—

when my mom told me "di lahat ng tao makikinig sa'yo. kung ikaw, nandiyan ka lagi para makinig sakanila wag ka mag expect na ganun rin sila sa'yo. pero one day may isang tao rin na magiging consistent sa buhay mo, and always pray for that person."

please refrain from saying this because we all have different levels of sensitivity.

I'm proud of you.

ikaw ang pahinga ko

I suffer from breakdowns every night. Sobrang hirap sabihin kahit kanino kasi wala rin akong gana magkwento. Puro self blame, regrets at kung anu-ano pumapasok sa isip ko. To the point na nadadown na ako hindi ko na alam gagawin pa sa sarili ko.

I always tell myself that it's okay na kaya ko lagpasan yung pressure, yung pagod at lahat ng problema kahit sarili ko lang ang meron ako. Pero minsan kapag inaatake ako lungkot gusto ko na lang may yumakap sa akin at sabihing hindi ako nagiisa. Someone who truly care and listen.

Takot ako magalit, kilala ko sarili ko. Mabait ako pero kapag nagalit ako nag-iiba ugali ko, I can be violent or I will hurt u by words nawawalan ng preno bibig ko kapag nagagalit ako. Kaya as much as possible, don't trigger me kasi kaya kong makasakit below the belt na mga words

Hindi ka matalino pero lagi kang pasado. You're not attractive enough pero maraming nagkakagusto sayo. Hindi kayo mayaman pero nabibili mo pangangailangan mo. Hindi ka ganon kabait pero marami kang loyal friends. You're so lucky, God has given you that! So be thankful for that.

Wag na wag kang mapapagod sa sarili mo. Marami ka pang mararanasan. Marami ka pang matututunan. Mas makikilala mo pa yung sarili mo. Mas malalaman mo pa kung ano ba talagang gusto mo. Sarili mo lang ang makakagawa niyan lahat para sa'yo kaya ingatan mo lagi yung sarili mo.

Hindi kasi ako vocal na tao. I don't tell what i really feel. Kahit hindi na okay sakin yung isang bagay mas pipiliin ko pa rin na manahimik nalang. Kahit nasasaktan na ako mas gugustuhin kong dumistansya kesa ipaliwanag yung dahilan.

Hindi naman talaga ako matured totally, I still have flaws. Siguro maganda lang mindset ko pero minsan 'di ko rin maapply 'yon sa sarili ko. May immature side pa rin ako. Kaya sorry to disappoint u kapag nakilala mo na talaga ako tapos malalaman mo yung bad sides ko.

Ewan ko ba bihira nalang sakin maging genuinely happy. Yes, tumatawa ako but not necessarily masaya ako. Yes, nakangiti ako pero parang may kulang. Sometimes, I feel empty. Minsan, wala akong maramdaman kundi pure sadness.

We all deserve someone na kaya tayong ipagmalaki. Someone na kayang sabihin at iparamdam sayo na hindi mo kailangan mainggit sa iba dahil para sa kaniya sapat kana. Someone na kayang ipaalala lagi sayo kung gaano ka ka-perfect at kung gaano ka kaganda sa paningin niya.

Nakakainis din maging soft hearted 'no? Kasi no matter how many times someone has done wrong to u, papatawarin mo pa rin. kahit gusto mong magalit, hindi mo magawa kasi at the end of the day, sila pa rin iniisip mo. Kaya in order for u to have them still titiisin mo na lang lahat

ang sakit kaya pag ang bait bait mo sa kanila tapos, may sinasabi na sila sayo. then you end up and saying ha? bakit? anong meron? anong nagawa ko? bakit parang ang sama sama ko? tapos lahat ng narinig mong masasama galing sa ibang tao, tatahimik ka nalang.

ILANG DAYS NA LANG 2021 NA. WE SHOULD STOP WAITING FOR OTHER PEOPLE NA BIGYAN TAYO NG HALAGA 'CAUSE REALTALK. IF AYAW NILA. WAG MONG PILITIN. YOU DON'T DESERVE TO HAVE THEM IN YOUR LIFE. IKAW MISMO MAGBIGAY HALAGA SA SARILI MO. WAG KANG UMASA SA IBANG TAO.

Habang tumagal napapansin ko na mas lalo akong nagbabago, 'di ko alam kung pano maibabalik yung dating ako. Nawawalan na'ko ng gana sa lahat, mali mali na mga nagiging desisyon ko. Pagod na din ako, di ko alam basta pagod na ako.

Hindi kasi ako vocal na tao. I dont tell what i really feel. Kahit hindi na okay sakin yung isang bagay mas pipiliin ko pa rin na manahimik nalang. kahit nasasaktan na ako mas gugustuhin kong dumistansya kesa ipaliwanag yung dahilan.

I suffer from breakdowns every night. Sobrang hirap sabihin kahit kanino kasi wala rin akong gana mag kwento. Puro self blame, regrets at kung ano ano pumapasok sa isip ko. To the point na nadadown na ako hindi ko na alam gagawin pa sa sarili ko.

Sarap sa feeling na, kahit di ka ganon ka ganda or di ka clear skin maganda parin tingin sayo ng ibang tao, like may nakaka appreciate pa sayo kahit di ka pasok sa standards bilang 'maganda'