Damla

Ben maviye inanırdım. Boynumdaki yorgun damarların mavisine. Beyaz dalgaları omuzlayan deniz mavisine. Denizin bittiği yerde başlayan göğün mavisine inanırdım. Bir de ensemdeki dövmeye inanırdım.

Zamanın tozunda berraklığını yitiren ve sonra da ansızın… Öyle bir anda tıpkı bir rüya gibi geri gelen bir hikaye. Zamanın Tozu / Teodoros Angelopulos 16.

Bakmadan gidiyordum arkama ama…

Koku giderek ağırlaşıyor. Yeter, yeter dediğimiz.

Nereden geliyorum?

Eğitimde, sağlıkta, evde, trafikte, sokakta, kadına, erkeğe, hayvana.. ARTIK YETER.

Şimdi, acının ormanından geçiyorsun. Her şey bir daha kanasa da ne geçtiğin yola ne sana dokunabilirim ben. 16.

Geçeceksin. Hep. 16.

Şule Gürbüz’ün dediği gibi. Hafriyatla fazla ilgilenmez olmak, çok da umursamaz olmak. Ve hayatı beğenir olmak.

Ne beklediğini bilerek —ama, beklemeden— yaşayacaksın. En çok beklediğinin de, gelse bile birgün, hiçbir zaman beklediğin anlamda gelmeyeceğini bilerek.

Yaşam, geçiştirdiğin birşey olacak. İçinden geçtiğin; geçtikçe geciktirdiğin; sonra da, geçip gitmesine izin verdiğin birşey.

Vardır bir nedeni, bir izi, bir lekesi.

Desem ki vakitlerden bir nisan akşamıdır.

Yıllardan sonra, yollardan sonra #BizimÇocuklar

Bir yanımız bahar, bahçe.

Gizli durur söylenmemiş büyük şeyler kısa şiirlerde. Sen, bilirsin.

Yorgun dünyanın içinde, zamanla mekan arasındaki o ince aralıkta. Özgür olacağız.

İçimize bir karanfil düşüyor gibi.

Ah, sen bahçelersin. İşte, öyle umutla seyrettiğim.

Evet “Paul’un Peter hakkında söyledikleri, bize Peter’dan çok Paul hakkında bilgi verir.”

Toplum ne oluyor ☺️