Doğu Yücel

@gloomart 😅🤓

@doguyucel 😂 sonra dikkatli bakınca benzemiyor ya ilk göz yanılması 😄

lan ilk bakışta Doğu Yücel sandım ödüm patladı aq bu nası benzerlik

@punkatmusic şu an markayla ilişkilendirilen bir "şey"le (misal "+1" ibaresi x firmasının karşılığı) sponsor olabiliyorlar ve bu da konserlerin gerçekleşmesinde büyük pay sahibi. şimdi onu da engellemeye çalışan bir yasa söz konusu. ne olacak bilmiyorum.

@doguyucel Alkol şirketleri sponsor olamıyorlar ama konserlerde alkol satışı oluyor degil mi? Orada bir kısıtlama yok herhalde. Benim garipsediğim durum ise, bu konserlerin organize edilebileceği ne ekonomik ne de siyasal olarak uygun bir ortam yokken nasıl olabiliyor?

İstanbul resmen rock city oldu. Her güne büyük bir konser düşüyor neredeyse. Misal 25'inde Accept var, 26'sında In Flames. Birinde Destruction, diğerinde Napalm Death ön grup. Ama bence yılın konseri ya da yıllarca unutulmayacak konser bu pazar gerçekleşecek olan Savatage.

@punkatmusic yeni kuşakta karşılık buldu metal. rusya ve orta doğudaki dinleyiciler de eklendi buna. organizasyon şirketleri de tecrübe ve "force" kazandı. umarım şu alkol markaları sponsorluk meseleleri çözülür de devam edebilirler...

@doguyucel Bu gruplar bir anda nasıl gelmeye başladı? Tuhaf. Rock festivalleri var avrupada ama Istanbul o noktalara da yakın değil...

@Ceviribilim Birlikte geziyorlardır muhtemelen. 2 bill dedikleri.

@doguyucel Yabancı grup geliyor ve ön grup da mı yabancı? İstanbul iyi kazanç getiriyor demek ki.

@Mndcrimer evet kaçırdım maalesef :'( videolar ve storylerle yetineceğim artık...

@doguyucel Bence ise yılın ve birçok yılların konseri BEAT idi. Başka bir boyuttu. Günlerce etkisinden çıkacağımı sanmıyorum. youtu.be/DvMXKM33g80?si…

+ 24'ünde de Lamb of God var. O 3 konsere de gidecekler sıkıştırılmış bir Wacken yaşayacaklar resmen. Diğer yandan geçen hafta sonu da peş peşe Offspring, Beat, Pantera, Cavalera's yaşandı bitti saygısızca, neler oluyor sayın seyirciler. Bunun daha Gorillaz'ı, Kneecap'i de var...

3- Grubun ilk Türkiye konseri, aynı zamanda turnenin ilk solo konseri. Geçen sene Edge of Thorns'u biraz es geçmişlerdi, daha "niş" bir setlist çalmışlardı, şimdi tam "best of" çalacaklar gibi gözüküyor. 4- Nasıl Death to All'da Chuck anıldıysa burada da Criss Oliva anılacak...🙏

@Sweetonion77 Yok, 60 civarındalar :)

@doguyucel Yaşları 70 oldu mu?

@iandrest İnanılmaz. Doğru o da vardı, Ağustos diye aklımda kalmış nedense. Müthiş. 🤘🏼

@doguyucel Bir gün daha önce de (24 Temmuz) Lamb of God var. Cuma: Lamb of God Cumartesi: Accept & Destruction Pazar: In Flames & Napalm Death

@rokerr evet Ete'ydi. Frustration elemanlarının adlarını hatırlamıyorum, basçı ve davulcu - diye aklımda kalmış.

@doguyucel Mind Vortex elemanı Ete Kurttekin olmalı. Frustration'dan kim ola ki?

Haluk Levent’i 1993’te İzmir Kültür Park’ta izlemiştim. Orkestrasında az bilinen yerli metal grupları MindVortex ve Frustration’dan elemanlar vardı. Kulise girip onlarla tanışmıştım. Şaşırmışlardı. Bu kadar. Herkes Haluk Levent hakkında yazıyordu, geri kalmayayım dedim.🙃

@oya_lamaca 🤠

@doguyucel Ahahahsaj

Sam Neill'ı bir filmde gördünüz mü o filmin vasat üstü olacağını hissederdiniz. Piano, Jurassic Park, Dead Calm, Hunt for the Wilderpeople, In the Mouth of Madness, Event Horizon ve tabii ki Omen 3'teki Damien Thorne performansı. Rest in movies #SamNeill

Karatepe Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumu’ndan herkese selamlar. Merak eden varsa içten bir şekilde söylüyorum, keyfim yerinde. İlerleyen günlerde façayı bozmamak için iyi hissetmiyorken “iyiyim” diyebilirim. O durumda bir yerlere göz kırpma emojisi koyarım. Birçok açıdan nostaljik bir deneyim oluyor. Yıllar sonra televizyon izliyorum ve alaturka tuvalet kullanıyorum. Üstüne bir de Dünya Kupası eklenince 2002 yılında maça yetişmek için okuldan eve koşan Çocuk Deniz’e döndüm ama şişman Ronaldo’suz aynı keyfi vermiyor. Bu arada reklamlar iyice sıkıntı olmuş. Kantinden AdBlock istemek için dilekçe yazmayı düşündürdü. Sürekli meşrubat içen Boran Kuzum ve Feyyaz’ı görüyorum. Umarım müstakil bir ev alacak kadar iyi bir kaşeye anlaşmışlardır. Yoksa çekilecek çile değil. Nihat Kahveci’ninkini ev de kurtarmaz. “Kuşkaş ne topçuydu be!” Bir de yağcılık gibi olacak ama TRT 2 çok iyiymiş. İlaçlarıma henüz ulaşamamışken Kiarostami’nin Kirazın Tadı antidepresan gibi imdadıma yetişti yine. Yemekler ODTÜ yemekhanesiyle aynı. Dışarıdayken günde 1,5 öğün yiyordum, burada 3 öğün yiyorum vakit geçsin diye. Diş fırçalama işini de günde ikiye çıkardım, yine vakit geçsin diye. Alaturka tuvalet de daha sağlıklı diye duymuştum. Öyle değilse bile buradan çıkana kadar söylemeyin, motive kakalarımın tadı kaçmasın. Bildiğiniz gibi kendi isteğimle dönüp teslim olmama rağmen ters kelepçe yapmak istediler. Rızam olmadığını söyledim. Zor kullanarak yaptılar. Şanlı direnişim yaklaşık 4 saniye sürdü. Polisler 2 katım n’apayım? Sonra emniyette birisi, “ya aslında sosyal medyaya içerik üretmek için” demiş olmalı ki; restoranda tam yemek yiyecekken “arkadaşlar bir saniye bozmayın” deyip masanın fotoğrafını çeken influencer tatsızlığında, ters kelepçeli videolarım çekildi; önden, arkadan, yandan. Hepsinde bir şekilde kameramanı bulup sırıttığım için uzak-arka açıyı yayınlayabilmişler. Yapıcı bir eleştiri: Vatan Emniyet binası dökülüyor. Çalışanlar sıcaktan baygınlık geçiriyordu. Osmanlı’dan kalma klimalar var ve onlar da çalıştırılmıyor. Sadece amirlerin odasında son model klima var. Bu memurlar sırf siz istiyorsunuz diye kendilerine hiçbir zararı olmayan ve hatta belki sempati duydukları insanlara kötü polis rolü yapıyorlar. Duygusal yükü ağır olmalı; müstakil ev verseler yapmam. Bari bir klima alın. Yeri gelmişken söylemeden geçemeyeceğim, bu iki günlük kısa mesaim gösterdi ki Behzat Ç. ve Bir Zamanlar Anadolu’da kurmaca değil belgeselmiş, bütün diyaloglar ve karakterler birebir gerçekmiş. Uçağa binmeden önce internetteki son dakikalarımda gördüğüm son şey “ailesinin gözüne girmek için kendini yakıyor, yazık!” tarzı yüzeysel psikolojik analizlerdi. Annemin Airbnb’de biblo kırdığı için ağıt yakması ve babamın gerçekten iyi bir baba olması dışında bütün anlattıklarım kurmacadır. Şaka yazabilmek için uydurduğum hayali çatışmalardır. Kişi ve kurumlar gerçek değildir. Mizahi bir yaklaşımdır. Pardon, mahkeme diline alıştım; siz bari şaka açıklattırmayın. Kendimi bildim bileli hiçbir konuda baskı yapmamış, bana dair beklentiye girmemiş, çöp adam bile çizsem duvara asmış can dostlarımdır ikisi de. Her anne-baba kadar korumacı ve kaygılıdırlar. 2023’teki ilk Harbiye gösterimden sonra bile “Psikolog olsan keşke, boş vakitlerinde stand-up yaparsın” seviyesinde klişe; “yurtdışında İngilizce yapsan olmuyor mu?” diyecek kadar oğullarını gözlerinde büyütmüş insanlardır. Hemfikir olmasalar da bütün saçma kararlarımın arkasında durdular, bu gösteride de öyle olduğunu biliyorum, huzurlarınızda ikisini de öpüyorum. Bu gösteriyi ne bir karşılık umarak ne de bir an bile cesur hissederek yayınladım. 7 yıl boyunca muhteşem bir hayat yaşadım. 25 yaşıma kadar içedönük, ölümüne karamsar, her şeyden şikâyet eden bir insan olarak; hobi seviyesinde yirmi seyirciye stand-up yapsam yeterince mutlu olacakken yüzlerce gösteride binlerce insanla beraber güldüm, yüzlerce yeni arkadaşım oldu, çok kalabalık ve sevgi dolu hissettim. Üstüne ihtiyacımın çok üstünde para kazandım. Gencecik insanlar üniversiteleri korumak için, birçok konuda aynı düşünmedikleri belediye başkanlarına haksızlık yapıldı diye başlarına bu kadar bela alırken, “politik mizah” yaptığını iddia eden biri olarak en zararsız cümleleri bile ‘ama bunu yanlış anlarlar mı?’, ‘burayı manipüle edip sana saldırırlar mı?’ kaygılarıyla silmekten, etrafından dolanmaktan sıkıldım. O kadar sıkıldım ki, sıkıntım hayli yüksek olan korkumu aştı. Gözaltı gecesi uyuşturucu testi sonrası götürüldüğüm hastanede beni görünce heyecanla el sallayan yetmiş yaşında teyze ise, kişisel sıkıntımı hayalimin ötesinde bir memnuniyete dönüştürdü. “Halk beni anlamadı ve başıma işler geldi” diye beklerken, “Halk beni anladı ve başıma işler geldi” oldu. WIN-WIN. Temel seviyede Türkçe bilen, gösteriyi sahiplenen ve dayanışma gösteren herkese sevgiler. Gündemi salıyorum, kararlıyım bu sefer Moby Dick’i bitireceğim. Size dışarıda kolaylıklar.

Kubrick bile şu sahneye 5 tekrar yaptırmazdı. Ayrıca ben arkadan çekilse de Deniz'in güldüğünü fark edebiliyorum.🤭

Savunmasını okurken de aynı şeyi hissettim, sanki bizim başımıza gelse biz de aynı cümlelerle kendimizi anlatırdık. Bi’ anlamadığım da o zaten, -safça ama- bu nokta atışı, net savunmalardan sonra hangi argümanla, neye dayanarak zart diye “gereği düşünüldü” denebiliyor. Gereği ne?

Deniz Göktaş son zamanlarda en “ben” gibi hissettiren sanatçıydı. Gösterisiyle ve gösterisini sıfır otosansürle, özgürce ve karşılıksız yayınlamasıyla “ben”i ve “biz”i de aştı. Mizahtaki çıta gibi “kendi” olmamızdaki çıtayı belirledi. Borçluyuz.