島田 源氏

เสียงหัวเราะสั้น ๆ ดังออกมาจากในลำคอ “ นั่นแหล่ะทำไม , อย่างน้อยมันคงช่วยให้แกดู... ทนมองได้ขึ้นมาหน่อย ”⠀ ⠀⠀

⠀ ⠀⠀“ ถ้ากลัว ก็อยู่นิ่ง ๆ ไปซะ ”⠀ ⠀⠀

“ ก็แค่อยากเย้าแหย่หนุ่มน้อยเล่น จำเป็นต้องมีเหตุผลด้วยหรอ? และใช่ นายเข้าทางฉันพอดี ” ร่างกายไซบอร์กนั่นน่ะ แค่จิ้มนิ้วนิดหน่อยก็ควบคุมได้แล้ว ระบบกลไกของมันไม่ได้ยากขนาดนั้นหรอก “รอบหน้าก็หาระบบกันแฮ็คลงซะนะ และภาวนาว่ามันจะช่วยได้ :D”

⠀ ⠀ ⠀⠀“ อึ๋ย — รู้สึกร้อนหลังขึ้นมาเลยอะ, แต่ว่านะ ไหงพูดเหมือนผมยังไม่โตล่ะเนี่ย ” ⠀ ⠀ ⠀⠀“ อะไรก็แล้วแต่ จะโตไม่โตคุณก็ต้องอยู่แหละน่า ผมจะแวะมาหาคุณทุกวันเลย ~ ” ⠀

“ไม่เอาน่ายอมรับเถอะ นายแอบหน้าแดงอยู่แน่ๆ หรือต้องพูดว่าแก้มป่องอยู่ตอนนี้แทนดี? หืมมม” ขยับนิ้วชี้ตั้งใจจะจิ้มแก้มเขา ตัวเธอหัวเราะน้อยๆยังไม่คืนหน้ากากให้ อาจเป็นเพราะอยากเห็นหน้าเพื่อนนานกว่านี้ซักหน่อยมั้ง

⠀⠀⠀"ช่วยด้วย โดนนินจาลักพาตัว" ⠀⠀⠀คาวบอยในชุดหนังที่เพิ่งได้สติหลังจากเมาจนหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ เขาลุกขึ้นมาพร้อมความรู้สึกปวดหัวสุดๆ ก่อนจะถอดโค้ทหนังและเสื้อเกราะข้างในแล้วโยนทิ้งไปอย่างรำคาญ ก่อนจะลงไปนอนต่อ ไม่สนใจคนที่แบกเขามาทั้งคืน ⠀⠀⠀

⠀ ก็แค่แอบมองอยู่จากมุมมืดเท่านั้น “ ใส่กลับไปเถอะ ” คงดูดีกว่าถ้ามีหน้ากากมาบดบังใบหน้าจริงไว้⠀ ⠀⠀

⠀ ⠀⠀“ เหอะ ไปเถอะ คิดว่าฉันกลัว ? เหมือนตาแก่นั่นทำอะไรได้ ” แต่ท่าทางราวกับหากเห็นอีกฝ่ายขยับแม้แต่นิดเดียวจะกินหัวให้⠀ ⠀ ⠀ ⠀⠀

⠀⠀⠀"ก็ไม่คิดว่าตัวเองจะตายยากขนาดนั้น ทาลอนยุคใหม่แล้วหรอ ได้สวัสดิการเหล้าฟรีด้วยไหม?"