دامو

@Naznoush میشه. عید تو هم مبارک 🌺

@danimoh نه وامونده. عیدتم مبارک 🪻

تایید شد؟ (اصلا نمی‌دونم چی شده و شایعه چیه)

مجتبی رهبر پیام نور ایران.

@shaboonmI سال نوت مبارک شعبون جون :*** چارکرتم

@danimoh جان شعبون انقدر بهت ارادت دارم که رادان نمرده باشه هم واسه‌ت میفرستم:)) سال نوت مبارک، خیلی نوکرتم :**

یه شایعه اومده که رادان رو زدن. اگر واقعیت داشته باشه بخدا عکس کونمو براتون میفرستم عشق کنید عشق.

توی یه دنیای خیالی، تصور کنین جمهوری اسلامی قدرت و امکانات نظامی آمریکا رو می‌داشت. فکر می‌کنین جنبنده یی زنده می‌موند؟

کسی میدونه سال چندم بی‌گودری هستیم؟

کسی می‌دونه مرز زمینی کجاها بازه و میشه تردد کرد؟

یهو رقیق شدم.

تجریش و حال و هوای قشنگ نوروز🥹 #نوروز

این نوروز و بهاره که ایران و ایرانی رو زنده نگهداشته. زنده باد بهار، زنده باد ایران.

نوروز، اون تعداد زیاد جعبه های شیرینی و‌ گز بود و کیسه های پسته و آجیل که بابام میگرفت واسه انبوه فامیل و دوست و آشناهایی که داشت. نوروز تلاقی همه چیزایی بود که کیف می‌کردی از داشتنشون. هنوزم هست، فرقش فقط اینه که دایره اون چیزای خوب خیلی کوچک‌تر شده.

نوروز واسه من بدو بدو های قبل از سال تحویله. لحظه سال تحویل، اونجا که پدر و مادر آروم میگیرن و همه جوش و خروش جاشو میده به یه آرامش و خوشی. قبلنا روز قبل عید همیشه یه نم بارون یا برفی میومد که با بوی سیب و پرتقال قاطی می‌شد.

🤣🤣

@_vey__ دیگه اون موقعی که تو رسیدی شانزه لیزه بود.

کل امروزو عسلویه بودم. مرور روزها و سالهایی از عمرم که گره خورده به ا‌ون نقطه. توی عکسهای اون سالها چقدر جوون و سرخوش بودیم. اولین باری که رفتم عسلویه، از راه زمینی از بوشهر، نزدیک عسلویه یهو یه توده عظیم خوفناک از سازه‌ های صنعتی پیداش شد در امتداد کیلومترها خط ساحلی.

@_vey__ برنامه اصلا همینه

قیافه شیرهایی که روی تخم‌مرغاتون کشیدید:

توییتر شمام عکسا رو با کیفیت پایین باز می‌کنه؟

هر روز داریم به این نزدیک‌تر می‌شیم 😔

عسلویه که زده شد، دوباره موج برچسب‌زدن به کسایی که ناراحتی‌شون رو بیان می‌کنن بالا گرفت. کسایی که فکر می‌کنن نباید برای از بین رفتن سرمایه‌هایی که آدم‌ها براش زحمت کشیدن ناراحت بود، یا نباید برای آدم‌های بی‌گناهی که توی این جنگ دارن کشته می‌شن دل سوزوند. فکر می‌کنم بیشتر ما روی یه چیز توافق داریم: یک حکومت دیکتاتوریِ مستبدِ دینی با اون ایدئولوژی، ما رو به این نقطه رسونده؛ نقطه‌ای که حتی نمی‌دونیم آخرش کجاست. قماریه که شروع شده و هیچ‌کس با قطعیت نمی‌تونه بگه به کجا می‌رسیم. ما تا حالا چنین تجربه‌ای نداشتیم. همون‌طور که درباره کشته‌شده‌های دی‌ماه حرف زدیم، حق داریم بدون برچسب از کشته‌شده‌های غیرنظامی، بی‌گناه و بچه‌ها حرف بزنیم و قضاوت نشیم. حق داریم از زدن عسلویه ناراحت باشیم و درباره‌ش حرف بزنیم. این‌ها نشونه موافقت با جمهوری اسلامی نیست؛ نشونه اینه که هنوز اصول داریم، انسانیم و شبیه همون چیزی که داریم نقدش می‌کنیم نشدیم. نباید بذاریم خشونت در ما نهادینه بشه. شاید سهمی که از دست ما برمیاد اینه که اگه بیرون از ایران هستیم، صدای آدم‌هایی باشیم که داخلن و تجربه‌هاشون رو منتقل کنیم؛ هر جوری که می‌تونیم درباره کم‌تر شدن هزینه‌های این وضعیت و جلوگیری از ویرانی بیشتر حرف بزنیم. و اگر داخل ایران هستیم، به اندازه توان‌مون کنار آدم‌هایی که آسیب دیدن بایستیم؛ چه با کمک عملی، چه با مراقبت از زندگی‌ها و حتی حالِ روانی همدیگه. اگر این حرف‌ها روی کسی تأثیری نمی‌ذاره، شاید بهتره یک لحظه به علتش فکر کنه. اینکه در انکار بمونیم و مدام به بقیه برچسب بزنیم چون با معیار ما جور درنمیان، دقیقاً همون مسیریه که جمهوری اسلامی سال‌ها رفته. ما با همه تفاوت‌هامون، هرکدوم یه‌جوری از بی‌عدالتی و فساد این استبداد زخم خوردیم. تنها راهی که می‌تونیم دوام بیاریم اینه که کنار هم بمونیم. اعتماد و همدلیه که ما رو سرپا نگه می‌داره و از دل همین درد مشترکه که «ما» می‌تونه شکل بگیره. اگر هم کسی نگرانی این «ما» رو نداره، راستش من نمی‌فهمم اصلاً از آینده‌ی کدوم ایران حرف می‌زنه.