h̶a̶p̶p̶y̶ⁿᵉˢˢ

i am always surviving something

พักตอนตายได้ ไม่มีปัญหา แต่ต้องตายพรุ่งนี้

วันนี้พระโคแดกอะไร คำตอบ ดาราไทยครึ่งค่อนวงการ

คุณเรียนภาษาเพื่อทำงานต่างประเทศ ผมเรียนภาษาเพื่อด่าคนได้หลายเชื้อชาติ เราต่างกัน

เดือนละ 83,000 บาทมีคนอยู่ได้ด้วยหรอคะ 🫠

i want to cry into someone’s arms while being comforted for hours

ขอให้ชาติหน้าไม่มีจริง

it’s fine.

ประโยคที่พูดว่า “ต่อให้เราทำดีแค่ไหน สุดท้ายคนที่ไม่ชอบเรา มันก็ไม่ชอบเราอยู่ดี” ก็คือจริงอะ อย่าไปคิดว่าทำดีแล้วจะไม่มีคนชอบ มันมีอยู่แล้ว แต่อย่าไปแคร์มาก เหนื่อยเปล่า ปวดสมอง ตั้งใจทำงานหาเงินซื้อของที่ชอบ กินของอร่อย ๆ ดีกว่า

แล้วตอนนี้ฉัน appreciate ตัวเองมาก เก่งชิบหายที่ผ่านมาได้ เข้าใจคำว่าเสียศูนย์อะที่ไม่ใช่การเสียความรู้สึกแค่วันสองวัน แต่นี่สองปีกว่าๆ จนตอนนี้ได้แต่นึกขำ - ชีวิตไม่รู้จะอยู่ถึงวันไหน ใช้ชีวิตให้มีความสุขและง่ายๆกับทุกเรื่องก็พอแล้ว

ก็อย่างที่ purpeech บอกไว้ว่า “วันไหนที่ไม่มีใคร อย่าลืมว่ายังมีตัวเองเสมอ”

ประโยคนี้จริงที่สุด “บางคนไม่ได้มีชีวิตที่ง่าย ไม่ได้มีคนคอยปูทาง ไม่ได้เป็นคนโปรดของใคร… แต่ก็ยังพาตัวเองเดินมาได้ไกลอย่างน่าภูมิใจ” เราอาจไม่ได้ประสบความสำเร็จเร็วที่สุด ไม่ได้มีต้นทุนชีวิตมากกว่าคนอื่น ไม่ได้มีใครคอยผลักดันอยู่ข้างหลังเวลาท้อ แต่ทุกก้าวที่เดินมา เราเดินด้วยขาของตัวเอง ล้มเอง ลุกเอง เหนื่อยเอง และปลอบใจตัวเองมาตลอด หลายครั้งชีวิตก็เงียบจนเหมือนต้องสู้คนเดียว ไม่มีใครโทรมาถามว่าไหวไหม ไม่มีใครยื่นโอกาสดี ๆ มาให้แบบง่ายดาย แต่เราก็ยังเลือกตื่นขึ้นมาใช้ชีวิตต่อ ยังพยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ยังรักษาหัวใจตัวเองไว้ได้ในโลกที่เหนื่อยขนาดนี้ บางทีความสำเร็จของชีวิต อาจไม่ใช่การไปได้ไกลกว่าใคร แต่อาจเป็นการที่คนคนหนึ่ง…สามารถเป็นที่พึ่งของตัวเองได้ โดยที่หัวใจยังไม่หล่นหายไปจากความอ่อนโยน และยังรักตัวเองมากพอที่จะพาตัวเองมาถึงวันนี้ได้อย่างสง่างาม

เพราะไม่ชอบอธิบายก็เลยปล่อยให้ตัวเองถูกตัดสินอยู่บ่อยๆ

เกลียดโมเม้นต์ไหนสุดในชีวิตคือ โมเม้นที่เข้าใจผิดว่าใครสักคนหวังดี แต่ไม่ได้หวังดี

supermom = โคตรแม่มึง

ให้เลยอันนี้ เห็นกี่ทีก็ขำ555555555

โตขึ้นจึงรู้ว่า “ปริญญาไม่ได้เป็นแค่กระดาษหนึ่งใบ แต่มันคือหลักฐานว่า ครั้งหนึ่งเราเคยอดทนกับชีวิตมากแค่ไหน” มันคือวันที่อ่านหนังสือจนดึก คือวันที่เหนื่อยจนอยากยอมแพ้ คือวันที่ร้องไห้กับคะแนน กับความกดดัน กับคำถามว่า “เราจะไหวไหม” ปริญญาไม่ใช่แค่ชื่อมหาวิทยาลัย หรือชุดครุยที่ใส่วันรับปริญญา แต่มันคือความภูมิใจของพ่อแม่ ที่เห็นลูกคนหนึ่งพาตัวเองเดินมาถึงเส้นชัย คือความทรงจำระหว่างทางกับเพื่อน ที่เคยนั่งทำรายงาน กินข้าวร้านเดิม บ่นเรื่องสอบด้วยกัน คือหลักฐานของช่วงวัยหนึ่งในชีวิต ที่เราเคยเติบโต เคยล้ม เคยพยายามอย่างเต็มที่ และแม้วันหนึ่งเราจะลืมสูตรที่เรียน ลืมเนื้อหาหลายอย่างไปหมดแล้ว แต่เราจะไม่มีวันลืมความรู้สึกในวันที่รู้ว่า… “เราทำสำเร็จแล้วจริง ๆ” เพราะสำหรับคนคนหนึ่ง บางครั้งปริญญาไม่ได้มีค่าแค่ในตลาดงาน แต่มันมีค่าในหัวใจของชีวิตทั้งชีวิตเลยต่างหาก

จริงนะ,

ใช้ชีวิตมายังไงไม่รู้ พอมีคนชมว่าเก่งทีไรก็ร้องไห้ทุกที