Sabitlenmiş Tweet
مرگ برای تو معنا ندارد، وقتی هنوز لبخندت در جانِ ما نفس میکشد.
فارسی
کنجکاو کمحوصله
28.7K posts
کنجکاو کمحوصله
@colbinab
زادهی اضطراب جهان. بر حاشیهی کتاب چون نقطهی شک.
Australia Katılım Şubat 2017
128 Takip Edilen10.9K Takipçiler
@Leili983306 متاسفانه حتی متوجه نمیشوند که چرا رفتارشان توهینآمیز است، کسی که فحش میدهد حداقل به این آگاه است که دارد خشمش را ابراز میکند و ناسزا میگوید.
فارسی
تو این مدت که اینجا مینویسم، کم فحش و کنایه نشنیدم؛ از برچسبهایی مثل سطلی و چپ مخفی یا حتی جدیدا آتئیست مسجدی! تا ابراز علاقه به وصلت با خانوادهام! بخشی از این واکنشها تو فضای مجازی طبیعیه؛ بالاخره پیش میاد که حرفی کسی رو خشمگین کنه، درک میکنم و با یه بلاک رد میشم. اما چیزی که واقعاً به شعورم توهین میکنه، کامنتهایی مثل اینه: «یه کتاب حالخوبکن معرفی کن!» یا «یه کتاب بگو بخونیم». اون لحظه واقعاً از خودم میپرسم کجای کار رو اشتباه رفتم که یه اکانت، اونم بعد از این همه وقت همراهی، چنین توقعی از من داره؟!
فارسی
در ادبیات کلاسیک ما، داستان «بر دار کردن حسنک وزیر» اوج درامنویسی و خلق تراژدی است. بیهقی در این داستان صرفاً یک واقعهنگار نیست، بلکه در نقش یک درامنویس بزرگ ظاهر میشود. او برای اینکه داستان یک اعدام سیاسی را به یک تراژدی ماندگار تاریخی تبدیل کند، از تکنیکهای هوشمندانهای در شخصیتپردازی و روایت استفاده میکند که برخی از آنها کاملاً با اصول داستاننویسی مدرن همخوانی دارند.
بیهقی پیش از آنکه وارد جزئیات دادگاه و اعدام حسنک شود، پایان کار او را لو میدهد! او در همان ابتدای داستان میگوید که حسنک را به دار کشیدند و سالها سرش بر دار ماند.
این تکنیک که در تراژدیهای یونان باستان و نمایشنامههای شکسپیر هم دیده میشود، تمرکز مخاطب را از سؤال «چه شد؟» (پایان ماجرا) به سؤال «چگونه اینطور شد؟» (روند ماجرا) معطوف میکند. با این کار، هر جملهای که حسنک در طول داستان میگوید، بار دراماتیک و مظلومیت بیشتری پیدا میکند.
#تاریخبیهقی
فارسی
مرگ برای تو معنا ندارد، وقتی هنوز لبخندت در جان ما نفس میکشد.
فلات ایران@IranianPlateau
از هموطن بودن با چه کسی بیشتر از همه احساس غرور و افتخار میکنید؟
فارسی
دیوانگی یعنی تکرار مداوم یک کار و انتظار نتیجهای متفاوت.
و ما هر روز با طلوع آفتاب، تن به همین جنون میدهیم؛ سناریوی دیروز را موبهمو تکرار میکنیم و شبهنگام، به امید معجزهای در فردا، سر بر بالین میگذاریم.
دفعهی بعد که پرتوهای طلایی آفتاب روی صورتتان نشست، به جای لبخندهای الکی و ردیف کردن جملات انگیزشی، از خودتان بپرسید:
امروز قرار است کدام پرده از این تئاتر مضحک دیروز را دوباره بازی کنم؟
فارسی
@Mahbodmovaffagh شما به جزئیات خیره شدهاید و من به ساختار نگاه میکنم. برای دیدن فرم یک ساختمان، باید چند قدم عقب رفت؛ از فاصلهی نزدیک، فقط آجرها دیده میشوند، نه معماری.
فارسی
@colbinab ۳-دهید که انگونه که می پسندند با طبیعت و یا هستی مواجه شوند! دوست عزیز حتی در روانشناسی جدید از باورهای غلط و درست کمتر صحبت میشود و موضوع بر سر (باور کارآمد) و یا (باور ناکارامد) است.کار نداریم که باز اتفاقا چه مقدار مهم است در روانشناسی های وجودی و انسانگرا نگاه انسان به موضوع
فارسی
تصور اینکه «دنیا پر از رنج است، اما با این حال درختان گیلاس شکوفه میدهند»، یک خودشیفتگی تسلیبخش است. ما اصرار داریم میان رنج خود و رفتار طبیعت پیوندی رمانتیک بسازیم؛ گویی این شکوفهها پیامی امیدبخش برای دوام آوردن ما دارند. اما واقعیت، بسیار بیرحمتر از این حرفهاست.
درختان گیلاس هرگز برای تسلی دادن به ما شکوفه نمیدهند؛ آنها فقط طبق غریزه کور بیولوژیک خود عمل میکنند. جنگ، فقر یا قلبی شکسته، سر سوزنی برای ریشهها اهمیت ندارد. اگر همین امروز نسل بشر منقرض شود، بهار سال بعد شاخهها باز هم غرق در گلبرگهای صورتی خواهند شد.
این تضاد، امیدبخش نیست؛ تجسم بیتفاوتی مطلق جهان است. دلخوش کردن به شکوفه در میان ویرانی، مثل تماشای تقارن زیبای شعلههای خانهای است که در آتش میسوزد! حقیقت این است: دنیا پر از رنج است و جهان، بیاعتنا به ما، کارش را میکند.
فارسی
اگر طبیعت نبود پس ما از کجا امید رو یاد میگرفتیم و اگه امید نبود چطور دووم میاوردیم؟
کنجکاو کمحوصله@colbinab
تصور اینکه «دنیا پر از رنج است، اما با این حال درختان گیلاس شکوفه میدهند»، یک خودشیفتگی تسلیبخش است. ما اصرار داریم میان رنج خود و رفتار طبیعت پیوندی رمانتیک بسازیم؛ گویی این شکوفهها پیامی امیدبخش برای دوام آوردن ما دارند. اما واقعیت، بسیار بیرحمتر از این حرفهاست. درختان گیلاس هرگز برای تسلی دادن به ما شکوفه نمیدهند؛ آنها فقط طبق غریزه کور بیولوژیک خود عمل میکنند. جنگ، فقر یا قلبی شکسته، سر سوزنی برای ریشهها اهمیت ندارد. اگر همین امروز نسل بشر منقرض شود، بهار سال بعد شاخهها باز هم غرق در گلبرگهای صورتی خواهند شد. این تضاد، امیدبخش نیست؛ تجسم بیتفاوتی مطلق جهان است. دلخوش کردن به شکوفه در میان ویرانی، مثل تماشای تقارن زیبای شعلههای خانهای است که در آتش میسوزد! حقیقت این است: دنیا پر از رنج است و جهان، بیاعتنا به ما، کارش را میکند.
فارسی
@colbinab @maryamzamani64 چند وقت پیش اومدم چنین چیزی دربارهی این متن تو گیومه بنویسم، ننوشتم.
شما حق مطلب رو ادا کردی.
فارسی
@FmmGd33 به هیچ وجه دنبال اون داستانها و لایو های مجازی یا حضوری نیستم، به مرور همینجا از تاریخ بیهقی مینویسم، کسی که علاقهمند باشد خودش مطالعه بیشتر میکند.
فارسی
@colbinab تا ملت اینستا هستن میشه توی لایو آدمهای درست رو آورد و بازخوانی و تحلیل کوتاه کرد به وقت ایران شبانه.
این پیشنهاد منه. سراسر درس و لذته این کتاب ارزنده.
اینم بگم توی زادگاهش هرساله ابتدای آبان بزرگداشت بیهقی (نه چندان درخور) ولی انجام میشه. برای کسایی که دوسدارن حضوری برن.
فارسی
همانطور که فردوسی زبان شعر فارسی را نجات داد، بیهقی هم با تاریخش پایههای نثر فارسی را چنان محکم کرد که جملاتش بعد از هزار سال هنوز نفس میکشند و زنده، رسا و تکاندهندهاند. میدانم این روزها حوصلهها کم است، ولی احتمالا بهمرور تاریخ بیهقی را بازخوانی کنم و از آن بنویسم.
فارسی
@colbinab یاد دیالوگ کارکتر ترک زبان در طعم گیلاس افتادم که با لحجه زیباش میگفت: آقا یه توت منو نجات داد… حالا تو دَم صبح طلوع آفتابو نمیخوای ببینی؟ سرخ و زرد آفتابو؟ موقع غروب رو دیگه نمیخوای ببینی؟ نمیخوای این ستارهها رو ببینی؟ شب مهتاب… قرص کامل ماه رو دیگه نمیخوای ببینی؟
فارسی
@colbinab برادر نوشتههات رو به شدت دوست دارم اما جدیدا یه ناامیدی غریبی توش موج میزنه. دنیا به این سیاهی هم نیست. امیدوارم این دوران افسردگی و ناامیدی رو سریعتر بگذرونی.
فارسی
@sadeghhedayat10 منم نمیشناسم. اینجا پ.ن لازم بود😊
من فقط شیرکو بیکس میشناسم و خیلی دوستش داشتم در جاهلیت جوانیام.
فارسی
آیا نویسندهای که در ایران تن به سانسور میدهد و کتابش را با مجوز ارشاد چاپ میکند، نویسندهای مرده است؟
با نگاهی واقعبینانه به ادبیات، نه به عنوان رسالتی معنوی، بلکه به مثابه حرفهای در دل اقتصاد و جامعه، نویسنده داخل ایران نه خائن است و نه قهرمان؛ او فاعلی مجروح در ساختاری تمامیتخواه است که برای بقا، ناچار به بدهبستان با قدرت است.
هرچند سانسور و پلیس درونی خودسانسوری، فرم و محتوا را اخته کرده و افسانه «شکوفایی خلاقیت در محدودیت» را باطل میکند، اما نویسنده تن دادن به ممیزی را به عنوان هزینهای برای حفظ ارتباط با جامعه و حذف نشدن از حافظه جمعی میپذیرد. او هوشمندانه بین «سازش برای نجات مغز کلام» و «همکاری ایدئولوژیک» مرز میکشد.
او نه زنده است و نه مرده؛ شناگری است با دست و پای بسته که ماندن در آب آلوده وطن را به سکوت یا تبعید و جدایی از ریشههایش ترجیح میدهد. کتاب او شاید شاهکاری بینقص نباشد، اما «سند بقای» اوست؛ سندی که زخمهای این دوران را آشکارا روایت میکند.
فارسی
@sadeghhedayat10 شاید چون جمله اول از یک هایکوی ژاپنی است و طعم گیلاس هم دارد🙂
فارسی