EAGEAN🌊

เช้านี้จู่ ๆ ก็มีขวดโพชั่นสีแดงสดท่าทางน่าไว้ใจปรากฏอยู่ตามจุดต่าง ๆ ภายในโรงเรียน ส่งผลให้ผู้ที่ดื่มเข้าไปแล้วมองเห็น “S-Line” (เส้นความสัมพันธ์ทางกาย) ของทุกคน..

แสง สี เสียง บรรยากาศในงานเต้นรำอันหรูหราดำเนินไปตามจัลหวะโคนของดนตรีที่ร่วมกันบรรเลงเป็นบทเพลงที่ฟังดูสูงส่งราวกับว่าฟอลเต้นรำนี้กลายเป็นเวทีสำหรับเหล่าผู้สูงศักดิ์ให้วาดลวดลาย ราวกับอยู่บนสรวงสวรรค์ หากแต่เหล่าผู้งดงามที่จรดปลายเท้าร่ายรำไปพร้อมกันนี้มีแค่เหล่ามอนสเตอร์ ปีศาจ และสิ่งต่างๆมากเหลือคณานับ ไซเรนหนุ่นนั้น ไม่สนใจความหรูหราของงาน ไม่แยแสการแต่งกายอันรุ่มร่าม เขาสนใจแค่ดนตรี สุรา และความบันเทิงเท่านั้น ทว่าการไก้ร่วมสอดประสานการเต้นรำไปตามจังหวะของบทเพลงที่กำลังกระทำอยู่กับชายตัวตัวโตกว่าเขาไปมากโขนั้นมันไม่ได้แย่เลยหางปลาโปร่วแสงที่ทไหน้าที่คล้ายกับผ้าประดำแบบพิเศษสะบัดไปตามปรงการหมุนกายตามท่อนฮุกของดนตรี โลกิยิ้ม ขณะที่ดวงตาสีแดงฉานเรืองรองภายใต้ผ้าปิดตาลายลูกไม้นั่น “ร่างกายของฉันยืดหยุ่นพอที่จะทำอะไรได้หลายอย่างเลยล่ะ ลาซารัส ไม่ว่าจะจังหวะช้า เร็ว หรือแตกต่างจากความเป็นจริงขนาดไหน ฉันก็สามารถเต้นรำได้ตราบใดที่ดนตรียังดำเนินต่อไป” ขณะที่การถูกหยอกเย้าและการตอบโต้กลับไปด้วยการแตะริมฝีปากที่ปลายคางคนคนหน้ในคราที่ถูกดึงเข้าไปแนบชิดนั้นเหมือนสัญญาณให้ได้รู้ว่าเขาไม่ได้ยอมจำนนง่ายๆต่อการถูกยั่วเย้าแค่นี้หรอก บทเพลงดำเนินต่อไปขณะที่ใกล้ถึงตอนจบของลทเพลงเข้าไปทุกขณะ โลคาซันเดอร์หัวเราะแผ่วเบาก่อนจะตอบคำถามของอีกคนและหมุนตัวอีกครั้งไปตามการเต้น “ฉันก็คิดอยู่เกมือนกันว่าจะเลือกอะไรให้นายดี และตอนนี้ฉันรู้แล้วล่ะว่าอะไรจะเหมาะกับ หมาบ้า แบบนาย อยากรู้ก็ลองทายดู เจ้าเด็กน้อยในห้วงฝัน~” ท่าจบของบทเพลงที่เขาสองคนร่วมกันเต้นรำนั้นไม่ได้จบในรูปแบบที่เหมือนกับคนผู้อื่นมากนักหากแต่ท้ายที่สุตัวโน้ตตัวสุดท้ายได้หยุดบรรเลงลง มือขวาของลาซารัสนั้นก็ถูกจัดวางให้วางพาดที่ลำคอของเขากระจวบเหมาะกับที่ร่างกายนั้นอิงแอบไปกับคู่เต้นอย่างพอดิบพอดี ก่อนจะผละออกมาอย่างไม่หยี่ระสิ่งใด “แล้วไหน เรื่องสนุกของนายล่ะ ลาซี่~”