Deniz Baş

Dal carcere, Thiago ha dettato questa lettera al suo avvocato: “Cara Teresa, mi dispiace non essere a casa con te in questo momento. Purtroppo tuo padre, tua madre e tante persone in tutto il mondo hanno compreso il compito storico che abbiamo la responsabilità di portare a termine. Oggi più di un milione di bambini stanno subendo un genocidio: vengono lasciati morire di fame, subiscono amputazioni senza anestesia e soffrono a causa di idee orribili e cariche di odio, pur non sapendo cosa siano il sionismo e l’imperialismo. Sono certo che ti manco moltissimo; anche tutte le madri e i padri dei bambini palestinesi sentono terribilmente la loro mancanza e darebbero qualsiasi cosa per poter vivere una vita fatta di amore, felicità e gioia, quella che ogni essere umano merita, indipendentemente da razza, religione, etnia o qualsiasi altra caratteristica. Il tuo mondo sarà più sicuro perché molti genitori hanno deciso di dare tutto per costruire un futuro migliore per te. Spero che un giorno tu possa capire che, proprio perché ti amo così tanto, non c’era nulla di più pericoloso per te e per gli altri bambini che vivere in un mondo che accetta il genocidio. Ti prego di ricordare tuo padre come la persona che ti cantava e suonava la chitarra per farti addormentare. E quando crescerai, la tua mamma ti dirà anche che tuo padre era un rivoluzionario e che, anche di fronte alle persone più terribili del mondo, Donald Trump, Benjamin Netanyahu e Itamar Ben-Gvir, è rimasto saldo nella convinzione di costruire un mondo migliore. Per favore, non dimenticare la Palestina. Con tutto il mio amore, Thiago Ávila”

Soykırım destekçisi bakandan 'utanç verici' kutlama. Katil İsrail'in eli kanlı bakanı Ben-Gvir, doğum gününü Filistinliler için idam cezasının önünü açan skandal yasa tasarısına atıfla, “yağlı urgan” görseli bulunan bir pastayla kutladı.

Son Dakika | Netanyahu’nun durumu kritik, Prostat kanseri olduğunu açıklamıştı. Son teşhis kan kanseri de olduğunu ortaya koydu. İsrail medyasına göre şu sıralarda yoğun bakıma alındı.

Ahmet Hamdi Tanpınar’dan bir Türk Dostoyevski’si, bir Türk Tolstoy’u, Falkner’ı… çıkmaz. Tanpınar geçiş çağı romancısı olarak gelenek-modernlik, İmparatorluk-Cumhuriyet gerilimini ele alır. Bir “Türk romancısı” olabilecek tarzda anlat[a]mamıştır Türk ruhunu, İslam kültürünü, Türkiye’nin Nomosu’nu, bu toprakların kimliğini… elbette bunların evrenselleştirilmiş değerler dizgesini. Bu kültürel çoraklıkta belirgin bir seviyeyi teşkil eder, o kadar… Kültürel, fikri, edebi derinlik değil ilgi-kaygı-seviye azıcık yükselse Tanpınar asli yerine, “dönem romancısı” kategorisine döner!

Çocuk bu ülkede en çok simgeleştirilen şeylerden biri. Adı sürekli anılıyor; masumiyetin, geleceğin, umudun yeri diye kutsanıyor. Ama tam da bu aşırı yüceltme, çoğu zaman çocuğun gerçek hayatını görünmez kılıyor. Bu yüzden çocuk meselesi bana çoğu zaman yalnızca şefkat değil, inkâr da düşündürüyor. Kolektif vicdan bazı konuları doğrudan görmek yerine onları parlatılmış imgelerle örter. Çocuk da biraz böyle ele alınıyor: ülkenin kirini, eşitsizliğini, ihmâlini, şiddetini örten parlak bir ahlâk vitrini gibi. Bu durum meseleyi koruma alanından çıkarıp, bir tür duygusal gösteriye çevirir. Oysa bir toplumun çocukla kurduğu ilişkinin hakikati, ona yazdığı şiirde değil; ona bıraktığı hayatta saklıdır. Bir çocuğun ne kadar sevildiği, onun adına kurulan büyük cümlelerden değil; ne kadar güvende olduğu, ne kadar duyulduğu, ne kadar oyun, söz, gelecek ve haysiyet hakkına sahip olduğu üzerinden anlaşılır. Gerisi çoğu zaman duyarlılık değil, süslenmiş bir suskunluktur.