ALBATROS ATHRYA

Pontus'tan esen sert rüzgar aretai'nin sazlıklarında ıslıklar çalıyor,rüzgar gümüş gölde hırçın dalgalara dönüşüyor. Sazlıklarda yuvalanan angıt kazlarının sesleri,kefal ve sazanların sudan zıplayıp metrelerce suyun dışından koca cüsseleri ile suya dönüşleri ....

Bu arada Japonya’ya gitmek, gitmemekten daha kötü. Çünkü döndüğünüzde aklınızdan çıkmıyor. Baktığınızda 25-30 bin liraya gidiş-dönüş uçak bileti var ama sürekli zaman ayıramıyorsunuz. İnsan şu sokaklarda yürümeyi, sabah işe yetişmeye çalışan insanları, gece küçük bir ramen dükkanında yanınızda oturan tanımadığınız biriyle yemek yemeyi, marketten aldığı kahveyle sokaklarda saatlerce yürümeyi, o düzeni, o teknolojiyi ve gelişmişliği unutamıyor. Dünyada milyarlarca insan var ama çoğu insan, dünyanın sadece yaşadığı yerden ibaret olduğunu sanıyor. Aynı sokaklarda dönüp duruyor, aynı otobüse biniyor, aynı trafikte yol alıyor, aynı eve geliyor, aynı kişileri görüyor, aynı saatte uyuyor. Ne kadar güzel bir evde yaşarsanız yaşayın, ne kadar güzel bir arabaya binerseniz binin, şu sokaklarda yürümediyseniz, bir tren istasyonunda insanları izleyip hayat üzerine düşünmediyseniz hep bir parçanız eksik kalıyor. Amerikalı şef ve gezgin Anthony Bourdain’in dediği gibi: “Eğer bir şeyi savunuyorsam, o da hareket etmektir. Gidebildiğin kadar uzağa git. Yapabildiğin kadar çok şey gör. Zihnini aç. Kanepeden kalk. Yola çık.” Sonrasında zaten aynı insan olmuyorsunuz… Her alanda farklı bir insan oluyorsunuz, farklı düşünüyorsunuz. Kolunuzdaki saat, bineceğiniz bir üst model araba, insanların size ne dediği… Bir anda hepsi boşlaşıyor. Hayat bilezik almaktan, araba modeli yükseltmekten ibaret değil… Hayat o kadar uzun da değil…

Çünkü umutsuzluk yasak… Hep birlikte biz varız, milyonlarca iyiye, güzele özlem duyan, vicdanlı insan var. Bizim tanışmaya, derdimizi dinlemeye, anlatmaya ihtiyacımız var. Bizim bizden başka hiç bir şeye ihtiyacımız yok.

Zümre siyasetinin ötesine geçerek, yepyeni bir dayanışmacı toplumu ve sosyal devleti, her zaman önce insan diyen bir sosyal devleti ilmek ilmek örmek zorundayız. Halini böyle dupduru anlatan Cemre’nin ve ülkenin her zaman en garibanı annelerimizin güzel yüzü hakkı için...

Bu ülkenin tüm namuslu, vicdanlı insanları, tertemiz gençleri, kadınları, erkekleri her zaman halimize haldeş olarak, birbirimizin dertlerine gönlümüzü açarak bu ülkede yoksulluğu, adaletsizliği, garibanlığı yok etmek zorundayız. Önce çırıl çıplak yoksulluğumuzla yüzleşmeliyiz.

Başarmak zorundayız, madem ki bu toprakların evladıyız, madem her gün yoksul avuçlarını sıka sıka, kendi hayatından harcayıp bize ömrünü vermiş bu annelerin evlatlarıyız, hangi kimlikten, zümreden olursak olalım hep birlikte biz bunu başarmak zorundayız.

Yepyeni bir Anadolu ve Işıl Işıl bir vatan, güzelim Türkiye yoksulluğun, çaresizliğin olmadığı, bir çocuğun hayallerinin bile yük haline gelmediği bir ülke olursa binlerce yıllık acılarımız sağalmaya başlayacak.

Türkiye’nin en büyük meselesi bitip tükenmeyen yoksulluğumuzdur. Yüksek heyecanla, ötekinin derdini hiç dinlemeden yapılan taraf siyasetinin gerisinde bu acıların haklı duyguları yatar. Herkes en büyük garibanın kendisi ve tanık olduğu kendi zümresi olduğunu içselleştirmiştir.

Türk, Kürt, Çerkes, Ermeni, Sünni, Caferi, Alevi hiç fark etmez solcu, sağcı, milliyetçi, müslüman hiç fark etmez aynı yoksul Türkiye çocukluğunun mengenesinden geçmiştir. Herkes için annesi bu yoksulluğun aynasıdır. O derin çocukluk yükünün travmasını peşi sıra taşımıştır.

Sözüm ona nice büyük kahramanlar geçmiştir bu topraklardan ama bizim toplumsal acılarla, yoksullukla, kıtlık kıranla dolu tarihimizin gerçek kahramanları o anneleridir, yoksullukla boğuşa boğuşa büyümesine rağmen insanlığını kaybetmemiş o çocuklardır.

Bütün kasaba aynı yoksulluğu paylaşmamıza rağmen çocuk kalbimizle utanır gizli gizli bir köşede öğlen azığımızı yerdik. Annem benim dağ gibi bir insandı. Yoksulluğumdan utanmamayı o öğretti bana.

Üniversiteden sonra işsiz kaldım, küçük işler yaptım, 3 yıl böyle gitti sonra memur oldum. 16 yıl oldu çalışıp gidiyorum. Çocukken bazı günler annem sofraya sadece ekmek koyardı, okula sadece tandır ekmeğinden lavaş götürürdük.

Erzincan’da doğdum elim iş tuttuğu 6-7 yaşından 14 yaşına kadar çobanlık yaptım. 14 yaşımdan 22 yaşıma kadar İstanbul’da çıraktan ve ustalığa kadar soğuk hava depolarında çalıştım. Babam işçi emeklisi, üniversitede hem çalışıp hem okudum. Günübirlik işlerde çok çalıştım.

Bizim tek büyük hakikatimiz binlerce yıldır yoksul, dermansız, sahipsiz oluşumuzdur. Yoksulluğun çaresizliği ile dermansız bir çocuk garibanlığına, mahcubiyetine terk edilmiş, neşesi tüketilmiş milyonlarca Cemre’den daha mühim hiç bir meselemiz yoktur. twitter.com/etkilihaber/st…

@HavaForum Kabile göçü İstanbul Ankara 12 saat

İstanbul'dan tatil göçü var. Bolu'da otoban kilitlendi.

@rasihyilmaz Sabah 7 Büyükçekmece şu an Ankara’ya 100 km böyle bir trafik yüzyılda bir olur Kabileler göçü resmen 😡

Düzce, Bolu, Ankara yolu. Trafik bildiğin İstanbul pazartesi iş günü gibi. Gitmiyor. Ben böyle bir uzun yolculuk hiç yapmadım. Kasımpaşa dan Düzce ye 7 saatte geldim. Antalya ya düşünün yolumu.

Öncelikle tebrikler kardeşim. Haberciliği belge yapmak müthiş iş. İlişkilerle, zarfa, iban hesabına, karşılıklı kazanmaya dayalı bir iş değildir.

Hacıosmanoğlu Galatasarayın kuruluş amacını doğru anlamış ve İngilizlerin yanında saf tutmuştur....

KOUSHUYAオリジナルポータブル研磨機KH−016で薬石を磨いてみると #天然石 #石磨き #研磨 #ポータブル研磨機KH−016 #ヒーリング

Budha chalcadony

🚨 Ya oğlum yapmayın şöyle şeyler Victor Osimhen koparttı😁😁😂😂😂