🅲🅾🅻🅾🆁🅴🆁

"แต่ว่าฉันคงไม่ชวนนายไปบาร์ในเมืองหรอกนะ อย่างนายน่ะไม่เหมาะกับสถานที่แบบนั้นสักนิด" ริกะหัวเราะออกมาพร้อมกับเดินย้อนออกมาจากสวนเบอร์รี่พร้อมกับโคโลเร "ฝากเรื่องเค้กด้วยนะ โคโลเร แล้วฉันจะเอาช็อคโกแลตสูตรใหม่มาฝาก"

"ต่อให้พูดอีกสักร้อยครั้ง สถานะของฉันมันก็ไม่เปลี่ยนอยู่ดี เพราะงั้นก็ช่างมันเถอะ นี่ นายจำตอนที่พวกเราไปทะเลด้วยกันได้ไหม มันสนุกมากเลยนะ ฉันอยากไปอีกจัง" นัยส์ตาสีเหลืองทองเปล่งประกายพร้อมเผยรอยยิ้มให้กับเพื่อนของเขาตรงหน้าอย่างบริสุทธิ์ "ไปด้วยกันอีกนะโคโลเร"

"อ้า...นั่นสิอยู่กับนายทีไรทำอะไรก็เพลินลืมตัวตลอดเลย" ริกะยิ้มออกมาขณะที่มองผลเบอร์รี่ก่อนที่สายตาจะพลันเศร้าหมองลง "ถ้าฉันไม่ใช่เจ้าชายก็คงดี..."

"อย่าพูดจาแบบนั้นสิฉันตัวหนักที่ไหนกัน" ริกะหยิบผลเบอร์รี่ในตะกร้ามากินพลางพูดคุยกับเพื่อน ต่อให้ดึกดื่นถ้าได้อยู่ด้วยกันเขาก็ไม่เคยเบื่อ "ไปวันไหนน่ะเหรอ? อ่า...มีต้องไปเจรจาการค้าที่เคนัลก่อนแล้วก็ไปที่อวาลอน...น่ะนะ"

"อ้า! อย่างน้อยถ้าฉันดื่มจนเมานายจะได้แบกฉันกลับได้" ริกะพูดแหย่เพื่อนของเขาด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มตลอดเวลา ไม่มีความรู้สึกเหงาเข้ามาแทรกเหมือนกับตอนที่ต้องอยู่คนเดียว "ไว้หาวันไปนะ"

"อ้า ได้เยอะเลยขอบใจนะ จริงสิฉันว่าถ้าว่างๆจะชวนนายไปเยี่ยมมาร์แตงน่ะ เห็นบอกว่าพักนี้ราชกิจเยอะสุดๆฉันคิดว่าถ้าเราไปนั่งดื่มบรั่นดีด้วยกันก็คงดี นายว่าไหม?" ริกะหันไปมองเพื่อนของเขาที่ไม่ว่าเขาจะไปไหนโดยปกติก็จะมีเพื่อนคนนี้เสมอ "ไปกันนะโคโลเร"

"หึ ดีจังที่มีนายเป็นเพื่อน " ริกะเด็ดผลเบอร์รี่กินลูกแล้วลูกเล่าจนแทบจะมีแค่โคโลเรเท่านั้นที่เป็นคนเก็บซะมากกว่า "รสชาติยังดีไม่เปลี่ยน"

"เฮ้อ...นายเนี่ยนะ ชอบตามใจฉันอยู่เรื่อย ขืนมาจริงๆปราสาทคงแตกวุ่นวายกันแน่ " ริกะหัวเราะออกมาเบาๆพร้อมกับนึกภาพของคนในวังตามหาตัวเขาให้ควัก "นึกแล้วก็น่าสนุกดีแฮะ.."

"ถ้าแบบนั้นฉันคงต้องย้ายมาอยู่กับนายเลยล่ะมั้ง" ริกะเอ่ยตอบโคโลเรด้วยสีหน้าปกติที่ดูนิ่งๆกวนประสาทขณะที่เดินเคียงข้างกันไปพรางมองสวนเบอร์รี่อย่างชื่นชม "ฉันน่ะติดแล้วล่ะถ้าคืนไหนไม่ได้หนีออกนอกปราสาทมันรู้สึกอึดอัดน่ะ ยิ่งกว้างฉันก็ยิ่งรู้สึกเหงา..."

"....." นัยส์ตาสีน้ำตาทองแอบสั่นไหว ทั้งน้ำเสียงใจดีของโคโลเร คำพูด ราวกับเป็นคนที่เข้าใจตัวเขาเป็นอย่างดี... "กลับบ้าน...สินะ.." ริกะพึมพำออกมาก่อนจะสลัดแววตาที่เจ็บปวดและเดินตามเจ้าชายผู้เป็นเพื่อนของเขาไป "ฉันจะทำให้นายชิมเป็นคนแรกเลย มันจะต้องถูกใจนายแน่"

"อื้ม! มันต้องแบบนี้สิ ว่าแต่นายพอจะช่วยพาฉันไปเก็บเบอร์รี่หน่อยได้ไหม? ไหนๆก็มาแถวนี้แล้วด้วย" ริกะมองรอยยิ้มสดใสของเพื่อนด้วยใบหน้าพอใจก่อนจะตบไหล่ของโคโลเรเบาๆด้วยความสนิท "ฉันจะลองทำเบอร์รี่ช็อคน่ะ ชื่อน่ากินใช่ไหมล่ะ"

"......นายน่ะ ทำมันได้ดีแน่ ไม่งั้นฉันจะกินเจ้านี้หมดในทันทีได้ยังไง ฉันชอบนะ ที่ได้เป็นคนแรกที่ได้ชิมเค้กของนายน่ะ" ริกะเอื้อมมือไปจับไหล่ของเพื่อนเพื่อให้กำลังใจและในขณะเดียวกันเขาก็กินเค้กชิ้นนั้นหมดไปแล้วด้วย "มันอร่อยมาก มากจนอยากกินทั้งวันเลยล่ะเค้กของนายน่ะ"

"อ่า นั่นสินะ เค้กกาแฟเหรอ?ฟังดูน่ากินดีนี่ ถ้างั้นจะชิมให้ทั้งหมดเลย...จริงด้วยสิ โคโลเรช่วยทำเป็นของฝากให้สักสองกล่องจะได้ไหม เผื่อจะได้ติดมือไปอวาลอนน่ะนะ .... แดนอาวุธ..แค่ฟังฉันก็รู้สึกขนลุกแล้ว" ริกะถอนหายใจอย่างเอือมระอาเพราะไม่ใช่พวกที่เขาคิดว่าจะเข้ากับนิสัยเขาได้เลย

"อื้ม! จะชิมจากใจเลยล่ะ เค้กที่โคโลเรทำ ขอบใจนะ" ริกะรับกล่องเค้กมาด้วยความเต็มใจก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ "ก็ไม่ได้มาหาซะทีเดียวหรอก แค่กะว่าจะมาขอผลเบอร์รี่ไปทำช็อคโกแลน่ะนะ ไม่มีใครบอกนายก็ไม่แปลกหรอกเพราะฉันไม่ได้มาแบบเป็นทางการด้วย ทีแรกกะจะแอบเข้าด้วยซ้ำ"

"เค้กสูตรใหม่? ได้สิ กำลังอยากกินอะไรหวานๆอยู่พอดี แต่จะว่าไปที่ฉันไม่ค่อยเจอนายเพราะจดจ่อกับสูตรเค้กใหม่ใช่ไหมเนี่ย ยังเหมือนเดิมเลยนะ " ริกะเผยรอยยิ้มจางๆให้กับโคโลเรพร้อมกับพยักหน้ารับคำเชิญของเพื่อน "จะว่าไปฉันมีเรื่องคุยกับนายเยอะเลยนะ"

"คิดถึงก็คือคิดถึง คิดถึงแกด้วยนะชูเฟล" ริกะที่ปกติสีหน้าจะนิ่งบึ้งเมื่ออยู่ในเขตวังแต่เมื่อได้เจอเพื่อนๆหัวใจของเขาก็ยิ่งฟูฟ่องราวกับเด็ก "ฉันหนีออกจากวังมาน่ะท่านพ่อเอาแต่ต่อว่าก็เลยแอบออกมา" พูดจบริกะก็หัวเราะออกมาเบาๆพร้อมกับยิ้มให้โคโลเร

"โคโลเร! นั่นนายเหรอ?" ริกะที่เดินผ่านมาเจอเข้ากับเจ้าชายอาณาจักรเดียวกันสีหน้านิ่งงัวเงียของเขาก็พลันเปลี่ยนอย่างเห็นได้ชัดด้วยความดีใจ "ออกมาเดินเล่นรึไง คิดถึงนายสุดๆไปเลย!"