Elif

tezimi sundum, eve gelip çay demledim. aziz sancar da nobel aldıktan sonra çöp dökmeye çıkmıştı.

insanın kendisine verilmeyenle kafayı kırması çok sağlıklı bişiy değil (aynaya karşı)

bazen bir muradımız yıllar sonra oluyor, biz artık o isteyen kişi değiliz. belki o şeye ihtiyacımız bile kalmamış. bu da hayatın cilvesi, bize nanik yapma şekli…

üniversitede tezhibe başlamıştım, kalemden renklere boyalara geçmek nasip olmadı. fırçayı eline alabilmek için defalarca çizgi çekmek zorundasın. hayatta da böyle aslında, her şeyin tedrici olması böyle yavaş yavaş emekle ilerlemesi bazen çok canımı sıkıyor.

o “şey”i tanımlayıp açıklayıp üzerine fazlasıyla düşünerek yaşamaktan kaçıyoruz bazen. rasyonalize etmek hayat karşısındaki acemiliğimizden aslında.

hayatı bir süredir analiz modunda yaşadığımı fark ediyorum. insan davranışları arasında determinist ilişkiler kurarak ortada duran aşktan da acıdan da kaçınıyorum galiba.

zamanında çok sevdiğim bir hocam şöyle demişti: “yağmurun buharın yoğunlaşmasıyla oluştuğunu öğrendiğimizden beri rahmet olduğunu unuttuk.”

Krizlere doğan, krizlerle büyüyen ve hayatta kalma mücadelesinde ayakta kalabilen halkımızın günün akışı içindeki krize müdahalesi.

freud mu kaldı allahaşkına, pavlov’u var skinner’ı var. jung var mesela

“instagram’ın tunik boyuna etkisi, polyester diyarı zerujport örneklemi üzerine bir inceleme” konulu tezim çok yakınca yöktezde 😌😌😌

bu gidişle tarihi eser sayılacak bir gün tunikler… topkapı sarayında “ms 21.yy-bir kadın giysisi” şeklinde sergilenecek.

her sezon 10’ar santim kısalarak piyasaya sürülen tuniklerin nesli önümüzdeki birkaç yıla azalarak yok olacak. bir nesil tunik nedir bilmeyecek, çocuklarımız annelerinin dolabında eskimiş lime lime olmuş 90-100 cm uzun gömlekler görecek ve bu nedir diye soracaklar.

psikiyatri yazdıktan sonra tıpla ilgili diğer şeylere karşı bizim kafanın geldiği nokta

maalesef bu ülkede yolda düşüp dizi kanayan çocuk ilk önce etrafına bakar, çünkü acıyan kanayan diz değil ötekinin bakışının değdiği yerdir.

kitapta taşınan utanç kavramı şöyle tanımlanıyor: “bakımverenin bir çocuğa karşı utanmazca davrandığı ancak bunun farkında olmadığı, çoğu zaman bu utanç verici istismarı bir öfke duvarının arkasına sakladığı, bakımverenden yayılan enerjidir.”

çok güzel bir kitap okuyorum; ismi “eşbağımlılıkla yüzleşmek”. yazar utancı ikiye ayırıyor: uygun utanç ve taşınan utanç. bizim toplumumuzda genelde utanç duygusu, mahremiyeti korumakla ilişkili olarak yaşanmıyor; benliğe içkin olarak, kusurlu bir varoluş hali olarak yaşanıyor.

Talking to parents about mental health is like discussing Feminism with Taliban

Bir kişinin alınganlık seviyesi çoğu zaman kendisiyle ilgili düşürüldüğü şüphenin büyüklüğüyle doğru orantılıdır. "Düşürüldüğü" diyorum çünkü bu kendilik şüphesi çoğu zaman kişinin kendi başına varabileceği bir sonuç değil, ilişkiler içinde, genelde de bakım verenlerin tutumları aracılığıyla içselleştirilmiş bir his. Sürekli eleştirilen, küçümsenen, değersizleştirilen ya da yetersiz hissettirilen kişi, zamanla kendisine yönelen her sözü bu geçmiş negatif yorumlarından süzgecinden geçirerek okumaya başlar. Her yorum, o geçmiş olumsuz duygusal yükünü de beraberinde getirebilir. Bu yüzden bazen ortada gerçek bir saldırı yokken bile gücenme hissi ortaya çıkabiliyor.

hastaneye yakın bir pişici var, haftasonu nöbetlerine pişi yeme motivasyonuyla geliyorum…

“fevkalâde memnunum dünyaya geldiğime toprağını, aydınlığını, kavgasını ve ekmeğini seviyorum”

bende kompulsif kitap okuma bozukluğu var. canımı sıkan bir konu olduğunda durmaksızın o konuya dair okuyorum.