pena

Fakirlerin halinden anlamak için tuttuğumuz orucun iftar sofrası

NÖBET GÖREVİ; GÜVENLİK, SAĞLIK VE YARDIMCI PERSONEL İLE YÜRÜTÜLMELİDİR Fatma Nur Çelik Öğretmenimizin görevi başında şehit edilmesi güvenlik sorununu bir kez daha çok acı bir şekilde gün yüzüne serdi. Büyük bir sorumluluk gerektiren nöbet görevinin sadece Öğretmenlere yıkılmasının nasıl büyük bir yanlış olduğunu açığa çıkardı. AVM’lerde, hastanelerde, fabrikalarda, bütün devlet kurumlarında güvenlik personeli ve güvenlik önlemleri mevcutken yüzlerce öğrencinin, onlarca Öğretmenin olduğu okullarda 1 tane bile güvenliğin olmaması ve bu görevin sadece Öğretmenlere yüklenmesi akıl alır gibi değil. Güvenlik ve sağlık personeli olmayan tek bir okul bile olmamalıdır. Geçmişten gelen alışkanlıklar nedense sorunlara başka bir açıdan bakma perspektifini köreltiyor. Okullarda uygulanan Nöbetçi Öğretmenlik uygulaması da bunlardan biri. Evet; kanunda, yönetmelikte, genelgede nöbetçilik, Öğretmenin asli görevi olarak tanımlanabilir. Ama gerçekte öyle midir? Bu değiştirilmesi imkansız bir anayasa maddesi midir, Değiştirilemez mi? Nöbetçilik; asli görevi geçtik, görev alanına bile girmemesi gerekirken, gelenekselleşmiş uygulamalarla adeta kutsal bir görev haline getirilmiş. “Öğretmenlik vicdan işidir, kutsaldır o yapmasa kim yapacak” vb. pohpohlayıcı sözlerle “başkalarının işini Öğretmenlere yıkma anlayışı” artık terk edilmelidir. Bu anlayış sebebi ile sahada; ikinci nöbet, öğle arası nöbeti, servis taşımacılığı nöbeti vs bir yığın çözüm bekleyen sorun yumağı mevcut. Ve bu sorunun kökten çözümü noktasında aldıkları eylem kararlarıyla karar mercilerine sorumluluklarını hatırlatan sendikalar. Bu hususta; anayasal hakkını kullanan eğitimcilere verilmek istenen tüm cezalar; sendikal faaliyet kapsamında değerlendirilip milli eğitim müdürlükleri, idari mahkemeler ve anayasa mahkemesince tek tek hak ihlali kararı ile iptal ediliyor. Bu iptallerin neticesinde kamu kurumları tazminat ödemek durumunda kalıyor. Mahkeme kararları dikkate alınmadan gerçekleştiren bu soruşturmalarla ilgili; Cumhurbaşkanlığı Personel ve Prensipler Genel Müdürlüğü ilgili yöneticileri uyaran bir yazı göndermiştir. Öncelikle mahkemeleri ve il memleri gereksiz iş yüküne soktukları ve devleti tazminat ödemeye mahkum ettikleri için bu tazminatları, soruşturmaları açan yöneticiler ödemelidir. Anayasa Mahkemesi/ Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, Uluslararası Sözleşmeler ve İdare Mahkemesi kararları ile netleşen bu konu hakkında artık adım atılmalıdır. Sonuçta felsefi tartışmalar ve değişen paradigmalarla yürürlükten kaldırılan onlarca anayasa, yüzlerce yasa, binlerce yönetmelik maddesi var. Öğretmen, güvenlik görevlisi değildir. Öğretmenin asli görevi eğitimdir. Ve eğitim tek başına ziyadesiyle hassas, sorumluluk gerektiren, yıpratıcı ve zor bir alandır. Öğretmenler nöbet esnasında sadece bekçilik yapmıyor aynı zamanda rehberlik ediyor’ bakışı, başkalarının işini Öğretmene yıkma anlayışına sebep arama gayesidir. Öğretmenler eğitsel rehberliğini; gerek ders içi gerekse ders dışı etkinlik faaliyetleriyle ziyadesiyle yapmaktadır. Nöbet görevi; çoğu ülkede olduğu gibi yardımcı personel ile yürütülmelidir. Bu kapsamda okullara; sağlık ve güvenlik personeli temin edilmelidir. Binlerce öğrencisi bulunan bir okulda acil durumlarda alınabilecek en profesyonel önlem de yöntem de budur.

"Utanmayan" Özlem Zengin antrikotlu iftar yemeğini böyle savundu: “Peynir ekmek de yeriz hiç farketmez. Milletimiz ne yerse biz de ona talibiz. Milletvekillerinin, bakanların değerini aşağı çeken konuşmalar yapmayalım.”

Mersin’de bir trafik polisi, yaya geçidinden geçen vatandaşın üstüne süren kişiye anında ceza yazdı: “Ehliyetini ver bana. Telefonla oynuyon, kemerin takılı değil, yaya önünde yolun ortasına gelmiş hâla gidiyon. Geç kenara.”

Kamuoyu Açıklaması

İzmir’de her köşe başına atılan koltukları paylaşıyorum. Dünyada çöp kutusuna en çok koltuk atmaya çalışan şehir

Am I just a monster? It's been 4 years since I became a father and I'm beginning to fear for my soul. The truth is I just don't like being around kids for very long. Historically, this is not uncommon among fathers, but today it feels almost illegal. It's causing me a lot of confusion and anguish. The ideal amount of time I would like to spend playing with my kids is probably about 70-140 minutes a week—roughly ten minutes each day, maybe 2x/day, taking breaks from work. My feelings of love toward them are perfectly strong, but if I have to watch them or entertain them for more than about 10 minutes my blood starts to boil. I just want to be working, or accomplishing something. I try to be grateful, but it doesn't work. It's 9 AM this morning, Saturday, January 3. It's a sunny, warm day here in Austin, and my four-year-old son is begging me to play catch in the street. I was drinking coffee, still waking up, so I didn’t really feel like it, but at this age his desire to play is insatiable. He begged and begged, so I conceded, and with a smile. I have no problem being a kind and loving father, the problem is only that I do not enjoy it. It's not that I'm trying to maximize my personal pleasure; it just seems wrong that I experience so little delight when my dad friends all claim to experience so much. It was beautiful. We live on a picturesque, tree-lined block. I am even relatively relaxed from the holiday rest. Playing catch with your son is supposed to be an iconic, peak experience. Yet for every single minute, on the inside, I just don't want to be there. I want to be drinking my coffee in peace. Then I feel guilty and absurdly ungrateful, and ashamed, when we're done. I know that when he is a teenager, I'll long to have these days back. I have all of this perspective rationally, and I've been very patient and steadfast trying to digest it, but nothing fixes me emotionally. Am I a terrible person? Or is my feeling within a certain range of historically normal and it's modern parenting norms that are off? Whether it's my fault or not, I don't even care, I just want to figure this out. Something is wrong and I no longer have the excuse of being new to this.