθερισμός και χρηματιστικοποίηση επέλευναν τόσο στη δημόσια σφαίρα όσο και στα Τμήματα Οικονομικών Επιστημών, οι παρεμβάσεις του Galbraith δεν περιορίζονταν σε πανεπιστημιακά συγγράμματα και δημοσιεύσεις. Παράλληλα με αυτά, αρθρογραφεί στους New York Times, Washington Post, Boston Globe, The Texas Observer, The Nation, The American Prospect, Mother Jones, The Progressive, Project Syndicate. Από το 1993 έως το 1997 ο Galbraith υπηρέτησε ως επικεφαλής τεχνικός σύμβουλος για τη μακροοικονομική μεταρρύθμιση στην Κρατική Επιτροπή Σχεδιασμού της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Επί πλέον, αναδείχθηκε σε έναν από τους πιο ενδιαφέροντες ομιλητές στα πιο σημαντικά φόρα, έχοντας επηρεάσει τον δημόσιο διάλογο με ομιλίες-σταθμούς, όπως για παράδειγμα τον Μάρτιο του 2008, μήνες πριν την κατάρρευση της Lehman Brothers, όταν προσκλήθηκε να αναφωνήσει την 25η Ετήσια διάλεξη προς τιμή του Milton Friedman. Στην διάλεξη εκείνη, ο Galbraith εξαπέλυσε σαρωτική κριτική κατά της λεγόμενης «Συναίνεσης της Ουάσιγκτον» και, ιδίως, των πολιτικών λιτότητας για την πλειοψηφία την ώρα που τραπεζίτες και χρηματιστές επιβραβεύονταν με ατέρμονη χαλαρότητα. Οι Financial Times αναφέρθηκαν σε εκείνη την ομιλία ως παρέμβαση που οδήγησε στην «εντυπωσιακή αντιστροφή της ορθοδοξίας των τελευταίων δεκαετιών». Εκείνη την σημαδιακή χρονιά, το 1929 της γενιάς μας, το 2008, ξεκινά η εμπλοκή του Galbraith με την Ελλάδα και, συγκεκριμένα, με το διδακτορικό πρόγραμμα UADPhilEcon του Πανεπιστήμιου μας, στο πλαίσιο του οποίου δίδαξε, συναντήθηκε με φοιτητές και συμμετείχε σε κοινές προτάσεις πολιτικής που αφορούσαν τον τρόπο με τον οποίο μπορούσε και έπρεπε να αναμορφωθεί το δημοσιονομικό και νομισματικό θεσμικό πλαίσιο της ευρωζώνης – την Μετριοπαθή Πρόταση για τον Εξορθολογισμό της Ευρωζώνης. Την ίδια χρονιά, το 2008, εκδίδεται το επόμενο βιβλίο-σταθμός του «Το Αρπακτικό Κράτος» - The Predator State – το οποίο αποτέλεσε, διεθνώς, κεντρικό σημείο αναφοράς στην σύγχρονη πολιτική οικονομία και τον τρόπο που σκεφτόμαστε για την σχέση κράτους και ιδιωτικού τομέα, κεφάλαιου και εργασίας. Σύμφωνα με τον Galbraith, «Σήμερα, η πεμπτουσία του σύγχρονου αμερικανικού καπιταλισμού δεν είναι ούτε ο υγιής ανταγωνισμός, ούτε η ταξική πάλη, ούτε η μεσαία τάξη που στέκεται μεταξύ του μεγάλου κεφαλαίου και της μισθωτής εργασίας. Αντίθετα, η αρπαγή έχει αναχθεί στο κυρίαρχο χαρακτηριστικό - ένα σύστημα στο οποίο οι πλούσιοι ξεκοκκαλίζουν τις παρακμάζουσες δομές που κάποτε δημιουργήθηκαν υπέρ της μεσαίας τάξης. Η ληστρική τάξη αποτελεί υποσύνολο των πλουτοκρατών – κάποιοι από τους οποίους της αντιτάσσονται παρά τον παρόμοιο πλούτο που διαθέτουν. Όμως η ληστρική αυτή τάξη είναι το καθοριστικό χαρακτηριστικό, η ηγεμονεύουσα δύναμη της κοινωνίας. Όσο για τους εκπρόσωπούς της, αυτοί έχουν τον πλήρη έλεγχο της κυβέρνησης υπό την οποία ζούμε.» Το 2010 εξελέγη μέλος της Accademia Nazionale dei Lincei. Το 2014 ήταν συν-νικητής του Βραβείου Leontief για την προώθηση των ορίων της οικονομικής επιστήμης. Την ίδια χρονιά εκδίδει «Το Τέλος της Κανονικότητας» - The End of Normal (2014). Σε αυτό, άλλο ένα βιβλίο-σταθμός στη διεθνή Πολιτική Οικονομία, ο Galbraith αναλύει την συνεχή κρίση που ακολούθησε την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος το 2008 συνδυάζοντας την φιλοσοφική κριτική των μεθόδων των οικονομολόγων με μια νέα προσέγγιση στον καπιταλισμό που δεν φοβάται να λάβει σοβαρά υπ’ όψη τον ρόλο της διαφθοράς των τραπεζιτών-χρηματιστών και της διαπλοκής κυβερνώντων και της ληστρικής τάξης - στην οποία μας εισήγαγε στο The Predator State. Αναπτύσσοντας δριμεία κριτική στην αντίληψη ενός σταθερού «κανονικού» καπιταλισμού, υποστηρίζει ότι τόσο η Δεξιά όσο και η Αριστερά απέτυχαν να κατανοήσουν τις θεσμικές διαρθρωτικές αλλαγές που επέφερε στον καπιταλισμό η χρηματιστικοποίηση. Το αποτέλεσμα είναι οι οικονομολόγοι να παραμένουν δέσμιοι σε αντιπαραθέσεις εκτός θέματος (π.χ. της Κεϋνσιανής πρότασης για επεκτατική δημοσιονομική πολιτική κόντρα στην μονεταριστική ή την νεοφιλελεύθερη προσήλωση στη λιτότητα ή την ανάγκη περιορισμού της αύξησης της ποσότητας του χρήματος). Καθώς η «κανονικότητα» τελείωσε δια παντός, καταλήγει, απαιτείται επανοικοδόμηση από την βάση προς την κορυφή ολόκληρου του βιομηχανικού-οικονομικού συστήματος. Το 2015, όπως είναι γνωστό, ο Galbraith μετακομίζει στην Αθήνα κατά το πρώτο εξάμηνο ως άμισθος συνεργάτης και σύμβουλος στο Υπουργείο Οικονομικών, γινόμενος αυτόπτης μάρτυρας των όσων έλαβαν χώρα στην Αθήνα και στις Βρυξέλλες εκείνες τις μέρες. Ένα χρόνο αργότερα, το 2016 εξέδωσε σχετικό βιβλίο με τίτλο «Καλώς Όρισες στη Μαρτυρική Αρένα: Μαρτυρία μιας Ευρώπης που, καταστρέφοντας την Ελλάδα, αυτο-καταστρέφεται» (Εκδόσεις Πατάκη). Το 2020 ο Galbraith κέρδισε το βραβείο Veblen-Commons της Διεθνούς Ένωσης Εξελικτικής Οικονομικής - Association for Evolutionary Economics ενώ το 2022 εξελέγη μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών και το 2023 μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Λισαβόνας. Πριν λιγότερο από ένα χρόνο, μετά μάλιστα την απόφαση της ΓΣ του ΤΟΕ να του απονεμηθεί ο τίτλος του επίτιμου διδάκτορα, ο James K. Galbraith, από κοινού με την Jing Chen, εξέδωσαν βιβλίο με τίτλο Entropy Economics «Τα Οικονομικά της Εντροπίας». Πρόκειται για γενναία προσπάθεια επαναθεμελίωσης της οικονομικής θεωρίας στη βάση των νόμων της θερμοδυναμικής και της βιολογίας – αντί για την μηχανιστική αντίληψη περί ισορροπίας στην οποία μένει προσκολλημένη η οικονομική επιστήμη. Το βασικό επιχείρημα στο νέο αυτό βιβλίο είναι ότι οι οικονομίες δεν αποτελούν πειθαρχημένα, αυτό-σταθεροποιούμενα συστήματα, αλλά δυναμικές, ασταθείς και υπό φυσικούς περιορισμούς διαδικασίες. Συνεπώς, ο κρατικός προγραμματισμός κι η επιβολή ορίων μέσα από πολιτικές διαδικασίες είναι εκ των ων ουκ άνευ για την βιωσιμότητα μιας οικονομίας. Υπό το πρίσμα του Entropy Economics, οι κρατικές παρεμβάσεις επιτελούν την ίδια λειτουργία με τη μεμβράνη ενός κυττάρου: δημιουργούν και διατηρούν τις συνθήκες που εμποδίζουν ένα πολύπλοκο σύστημα να βυθιστεί στην αταξία. Πιο μακροπρόθεσμα, ο Galbraith και η Chen επιχειρηματολογούν πως, καθώς η παραγωγή βασίζεται σε πεπερασμένους φυσικούς πόρους, η σημερινή μορφή βιομηχανικής μεγέθυνσης δεν είναι βιώσιμη. Αν, λοιπόν, η ανθρωπότητα συνεχίσει όπως σήμερα, δεδομένων των φυσικών περιορισμών, μακροπρόθεσμα θα καταλήξουμε με μικρότερους πληθυσμούς, μικρότερη διάρκεια ζωής και αυξανόμενη ανισότητα. Όπως είπα στην αρχή, απόψε, τιμώντας τον James K. Galbraith τιμούμε και ολόκληρη την παράδοση της Πολιτικής Οικονομίας της οποίας το Πανεπιστήμιό μας αποτελεί, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, αναπόσπαστο μέρος. Νομίζω ότι εκφράζω όλες και όλους λέγοντας ότι είμαστε υπόχρεοι στον James Galbraith που βρίσκεται κοντά μας – κι όχι μόνο απόψε – και πως ανυπομονούμε να τον ακούσουμε να μας μιλήσει για «Το Τέλος της Ηγεμονίας, της Κανονικότητας και των Οικονομικών». youtube.com/watch?v=Mk9Onf…