Celalettin Güneş

Yemekten, yataktan, sıcaktan utanırmış insan.

@seymametee Karın altında, çıkacak zamanını bekliyor ;)

Bizde de Bahar şu şekilde elhamdülillah

Bülbüller öter güller açar şâd gönül yok Hiç böyleliğin görmemişiz faslı baharın Şeyhülislam Yahya Efendi #sakura #kirazçiçeği

Mavi göğün altındaki kiraz çiçekleri #sakura

Aydınlığın dokunduğu kahve kokusu,

Güneşli günlerin lâleleri;

İstanbul, lâlelere emanet şimdi.

@Haticenac Depremden sonra toparlanmaya çalışan Afşin- Elbistan yolu.

@celalettingunes Hocam burası neresi acaba. Müthiş bir manzara

Hayalin en güzeli, gerçeğin makulünden daha mutlu etmez. Hayat gerçekle yürür, hayalle fiyakasını düzeltir.

Yağmur, güzele değince;

Hayat akar mütemâdiyen, Zincirlihan’ın zincirlerinden akan yağmur gibi.

Akşama, martılara, vapurlara ve İstanbul’a dair,

Tüm güzellikleri geride bıraktık da artık her şey için daha çok çaba sarfetmek gerekiyor gibi bir dünya.

Yaprağını dökmüş bir manolyadan kalan da güzeldir.

Manolyalar vedaya hazırlanıyor,

@hayalvehatira @bryolcu2321 Ömür boyu yutkunamadığın, boğazında bir yumru ile yaşamak. Allah sabır versin size. Meleğimize de rahmet diliyorum

Bugün 26 Mart. Tam iki yıl önce bu tarihte, öğle vakti bir telefon geldi, açtım ve dünyam karardı. Bir cümleyle. Duyar duymaz içime ateş olup dolan kara, uğursuz bir cümlenin şiddetli darbesiyle sendeledim. Tenim yanmaya, gözlerim kararmaya, kulağım uğuldamaya başladı. Bir feryat kopardım gâlibâ, bilmiyorum. “Hayır, olamaz” gibi bir şeyler söylemiş olmalıyım ki iş arkadaşım odasından fırlayıp sordu “Ne oldu?” diye. “Kızım…” dedim dehşet içinde. Koştuk. O uzun koridor, merdivenler, araba. Bir yandan arkadaşıma yolu tarif ederken, nefesimi kesen felaket ihtimâline karşı umut telkin ediyorum kendime: “İyidir, hayattadır, iyileşir…” Fakat yarım saat kadar sonra yine bir kara cümleyle yıkıldım. “Başınız sağ olsun.” Canım kızım, Mehlikam yoktu artık, gitmişti bu dünyadan, onsuz kalmıştım. Mahvoldum, yerlerde çırpınmaya başladım, hemen can vermek istedim acıdan. Sonrası malûm, burada şâhit oldunuz hepiniz. Zâlim bir yanışla, perişan hâllerle, takat bırakmayan ağlamalarla geçen iki sene. Sevenlerim için hayata dönmeye çalışıyorum hâlen. Son bir iki aydır biraz daha iyiyim sanki, olduğu kadar işte. On üçüne basmasına birkaç ay vardı. Çok başka bir çocuktu Mehlika. Gören hayran kalırdı. Duyarlı, düşünceli, merhametli, ince ruhlu, olgun… Anlatılır gibi değil, farklı bir hâl vardı onda. Bakışında, duruşunda, konuşmasında tezâhür eden, onu akranlarından farklılaştırıp eşsiz kılan bir hâl, küçüklüğünden beri. Kendine has bir asâleti vardı. Bu dünyaya ait değildi sanki. Belki Allah onu bu denî dünyada daha fazla tutmak istemedi, acı çekmesine râzı olmadı da aldı yanına, bilmiyorum. Burada anlatamayacağım bazı alâmet ve haberleri de hesâba katınca, ben onun görevlendirildiğine ve tasarrufunun devam ettiğine inanıyorum. Geziyor, görüyor, duyuyor, haberdâr her şeyden bence. Muhterem Osman Nuri Topbaş Hoca, onun şehit olduğunu söylemişti vefât ettiği gün. İnşallah öyledir. O gitti ya, artık mutluluk uzak bana sanırım. Kabullendim. Belki bir parça huzûr ve sükûnet kısmet olur. Bâzen buruk bir neşe belki, gölgeli. Umduğum bu kadar. Bu dünyada hasretinin kolaylaşması ve onunla cennette kavuşmamız için duâlarınızı beklerim dostlarım. Mehlika güzellik… Mehlika iyilik… Mehlika firâk… Mehlika hasret… Mehlika hicrân… Mehlika kapanmaz yara… Mehlika sır… #MehlikaRana

Kış, yorar bozkırı. Kavak ağaçları savaştan dönen yorgun askerler gibi dağılmış su kenarlarına. Ekinlerin göğermesi, baharın ilk nefesidir, ısıtır, umut doldurur insanın içine. Dağların karı, sulak bir yazın habercisi, "kar senesi var senesi"dir çünkü.

Osmanlı’dan cumhuriyete bir aydının takdire şayan çabasının sonucu. Yayına hazırlayan Mustafa Hocamıda tebrik etmek lazım.