eddy chacón

امروز در دل تهران #جنگ ‌زده برای سگها و گربه‌ها غذا اماده کردم. شهر از شور و هیجان خالی شده، خیابان‌ها ساکت‌تر از همیشه‌اند، اما هنوز چشم‌هایی هستند که گرسنه و ترسیده گوشه‌ای پناه گرفته‌اند. سگ‌ها و گربه‌ها این روزها بی‌صدا‌ترین و مظلوم‌ترین قربانیان‌اند. نه هشدار تخلیه می‌فهمند، نه می‌دانند صدایی که می‌آید یعنی خطر، نه راهی دارند که از کسی کمک بخواهند. فقط می‌ترسند و گرسنه می‌مانند.و با آرزوهای کوچک‌شان جان می‌دهند. خیلی‌هایشان زخمی‌اند، خیلی‌هایشان از ترس از جایی که بهش عادت داشتند فرار کرده‌اند و بعضی‌ها در پارک‌ها رها شده‌اند… وقتی ترس از انسانیت جلوتر می‌ایستد. برایشان غذا درست می‌کنم، موقع پیاده‌روی تدی و کلویی دنبالشان می‌گردم، آرام صدایشان می‌کنم، کنارشان می‌نشینم و دست می‌کشم روی تن‌های لرزانشان تا شاید برای چند دقیقه احساس امنیت کنند. گاهی فقط نگاهشان می‌کنم و دلم می‌خواهد یک خانه بزرگ داشتم؛ آن‌قدر بزرگ که هیچ‌کدامشان تنها نمانند و هیچ شبی را با ترس و گرسنگی سر نکنند. دلم می‌خواهد جایی داشتم برای آدم‌هایی که خانه‌هایشان را از دست داده‌اند، که بگویم بیایید، اینجا هنوز جا هست، اینجا هنوز می‌شود نفس کشید. اما ندارم، و همین نداشتن بیشتر از هر چیزی آدم را می‌شکند. راستش را بخواهید من هم می‌ترسم؛ از صداها، از لرزش‌ها، از لحظه‌هایی که هیچ چیز قابل پیش‌بینی نیست، اما سعی می‌کنم کسی نفهمد. گریه‌هایم را برای تنهایی نگه می‌دارم و در سکوت اشک می‌ریزم و تنهایی هق هق میکنن. بعد صورتم را می‌شویم، رژ لب می‌زنم، موهایم را شانه میکنم و برمی‌گردم به خیابان، به شکل دختری که در یک شهر جنگ‌زده جنگجو شده. لبخند می‌زنم برای آن‌هایی که از من بیشتر می‌ترسند، دستشان را می‌گیرم و آرامشان می‌کنم، انگار نه انگار که خودم هم از درون دارم فرو می‌ریزم. این روزها همه‌چیز به ما نیاز دارد؛ آدم‌ها، حیوان‌ها و حتی همین شهری که هنوز ایستاده. من هم با تمام ترسم و خستگی‌ام هر روز تکه پاره بلند می‌شوم، فقط برای این‌که کمی مهربانی در این شهر زنده بماند. از خانه که بیرون می‌روم با هر صدایی فکر میکنم تمام شد، الان میمیرم. اما من مرگی که برای زندگی بخشیدن باشد را دوست دارم. شهروندان ایران را در این روزها فراموش نکنیم این فرشته های بی زبان هم شهروندان همین کشورند🫂🫂💔💔