ดว

โตแล้วจะเป็นอะไรก็ได้ แต่หลายๆคนกลับเลือกที่จะเป็นเหี้ยอะไร

พูดนะ อาจดูเหมือนไม่มีเอมพาตี้ แต่นี่ไม่เคยซือของเพราะสงสารแม่ค้าริมทางอีกเลย เพราะ 70% คือเคสแบบนี้จริงๆ หน้าร้านเล็กมากๆ แต่อยู่แถว business district คือขาย 4-5 หลักหมื่นนะ คุณป้าขายผักตั้งแผงริมทางหน้าเซเว่นแถวบ้าน จากแผงเล็กๆขยายแผงเร็วมาก ของก็เอามาตั้งบนลังผลไม้ขายแบบธรรมดามาก วันนึงเดินผ่านตอนแกกลับบ้านพอดี สรุปแกเอารถ hilux 4x4 มาขนผักกลับเริ่ดๆ ชั้นยังนั่ง bts ทุกวันอยู่เลอ แล้วเจอเคสแบบนี้เยอะมากกกกกกกกกกกก ขายข้าวข้างทาง แต่ส่งลูกเรียนเมืองนอกยังมีเลยจ้า (เพราะจองทำเลทองทั่วกรุงเทพไว้หมด ค่าที่ก็ไม่เสีย) เริ่ดๆ

คำที่ไม่ค่อยเห็นแบบเขียนเอาเป๊ะเท่าไหร่ ออร์เดิร์ฟแบบราชบัณฑิต ออร์เดิร์ฟแบบ hors-d'œuvre

The Color of Pomegranates เป็นหนังแนวอวองการ์ดปี 1969 จากโซเวียต-อาร์เมเนียที่ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางจากผู้กำกับและนักวิจารณ์ทั่วโลกว่า เป็นหมุดหมายสำคัญในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ และเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล สำหรับคนดูหนัง นี่ยังเป็นหนังที่ "ดูไม่รู้เรื่อง" หนักข้อที่สุดเรื่องหนึ่งด้วย ซึ่งเอาเข้าจริงแล้วก็ไม่ใช่ปฏิกิริยาเกินคาดเดา เพราะแม้ตัวหนังจะว่าด้วยชีวประวัติของ ซายัต-โนวา กวีและนักดนตรีพเนจรคนสำคัญของอาร์เมเนียยุคศตวรรษที่ 18 แต่ผู้กำกับ-เขียนบท เซอร์เกย์ ปาราจานอฟ ก็ไม่ได้ต้องการเล่าเรื่องแบบปกติธรรมดา ...สิ่งที่เขาอยากทำคือ การถ่ายทอดชีวิตของกวีด้วย "กวีนิพนธ์ทางภาพ" __________ เทคนิคที่ปาราจานอฟใช้ มีคำเรียกว่า "Tableaux Vivants" หรือ "ภาพที่มีชีวิต" หมายถึงการใช้ภาพนิ่ง (ที่อาจมีการเคลื่อนไหวแค่เล็กน้อย) เพื่อจำลองสไตล์ของภาพจิตรกรรม โดยเขาได้แรงบันดาลใจจากภาพวาดโบราณของอาร์เมเนีย (Armenian Illuminated Manuscripts) และภาพเขียนย่อส่วนของเปอร์เซีย (Persian Miniatures) เป็นหลัก เวลาดูหนังเรื่องนี้ เราจึงรู้สึกได้ว่ากล้องแทบไม่ได้ขยับเท่าไหร่ ตัวละครก็แทบไม่ค่อยพูดจาอะไรกันนัก จะมีก็แค่เสียงดนตรีและการขับร้องเป็นระยะ ขณะที่ตัวภาพจะถูกจัดวางอย่างประณีต และเต็มไปด้วยสัญลักษณ์ที่สื่อความหมายถึงวัฒนธรรมต่าง ๆ ของอาร์เมเนีย โดยโครงหลักของหนังเล่าชีวิตของซายัต-โนวา 8 ช่วงคือ วัยเด็ก, วัยหนุ่ม, ช่วงที่อยู่ในราชสำนัก, ในอาราม, ช่วงความฝัน, วัยชรา, ทูตแห่งความตาย และความตาย (ทั้งหมดนี้มีนักแสดงหญิงชื่อ โซฟิโก เชียวเรลี เป็นดาราหลักที่รับบทบาทถึง 6 ตัวละคร) __________ ปาราจานอฟทำหนังเรื่องนี้ในยุคที่โซเวียตมีการควบคุมศิลปะอย่างเข้มงวด ตอนแรกเขาตั้งชื่อมันว่า Sayat-Nova แต่เจ้าหน้าที่ไม่ยอม ด้วยเหตุผลว่าหนังลึกลับซับซ้อนเกินไป ไม่สามารถทำให้ชนชั้นแรงงานเข้าใจชีวิตกวีคนสำคัญของชาติได้ จึงบังคับให้เปลี่ยนชื่อเป็น The Color of Pomegranates (สีแห่งทับทิม) เพื่อลดความสำคัญในฐานะหนังชีวประวัติลงเสีย (แถมเวอร์ชั่นที่ฉายในรัสเซียตอนนั้นยังโดนเอามาตัดต่อใหม่ให้ "ดูง่ายขึ้น" ด้วย) แต่แม้จะแก้ไขแล้ว หนังก็ยังถูกจำกัดการฉาย ร้ายกว่านั้นคือปาราจานอฟโดนรัฐตามเพ่งเล็ง และถึงขั้นถูกจำคุกในเวลาต่อมาด้วยข้อหาต่าง ๆ ซึ่งนักวิจารณ์มองว่า เป็นผลมาจากการที่เขาทำหนังขัดต่อแนวทาง "สัจนิยมสังคมนิยม" (Socialist Realism) ของรัฐบาลนั่นเอง __________ ในปี 2014 หนังเรื่องนี้ได้รับการบูรณะแบบดิจิทัล 4K โดย The Film Foundation ของ มาร์ติน สกอร์เซซี ร่วมกับสถาบันอื่น ๆ โดยใช้ฟิล์มต้นฉบับเวอร์ชันอาร์เมเนียที่สมบูรณ์ที่สุด ทำให้ในที่สุดโลกก็ได้เห็นความงดงามของสีสันและรายละเอียดที่ปาราจานอฟตั้งใจไว้แต่แรก สกอร์เซซีบอกว่า "การได้ดูหนังของปาราจานอฟเหมือนกับการได้เปิดประตูเข้าสู่โลกแห่งความฝัน เขาไม่ได้ทำหนังที่เล่าเรื่อง แต่เขาทำหนังที่เกี่ยวกับความรู้สึกและจิตวิญญาณ" ____________________________________________ [วันอาทิตย์ที่ 3 พ.ค. นี้ Doc Club ร่วมกับ Books & Belongings จัดฉาย The Color of Pomegranates ฉบับบูรณะแล้ว หลังหนังจบเราจะพูดคุยกันต่อกับคุณกิตติพล สรัคคานนท์ ที่ GD Xperience by Goldenduck ค่ะ ตอนนี้ตั๋วเต็มแล้ว แต่เราจะนำกลับมาฉายอีกเมื่อ Doc Club & Pub. แห่งใหม่เปิดทำการค่ะ]