دکتر نوپا

اینترن روان که بودم، یه شب به دستور اتند، یه دختر جوون بوردرلاین بستری کردم که ازم کوچیکتر بود. ازش خوشم اومد و دیدم حوصله نداره شرح حال بده، بهم گفت :« خودت خسته نشدی انقدر سوال پرسیدی؟» گفتم :«این کار هرروزمه😅»، راجب پرخاش که پرسیدم، گفت که فامیلشون رو کتک زده. باهاش یکم

تو گرند راند‌های روانپزشکی برخلاف بقیه رشته‌ها، خود بیمار هم حضور داره و باهاش مصاحبه میشه، این یکی از جالب‌ترین تجربه‌های اکادمیکی بود که داشتم انگار که تک‌تک مکث‌ها و حالت‌های چهره بیمار حین صحبت کردنش همشون اهمیت دارن.

استادم بهم گفت بی خوابی و کم خوابی برای تو تریگر مانیاست، سعی کن هیچوقت کمتر از ۸ ساعت نخوابی و شیفت های سنگین برنداری. من از سالهای دور تا الان، گاها بلافاصله بعد از دادن امتحاناتی که شب قبلش مثلا ۳ ساعت خوابیده بودم، احساس سرخوشی میکردم، و دلم نمیخواست بخوابم، پر حرف هم میشدم.

از وقتی نیاز نمیبینم به بقیه ثابت کنم که شریف و درستکار و بیگناهم، به ارامشِ لطیفی دست پیدا کردم. مثل بالش ابریشم.