کنجکاو کم‌حوصله

مرگ برای تو معنا ندارد، وقتی هنوز لبخندت در جانِ ما نفس می‌کشد.

@RiseSun_3 بعید می‌دانم اطلاعات شبیه به این را در آنجا در معرض عموم گذاشته باشند. هزار سال پیش رفتم و چیزی یادم نیست.

@colbinab چه جالب. چندین بار رفته بودم اونجا و فلسفه ی ساختنش را نمی دونستم.

گنبد سلطانیه در زنجان به دستور سلطان محمد خدابنده (اولجایتو) ساخته شد، اما هدف اولیه از ساخت آن بسیار عجیب بود. ​او ابتدا قصد داشت این بنای عظیم را بسازد تا پیکر امامان شیعه علی و حسین را از عراق به آنجا منتقل کند تا سلطانیه را به مرکز زیارتی جهان اسلام تبدیل کند! اما به دلیل مخالفت علما و مسائل مذهبی، این اتفاق نیفتاد و در نهایت خودش در آنجا دفن شد. هنوز هم بزرگترین گنبد آجری جهان است.

برای نویسنده شدن، دست از زیاد خواندن بردارید! از حاشیه امن خودتان خارج شوید و زندگی را عریان ببینید. ​معمولاً می‌گویند برای نویسنده شدن باید روزی چند ساعت خواند! موافق نیستم. خواندنی که از حد بگذرد، شما را اخته و مقلد می‌کند. شما غرق در لحن دیگران می‌شوید و هر چه می‌نویسید، سایه‌ای کم‌رنگ از کتاب‌هایی است که خوانده‌اید. شما به یک منتقد ناامید تبدیل می‌شوید، نه یک نویسنده. ​اگر واقعاً می‌خواهید نویسنده شوید، به جای کتاب‌خانه، به سلاخ‌خانه بروید! ​ادبیات جاندار، محصول تجربه زیسته است، نه بازنشخوار ادبیات دیگران. اگر تمام وقت شما پشت میز و در حال خواندن شاهکارها بگذرد، چیزی برای گفتن نخواهید داشت جز تکنیک‌های شیک و بی‌روح. بروید جایی که آدم‌ها برای پول، شرف یا عشق می‌جنگند. با آدم‌هایی هم‌کلام شوید که از آن‌ها متنفرید. نویسندگی از عدم آسایش زاییده می‌شود، نه از آرامش یک اتاق مطالعه لوکس. نویسنده شدن یعنی داشتن یک نگاه اختصاصی به جهان. اگر نگاه شما همان نگاه استاندارد و پسندیده‌ی جامعه است، مداد را زمین بگذارید. شما باید چیزی را ببینید که دیگران از دیدنش وحشت دارند یا اصلاً متوجهش نمی‌شوند. وقتی آن نقطه کور را پیدا کردید، نوشتن آن صرفاً یک کار فنی ساده خواهد بود. ​خلاصه اینکه، تکنیک‌ها و کتاب‌های آموزشی را دور بریزید. فرم و گرامر را چند هفته‌ای هم می‌شود یاد گرفت. اما آنچه شما را نویسنده می‌کند، زخم‌هایی است که از برخورد مستقیم با واقعیت عریان زندگی برمی‌دارید...

@TutFar 👍🙋🏻‍♂️

@colbinab بسیار دقیق و زیبا نوشتید!

درباره خودشیفتگی جمعی در میان ایرانیان. این پدیده با غرور ملی متفاوت است، غرور ملی بر پایه‌ی دستاوردهای واقعی و احترام متقابل است اما خودشیفتگی جمعی بر پایه‌ی یک باور اغراق‌آمیز به برتری ذاتی و در عین حال، نیاز شدید به تأیید دیگران بنا شده است. ​​یکی از ویژگی‌های اصلی خودشیفتگی جمعی در ایران، ترکیب عجیبی از احساس برتری تاریخی و احساس مظلومیت جهانی است. ما خود را وارثان یکی از معدود تمدن‌های بزرگ جهان می‌دانیم (هنر نزد ایرانیان است و بس) در عین حال، معتقدیم که دنیا (یا قدرت‌های بزرگ) مدام در حال توطئه یا همکاری برای نابودی ما هستند. این ترکیب باعث می‌شود که ما از نقد درونی فرار کنیم و تمام بن‌بست‌های فعلی را به عوامل بیرونی یا دشمن نسبت دهیم. ​​وقتی دستاوردهای فعلی یک جامعه در زمینه‌های علمی، اقتصادی یا هنری با استانداردهای جهانی فاصله می‌گیرد، جامعه برای حفظ عزت‌نفس خود به گذشته‌ی دور پناه می‌برد. ​در این حالت، کوروش کبیر یا فردوسی دیگر فقط شخصیت‌های تاریخی نیستند، بلکه به سپرهای دفاعی تبدیل می‌شوند. ​جمله معروف «ما ۲۵۰۰ سال پیش منشور حقوق بشر داشتیم» معمولاً زمانی استفاده می‌شود که در زمان حال، با نقدی در زمینه حقوق یا اخلاق اجتماعی مواجه می‌شویم. این یک مکانیسم دفاعی برای فرار از واقعیت موجود است. ​​یک فرد یا جامعه‌ی خودشیفته، به‌شدت به نظر دیگران وابسته است. ​ما از طرفی می‌گوییم «دنیا باید از ما یاد بگیرد»، اما از طرف دیگر کوچک‌ترین اشاره‌ی مثبت یک توریست خارجی یا یک رسانه‌ی بین‌المللی به ایران را چنان بزرگ‌نمایی می‌کنیم که گویی مشروعیت ما به امضای آن‌ها بستگی دارد. ​این همان جایی است که تعارف و آبروداری از سطح فردی به سطح ملی می‌رسد؛ ما بیشتر نگران این هستیم که چطور به نظر می‌رسیم تا اینکه واقعاً چطور هستیم! ​​باور عمومی به اینکه «ایرانی‌ها باهوش‌ترین مردم دنیا هستند» (که هیچ سند علمی یا آماری جهانی برای آن وجود ندارد)، یکی از نمودهای بارز این خودشیفتگی است. ​این باور باعث می‌شود که ما به جای تلاش سیستماتیک و یادگیری مداوم، به رندی و میان‌بر زدن تکیه کنیم. ​وقتی باور داشته باشی که ذاتاً باهوش‌تر از بقیه هستی، دیگر نیازی به نقد ساختارها یا اصلاح رفتارهای اجتماعی حس نمی‌کنی. ​پیامد این وضعیت چیست؟ ​خودشیفتگی جمعی مانع از سوگواری برای داشته‌های از دست رفته و پذیرش واقعیت می‌شود. جامعه‌ای که نتواند بپذیرد در جاهایی شکست خورده یا نیاز به یادگیری از دیگران دارد، در یک چرخه‌ی تکراری از خشم و انزوا گرفتار می‌ماند.

فرق بزرگ ایران با کشورهایی مثل سودان در این است که ایران پتانسیل"بحران سازی، تشدید چالش امنیتی و خطرناک بودن" یا "متحد استراتژیک بودن" را در مقیاس جهانی دارد، در حالی که آن‌ها این را ندارند. دنیا به کشورها بر اساس میزان توانایی‌شان در ایجاد هزینه یا منفعت برای دیگران بها می‌دهد.

@Tahmineghm دوقطبی قربانی یا مقصر یک مغالطه است که حقیقت در میان آن گم می‌شود! ​من فکر می‌کنم در شرایط امروز ایران، مردم هم‌زمان هم قربانی هستند و هم به بازتولید این شرایط کمک می‌کنند! اما سهم این دو یکسان نیست. سعی می‌کنم در یک توییت بیشتر توضیحش بدهم، شاید رفع سوتفاهم شود🙋🏻‍♂️

@colbinab مردم قربانی این شرایط هستن نه مقصر! از نوشته اینجور برداشت می شه مردم مقصر این وضعیت هستند پس اگر مردمان دیگه دیگه همچین شرایطی ندارند حتما مردم بهتری بودند! در نتیجه نوشته شما خودش به همون چیزی تبدیل می شه که سعی می کنه نقد کنه! شما ملت ایران رو تحقیر کردین و گفتین بقیه بهترن!

@roihenryxviii @DaryaA25251 ممنون 🙋🏻‍♂️

@DaryaA25251 @colbinab Slow horses رو به هرکی پیشنهاد کردم گفتم خسته کننده بود ندیدم، و من کلی غمگین شدم. بنظرم بهترین سریال جاسوسیه که ساخته شده.

هر شب عملاً ۵ تا فیلم می‌بینیم! البته به این صورت که چند دقیقه اول هر کدوم رو تماشا می‌کنیم و بعد به امید پیدا کردن یه چیز بهتر، دوباره تو نتفلیکس غرق می‌شیم. تهش هم بعد از کلی چک کردن امتیازهای IMDb و Rotten Tomatoes، می‌بینیم وقت خواب شده. یک تور نتفلیکس گردی بی‌حاصل و تکراری!

@Hannah27182 تقریبا درسته!

@colbinab مرسی از توضیحاتتون واقعا پس اگر الان عقب موندیم از مهاجرهای ده پونزده سال پیش اون قدر تقصیر کم کاری خودمون نیست؟ 🥹🥹🥹

مهاجرت زمان ما واقعا آسون بود. آیلتس ۶ کافی بود، بعد ۲سال اقامت، شهروندی! ۵ امتیاز همسر با آیلتس ۴ یا ۵، ۵ امتیاز زبان فارسی هم همینجوری می‌دادن! حالا شنیدم برای همون ۵ امتیاز فارسی باید امتحان مترجمی ناتی بدهند! قوانین الان را که می‌بینم احساس می‌کنم اطلاعاتم مال یک قرن پیش است.

@Hannah27182 بله

@colbinab یعنی اگر کسی با پی ار وارد میشد بعد دو سال پاسپورت میگرفت ؟ گریه حضار .... الان طوری شده که من اروپا هستم باید یک و سال و نیم برای کلیرنس گرفتن ویزای اکسپرس اینتری منتظرم بمونم! دوستی دارم الان کاناداست و یک سال و نیمه منتظر کلیرنس پی آره! و نمیتونه بره ایران و میترسه از لی اف

در توییتر، افراطی‌ترین صداها بیشتر شنیده می‌شوند؛ چون اکثر ما دنبال حقیقت نیستیم. دنبال هیجانی هستیم که به زخم‌هایمان معنا بدهد و قطعیتی که اضطراب‌مان را آرام کند. شاید به همین دلیل، خیلی‌ها توییت نمی‌کنند که چیزی بگویند؛ فریاد می‌زنند تا مطمئن شوند هنوز کسی صدایشان را می‌شنود.

@Hannah27182 دو سال بعد از PR بعد فکر کنم عوضش کردند به ۴ سال زندگی و حداقل یک سال آخر باید PR می‌بودی. اینقدر ازش گذشته واقعا سخته جزئیاتش یادم بیاد.

@colbinab بعد از دو سال اقامت مثلا بعد از دو سال اقامت دانجشوی دکترا پاسپورت میدادن؟ یا دو سال بعد از اینکه سه سال پی ار پر شد؟ 🥲🥲🥲🥲

@illusionphotoz دمت گرم! سلامت باشند و برقرار! کاش حداقل حساب ارزی باز می‌کردی! نمی‌دونم الان هم هست یا نه

@colbinab سودش میرفت رو حقوق یه بازنشسته. هنوز هم میره.

وقتی با دلار سه هزار تومنی پنجاه هزار دلار بردم ریال کردم گذاشتم تو بانک ملی ایران.

@5p0t1ight من هنوز از اون حال و هوا بیرون نیامده‌ام. چیزی که نوشتم فقط یک خلاصه کوتاه بود👹

@colbinab شاید هر شب خودتون نقش اول رو در سریال «کنجکاو کم‌حوصله» بازی می‌کنید. 😄 ولی از دید منِ دنبال‌کننده، اپیزود ملاقات با شمن مغول خیلی امتیازش بالا بود، هنوز دارم بهش فکر می‌کنم.

@littleTurtle_hi واقعا متأسفم 😑

@colbinab امتیاز اکثر رشته های آی تی ۹۵ الی ۱۰۵ شده در حالی که سازمان ارزیاب کامپیوتر (ACS) در ۹۰ درصد موارد ۴سال اول رو به عنوان کارآموزی می پذیره و امتیازی بابت سابقه کار نمیشه گرفت. گرفتن pr توی رشته های آی تی خیلی خیلی سخت شده و اکثرا سمت اسپانسرشیب رفتن و حاضر شدن با نصف حقوق کار کنن.

@DaryaA25251 هر دو فیلم را دیدم، اولین فیلم معروفی هم هست😊 سریال را ندیده‌ام. ممنون

@colbinab فیلم My cousin Vinny من تازه دیدم فیلم خوبیه، و یه مینی سریال به نام Ripley لابد فیلمش رو دیدید اما این سریالشه با بازی اندرو اسکات این بی نظیره باید به اندرو اسکات اسکار میدادن یه سریال دیگه هست به نام Slow horses با بازی گری اولدمن محشره

@BizzTheGreat موافقم👍

@colbinab نظر شخصی من اینه که اولا نتفلیکس آشغاله، ثانیا موسیقی و فیلم ١٩٧٠ تا ٢٠٠۵ به مراتب بهتر از بقیه دوران هست

@ashiguitoo در هر صورت من هستم! دایرکت در تماسم!

من در حال حاضر در حال مهیا کردن مسیری هستم که در عین ناشناسی شفاف باشه. یعنی در نهایت هنرمند تایید کنه فلان قدر رسید دستم. خیلی غیرممکن نیست. فقط من و تو از اسم هنرمند آگاه میشیم چون با دادن حساب بانکی اسم برای صراف یا واریزکننده معلوم میشه. من سر همین خیلی دست دست میکنم خودم. اما وقتی طرف اگاهه کمی فرض را بر رضایت میذاری هر چند از سر ناچاری. برای همین هم معتقدم بهتره یه شبکه باشه که اطلاعات هم دست یکی متمرکز نشه. به هزار دلیل که فک کنم لازم باشه برات توضیح بدم

در راستای جمع‌اوری کمک غیرمتمرکز: من مثلا شخصا حاضرم برای شما قطعه‌ی دلخواهتان را بنوازم و رویش فیلم از طبیعت بگذارم و شما اسپانسر یک هنرمند در ایران میشی مثلا یک کارش رو به امانت می‌خری. هر قدر خواستی اسپانسر شی به نسبتش با هم یکی رو پیدا میکنیم که در ایران اسپانسر بخواد. اگه از خودتون می‌پرسید چه کاریه خودم میرم می‌خرم. جوابش اینه که معمولا به خاطر هزار تا مانع این کار را نمیکنی. دوما چون محصول به این زودی‌ها به دستت نمیرسه، این محصول جایگزین تا هنرمند مذکور بتونه کارش رو پست کنه. تازه با این کار میشه برای کمک‌های بزرگ‌تر دو سه نفری پدر یا مادرخوانده یک کار هنری در ایران شد.

@Najwasizer درسته👍🙋🏻‍♂️

@colbinab این متن شما برای من معنی تجدد میدهد و این اتفاق با میهن دوستی واقع گرایانه اتفاق میفته

ناسیونالیسم رمانتیک شکلی از ملی‌گرایی است که در آن مشروعیت دولت یا هویت یک ملت، نه بر پایه قراردادهای مدنی یا قوانین حقوقی، بلکه بر پایه احساسات، پیوندهای ارگانیک و وحدت وجودی کسانی است که به آن زبان، فرهنگ و تاریخ تعلق دارند. ​بر این باور است که هر ملت دارای یک روح جمعی است که در هنر، اسطوره، زبان و تاریخش تجلی می‌یابد. ​در مورد ایران، ناسیونالیسم رمانتیک ویژگی‌های خاصی دارد که آن را از ناسیونالیسم مدنی متمایز می‌کند: ​۱. تقدس‌گرایی زبانی و ادبی ​در این نگاه، زبان فقط ابزاری برای ارتباط نیست، بلکه مخزن اسرار و روح ملی است. برای ناسیونالیسم رمانتیک ایرانی، شاهنامه فردوسی صرفاً یک کتاب شعر نیست؛ یک سند هویت است که ایرانیت را از نابودی نجات داده. این نگاه باعث می‌شود که هرگونه تغییر در زبان یا نفوذ کلمات بیگانه، نه به عنوان یک تحول طبیعی، بلکه به عنوان حمله به ناموس ملی تلقی شود. ​۲. اسطوره‌سازی از تاریخ ​ناسیونالیسم رمانتیک به جای تمرکز بر حقایق خشک تاریخی (مثل نرخ مالیات در دوره ساسانی یا ساختار طبقاتی)، بر لحظات دراماتیک و قهرمانانه تمرکز می‌کند. ​تاریخ مثل یک فیلم روایت می‌شود که در آن خیر (ایرانیان) همیشه در حال نبرد با شر (مهاجمان) است. ​شخصیت‌های تاریخی به مقام نیمه‌خدایی می‌رسند و نقد آن‌ها نوعی توهین به مقدسات محسوب می‌شود. ​۳. مفهوم «دوران طلایی» ​یکی از ارکان اصلی این تفکر، اعتقاد به یک گذشته‌ی درخشان و بی‌نقص است که به دلیل یک فاجعه یا خیانت (مثلاً حمله اعراب یا مغول) از دست رفته. تمام تلاش ناسیونالیست رمانتیک این است که به آن دوران بازگردد یا آن شکوه را بازسازی کند. این نگاه باعث می‌شود که آینده همیشه در گذشته جستجو شود. ​۴. پیوند با خاک و نژاد ​در ناسیونالیسم رمانتیک، خاک دارای هویت است. وطن فقط یک جغرافیای سیاسی نیست، بلکه یک موجود زنده است که فرزندانش با خون به آن پیوند خورده‌اند. این موضوع گاهی به نژادگرایی پهلو می‌زند؛ جایی که هویت ایرانی بر پایه پاکی خون یا برتری نژاد آریایی تعریف می‌شود تا از دیگران (که معمولاً همسایگان هستند) متمایز گردد. ​چرا ناسیونالیسم رمانتیک همزمان هم پناهگاه است و هم پرتگاه؟ ​این تفکر به انسان معنا و غرور می‌دهد. در لحظات بحران (مثل جنگ یا فروپاشی اجتماعی)، ناسیونالیسم رمانتیک قوی‌ترین ابزار برای بسیج کردن توده‌ها و ایجاد همبستگی است. ​در عین حال، این نگاه تا حدودی غیرعقلانی است. چون بر پایه احساسات است، راه را بر نقد می‌بندد. همچنین با ایجاد «دیگران» (ما در برابر آن‌ها)، می‌تواند به راحتی به دیگرستیزی، بیگانه‌ستیزی و نژادپرستی منجر شود. ​در ایران امروز، ناسیونالیسم رمانتیک اغلب به عنوان یک پادزهر در برابر فشارهای ایدئولوژیک عمل می‌کند، اما چون خودش هم ماهیتی ایدئولوژیک و احساسی دارد، ممکن است جامعه را از مواجهه واقع‌بینانه با چالش‌های مدرن و جهانی‌شدن بازدارد. راه حل پیشنهادی جایگزین چیست؟ "میهن‌دوستی واقع‌گرایانه" در توییت بعدی می‌نویسم!