Daniël van der Meulen

11,4 gram oksekød. Så meget må plejehjemsbeboere i Københavns Kommune spise om dagen, for ikke at overskride den ugentlige grænse på 80 gram. Ifølge en politiker fra Alternativet skyldes det, at vores ældre har været de største klimasyndere igennem deres liv. Og derfor skal de straffes. Så der kun er oksekød til en halv frikadelle om dagen. Jeg synes at det er så grotesk, at det er svært at sætte ord på. Hvad fanden bilder de sig egentlig ind, disse bedrevidende klimafanatikere? Vores ældre har slidt og slæbt et helt liv. Skabt et fantastisk samfund for os alle sammen. Og nu bliver de straffet med drakoniske oksekøds-rationer i klimaets hellige navn. Jeg synes, at det er uværdigt. Beskæmmende. Og totalt uacceptabelt. For nej, vi redder ikke hele verden ved, at vores ældre kun spiser 11,4 gram oksekød om dagen. Danmark udleder 0,1% af verdens menneskeskabte CO2. Og det værste ved det hele? Mange af disse klimafanatikere, som gennemfører denne form for drakoniske klimaforanstaltninger, har intet problem ved at flyve frem og tilbage for at deltage i ligegyldige klimakonferencer. Hykleriet driver simpelthen ned ad væggene hos de klima-frelste aktivister. Det er på tide, at vi gør op med denne fanatiske klimapolitik, som gør livet sur for almindelige mennesker, herunder vores ældre. Klimapolitikken skal være fornuftig, og der skal være styr på proportionerne. For der er ingen lande, der ser Danmark som et foregangsland, når vi gør os selv fattigere og sænker levestandarden, alene for at skabe en så mikroskopisk og hypotetisk klimaforskel, at den aldrig vil kunne måles. Lad os i stedet satse på kernekraft og fremtidens teknologier, som kan bane vejen for en fornuftig grøn omstilling. Og lad os samtidig give vores ældre medborgere en værdig alderdom. Hvor de har lov til at spise en lækker hakket oksebøf eller tartar til frokost, hvis de har lyst - uden at de skal straffes.

“Het is inmiddels algemeen bekend dat de wereldwijde uitstoot naar nul moet om gevaarlijke klimaatverandering een halt toe te roepen”, “Er moet dus een plan komen, en snel”. hoofdredactie van NRC houdt ogen stevig dicht voor de realiteit van het riskante en zeer dure beleid.⬇️

In de jaren 2000-2005 zat ik op de middelbare school in de oude Jodenbuurt van Amsterdam, in het gebouw waar nu het Nationaal Holocaustmuseum is gevestigd, tegenover de Hollandsche Schouwburg van waaruit zoveel Amsterdamse Joden werden gedeporteerd naar de vernietigingskampen, waaronder ook familieleden van mij. De school was van uitgesproken linkse signatuur: het Individueel Voortgezet Kunstzinnig Onderwijs (IVKO), met zeer gemotiveerde docenten die uit overtuiging vaak onder hun niveau lesgaven aan de mavo- en havo-klassen, naast hun aanstellingen aan hogescholen en universiteiten. De Holocaust was het morele ijkpunt van de school, begrijpelijk gezien haar ligging en haar geschiedenis van verzet. Ik heb dan ook grondig geleerd over de razzia's, de collaborateurs en de vaderlandse oorlogsliteratuur. Het behouden huis en De donkere kamer van Damokles behoren ruim twintig jaar later nog steeds tot mijn favoriete werken. Er waren ook ruimdenkende docenten die Mein Kampf mee naar de les namen, zodat wij zelf aan de geschiedenis konden snuffelen. Ik herinner me dat een Joodse vriend en ik ons kostelijk hebben geamuseerd om een passage over hoe een vrouw haar man naar de ogen kijkt zoals een hond zijn baas, en dat wij gewoon niet konden bevatten dat dit gewauwel ooit had geleid tot de waanzin van vernietiging waaronder wij als beschaving nog altijd gebukt gaan. Die grondige historische basis werd echter ook gebruikt om denkbeelden naar binnen te smokkelen die verder gingen dan kennis over de geschiedenis alleen. Het 'dit nooit weer'-mantra werd door sommige docenten vrij gewetenloos uitgemolken om leerlingen met rechtse sympathieën in het verdomhoekje te zetten. Zo had ik een doorlopende ruzie met mijn docent maatschappijleer, een PvdA-figuur die met rode sjaal voor de klas stond te preken over het grote gevaar van Pim Fortuyn. Ook de tirannenmoorddilemma's werden van stal gehaald, zoals in alle chique linkse media gebruikelijk was in die tijd. Zelfs nog problematischer was wat er intussen buiten de les gebeurde. Wanneer een leerling durfde op te merken dat er onder de Marokkaanse jeugd van het nabijgelegen Amstel Lyceum nogal regelmatig 'kankerjood' werd geroepen naar IVKO-leerlingen, en dat er stelselmatig graffiti opdook met leuzen als 'Hamas, Hamas, alle Joden aan het gas', vergezeld van hakenkruizen, werd dat consequent weggepoetst, letterlijk en figuurlijk. De altijd begripvolle docent maatschappijleer of de docente drama hadden dooddoeners bij de hand: 'maar zij worden ook gediscrimineerd' of 'zij kunnen geen stageplekken krijgen.' Wanneer ik dan doorvroeg waarom het niet krijgen van stageplekken zou moeten leiden tot de roep dat Hitler zijn werk had moeten afmaken, werd ik streng toegesproken over het gevaar van 'stigmatiseren', precies de taal die ook de verstandige linkse stemmen uit 'de gemeenschap' op televisie bezigden, zoals Job Cohen. 'Het zijn wel onze kutmarokkanen' en ander suïcidaal empathisch gedeug, om in godsnaam die morele deken van schuld over alle mensen ter wereld te kunnen uitspreiden, inclusief degenen die hardop zeggen ons het liefst aan het gas te zien. Dat was meteen het einde van mijn sympathie voor links, ondanks alle oprechte en goede kanten die het heeft. Een ideologie die niet in staat is ongelijke gevallen ongelijk te behandelen is ten dode opgeschreven. Dat kon zelfs een dertienjarige havist begrijpen, maar scheen veel hooggeleerde intellectuelen boven de pet te gaan. En nog steeds is het 2002 in de media. Steeds weer een nieuwe groep zielige slachtoffers die vanaf talkshowtafels onder de morele dekmantel van de Holocaust moet worden gepropt, Marokkanen, asielzoekers, Palestijnen, terwijl het demoniseren van rechtse politici onverminderd doorgaat en elke discussie over dit thema eindigt in verwijten van jodenhaat. Kennis over de Holocaust kalft intussen af onder de jeugd, waarvan een aanzienlijk deel functioneel analfabeet is en een nog groter deel weinig opheeft met Joden. Want het probleem heeft zich onder die verstikkende dekmantel van schuld de afgelopen decennia ongestoord kunnen vermeerderen, tot onoplosbare proporties. Tegenwoordig staat er 24/7 beveiliging bij mijn oude schoolgebouw en liggen er witgeschilderde keien rondom het Museum en de Schouwburg, net als bij Kerstmarkten en Dodenherdenking.

EU-Chefin Ursula von der Leyen fordert auf dem Weltwirtschaftsforum mehr ZENSUR im Internet.

Herhaling voor alle roeptoeters die beweren dat het schrappen van het meest extreme scenario het succes van de 'maatregelen' bewijst. VS Energieminister Wright: "de 10 biljoen dollar, wereldwijd geïnvesteerd in 'duurzame' elektrificatie, de slechtste investering in de menselijke geschiedenis."

The most Green Party story I’ve ever read. The Greens reparations officer, Antoinette Fernandez, who supports the idea of Britain paying trillions of pounds in slavery reparations, is descended from a Nigerian royal family that traded slaves. One of them owned 1,400 slaves.

Volkomen los geraakt van de realiteit en buiten mandaat. ⬇️