dina

หลังจากจบคอนเสิร์ตที่ผมไปเป็นเกสให้เพื่อน...จู่ๆผมก็คิดถึงเค้าขึ้นมา ผมกลับเข้ามาในห้อง เปิดแทปเลต เลื่อนไปที่บทละครที่ผมเซฟเก็บไว้ ในตัวหนังสือพวกนั้น ผมเห็นเค้าแล้วล่ะ เค้านั่งยิ้มให้ผม ในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงขาว แจ็ตเกตสีเหลืองสดใสตัวยนั้น “หวัดดีหมู...” “หวัดดี” “นายเป็นไงบ้าง” “สบายดี ช่วงนี้ก็เหนื่อยหน่อย ต้องซ้อม เตรียม world tour กับวง” “ดีจัง” “เดี๋ยวนายก็ได้เด วันนี้ก็โชว์โคตรดีเลยนี่ เค้าก็ไปดูนี่ใช่มะ” “อือฮึ แล้วนายกับพี่แกงเป็นไงมั่ง” พอผมพูดถึงพี่แกง เค้ายิ้มจนตาเป็นประกาย แววตาวิบวับดูมีความสุขมาก “ก็..อยู่ด้วยกันน่ะแหละ เค้าก็คอยดูแลเรา ก็อย่างที่นายเคยเห็นอ่ะ นี่ๆ” “อะไร” “เรารักพี่แกงชิบหายเลยว่ะ” ผมอดขำไม่ได้ “รู้ๆ” “แล้วนายกับพาร์ทเนอร์นายอ่ะ เป็นไง” ผมเม้มปาก จะตอบยังไงดีนะ “อย่ามากั๊ก ตอบมา เรายังตอบนายตรงๆเลย” “......ก็ดี มันก็ดีมาตลอดนั่นแหละ” เค้ามองหน้าผม “ไม่ได้อยากรู้ว่าดีไหม..อยากรู้ว่ารักไหม” “ยังต้องถามอีกเหรอ” “รู้กันแค่เราเนี่ยแหละ” “ก็....รัก” เค้ายิ้มกว้าง “ก็แค่เนี้ย ไม่เห็นต้องทำทรงกะเราเลย รักก็บอกดิ ตะโกนบอกไปเลย” “พอเลย เราไม่ใช่นายนะเว้ย” “เราก็คล้ายๆกันแหละ เออ เผื่อไม่เคยบอกเราดีใจนะที่นายมาเล่นเป็นเราอ่ะ” “เราก็ขอบใจนายเหมือนกัน ได้เรียนรู้อะไรจากนายเยอะเลย” “ไว้คิดถึงกันอีกเมื่อไหร่ก็แวะมานะ” “อือ” “ไปบอกรักเค้าด้วยล่ะ” “พอ” ผมปิดแทปเล็ต แล้วก็อดยิ้มกับตัวเองไม่ได้ จะให้ไปบอกรักแบบตะโกนงั้นเหรอ แค่นายทำกับแฟนนายไปเหอะ ผมขอค่อยเป็นค่อยไปแบบนี้แหละ ยังเหลืออีกหลายเรื่อง ที่เราต้องอยู่ด้วยกัน ผมมั่นใจแบบนั้น มาแล้วแบบใหม่แบบสับ แก้เหนื่อยจากการงานหว่านไถจ้ะพี่จ๋า