Éliott Denis (ตอบช้าระดับสิบ)

#LEF_Commu "มีอะไร...ติดหน้าผมเหรอ?" Éliott Denis : เอลิออต เดอนีส์ ปี 3 สามัญชน / 181cm. 67kg. โรงเรียนการทหารไคเซอร์ doc bit.ly/3W0xCQk (ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ ทัก, โค, โรล, เวิ่น ได้24/07เลยนะคะ)

"ช่างน่าเสียดาย ที่แม้ว่าคุณจะเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจแต่ดูเหมือนว่าความกระบวนการตกตะกอนในความคิดและความสามารถจะไม่ได้ตามมาทัน" "..เก็บปากไว้กินข้าวเถอะ" "อย่ามาแตะตัวฉัน" #LEF_สลับขั้ว

เสียงดนตรีรื่นเริงกระหึ่ม​กลบถ้อยคำครหา สีสัน​ประดับแต่งแต้มทั่วเขตโรงเรียน​ฉาบทับอิสรภาพ​ที่ถูกจำกัดลง สวมใส่หน้ากากไว้แล้วเพลิดเพลิน​ไปกับมหรสพอันดึงดูดสายตา​เถิด ร้องเล่นจวบจนกว่าทุกความหมางใจจะจางไป Event #LEF04 shorturl.at/9Arok

(#LEF_AUนักแสดง นักร้องสาวชาว​ฝรั่งเศส​ วัย 25 ปี ถักทอบทเพลง Indie pop ​ลึกซึ้งสุดห้วงอารมณ์​ เนื้อเสียงอันทรงพลัง​ที่กรีดใจผู้ฟังจนหลั่งน้ำตาโดยไร้กำแพงภาษา สิ่งนั้นเองที่ชักพาเธอมารับบทบาทนี้เพื่อที่ 'เสียง' ที่เปล่งออกมานั้นจะสื่อความแทนท่าทีนิ่งเฉยของ คามิลล์​ แอสเทียร์) +

⛔️Selfharm, self-hatred

"อยากเล่นกับเชอรีลงั้นหรอ?" "ถ้าอยากเล่นล่ะก็...." (เหมือนจะน่ารัก แต่จริงๆไม่น่ารักค่ะ มีต่อใคต้เมนชั่น🥹🥹 พาเจ้าหมาน้อยซับคาร์ ลูกสมุน(จำเป็น)ของเชอรีลตอนเด็กมาฝากค่ะ น้องเคยเล่นด้วยรอบเดียวแล้วก็ไม่เคยเจอกันอีกเลย555555555)

#LEFboard เพื่อจะเป็นในสิ่งที่ตนใคร่อยากเป็น จนลดตัวลงไปกระทำในสิ่งที่ขุนนาง มิควรกระทำ ควรค่าแล้วหรือ? -ไม่ระบุนาม

ในขณะเดียวกัน หลังจากที่ไธราและเอลวินหลบหนีออกไปจากที่พัก หนึ่งบุรุษผู้กระหายการต่อสู้จึงหันไปต้อนรับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญทั้งหลายด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย การถูกปรามาสจากศัตรูครั้งแล้วครั้งเล่า ยิ่งทำให้ชายผู้นี้รู้สึกหงุดหงิด รำคาญใจ นักเรียนดีเด่นผู้ใฝ่รู้ใฝ่เรียนหรือไง? เดี๋ยวจะได้รู้กัน ว่าตัวตนที่แท้จริงของอาซาไนธ์ วัลเดอคูแมร์นั้น เป็นดั่ง 'หมาบ้าไม่รักตัวกลัวตาย' ดีๆนี่เอง "Since I'm in a really bad mood" "Let's finish this quickly" . . "Shall we?"

@chevalier_lef (มาวิ่งตามแบบนี้ต้องแลกด้วยการให้เพทๆนะคะ🙆)

@eliottD_LEF (ไลคะ ไลคะ 🐕🐕🐕)

(กลับมาโดยสมบูรณ์แล้วค่ะ😭กำลังไล่ตอบทุกอย่างนะคะ ฮืออออ วิ่งตามทุกคนต้อยๆ)

[🔓] (มีกล่าวถึงความตาย) ชีวิตที่ถูกใช้ ไหลผ่านไปชั่วพริบตา เสียงที่เคยกรีดร้อง น้ำตาที่เคยรินไหล หลั่งความทุกข์ตรมไปเป็นสายเลือด เป็นมรสุม โหมพัดกระหวัดทุกสิ่งแหลกราญไปตามทาง บ้านที่พระเจ้าโอบอุ้มเราในยามเยาว์ ใต้ชายคาที่แม่ป้อนความรักให้เช้าเย็น สุสานที่ข้าพเจ้าเหยียบย่ำผ่าน

#LEF_Auนักแสดง (ตลาดวายรึยังคะ O<-< //คลานมาเยี่ยงเต่า ในเมื่อเป็นAU เลยคิดว่า ooc ได้ประมาณนึงแหละนะ) - จริงๆแต่งตัวหลายแนวมาก แบบไม่ซ้ำจำชุดไม่ได้ ๕๕๕๕ เป็นเรื่องปกติ

[ โรลปิด ] 🔒Part of story. With – @Alistair_LEF โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเมือง ช่วงประมาณ 19.17 ⚠️Tw. & Cw.⚠️ physical abuse, domestic violence, blood, child grooming ———————————————— - เหตุการ์ณก่อนหน้านี้ราวๆหนึ่งอาทิตย์ - เอเดรียนนั่งอยู่คนเดียวในหอพักที่มีแสงสลัว เทียนไขที่สั่นไหวทอดเงายาวไปตามผนัง ความเงียบสงบของโรงเรียนในยามค่ำคืนนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับความวุ่นวายที่เขารู้สึกภายใน, สายตาของเขากำลังจดจ่อไปยังจดหมายที่มีตราประทับขี้ผึ้งของครอบครัวที่ได้รับมาจากเจ้าหน้าที่ ...นั่นเป็นจดหมายจากน้องสาวของเขา เดลฟีน ลายมืออันบอบบางของเดลฟีนทำให้เขารู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว เขาปิดประตูแล้วนั่งลงอีกครั้งโดยค่อยๆคลายตราประทับนั้นอย่างระมัดระวัง ขณะที่เขากางจดหมาย กลิ่นน้ำหอมของเดลฟีนก็ลอยขึ้นมาหาเขา เป็นเครื่องเตือนใจอย่างอ่อนโยนว่าบ้านอยู่ที่ไหน แต่ขณะที่เขามองดูตัวอักษรเหล่านั้น น้ำหนักของความกลัวและความสิ้นหวังของเธอกดทับลงบนตัวเขา เอเดรียนที่รัก จดหมายเริ่มต้นขึ้น คำพูดของเธอสั่นไหวบนหน้ากระดาษราวกับว่ามันกำลังส่งเสียง หนูหวังว่าจดหมายฉบับนี้จะไปถึงพี่โดยสวัสดิภาพ แม้ว่าหนูจะเขียนมันด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความกลัวก็ตาม... ..หนูไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไง แต่หนูรู้สึกว่าหนูต้องบอกพี่ทุกอย่าง. ทุกอย่างที่กำลังกัดกินจิตใจของหนู โลกดูเหมือนจะหมุนไปอย่างรวดเร็ว และหนูก็รู้สึกเหมือนติดอยู่กับกระแสน้ำ, ไม่สามารถหาจุดยืนของตัวเองได้ ตอนนี้พี่คงรู้แล้ว หรือบางทีพี่อาจจะรู้ในไม่ช้านี้ ว่าพ่อแม่ของเราได้กำลังพูดคุยเกี่ยวกับการหมั้นหมาย ผู้ชายที่พวกเขาเลือก... เอเดรียน เขาอายุมากกว่าหนูมาก พวกเขาบอกว่าเขาเป็นคนร่ำรวยและมีอิทธิพล แต่หนูได้ยินกระซิบ เอเดรียน กระซิบกระซาบจนน่าขนลุก คนในแวดวงของหนูพูดถึงความเข้มงวดของเขา ชื่อเสียงของเขาในด้านความโหดร้ายและการหลอกลวง หนูนึกภาพชีวิตที่ผูกพันกับคนอย่างเขาไม่ออก คนที่มีอายุมากกว่าหนูสี่สิบปี หนูกลัว พี่เอเดรียน หนูไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี พ่อแม่ของเราพูดถึงหน้าที่และเกียรติยศของครอบครัว แต่หนูอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าพวกเขากำลังส่งหนูไปสู่ชีวิตที่น่าสังเวช พวกเขาไม่ฟังคำวิงวอนของหนูเลย ตอนนี้หนูรู้สึกโดดเดี่ยวมาก และหนูรู้ว่าพี่คงจะยุ่งกับการเรียนและใกล้จะสอบกลางภาคแล้ว แต่หนูไม่รู้ว่าจะหันไปพึ่งใคร ได้โปรด พี่เอเดรียน บอกหนูทีว่าต้องทำอย่างไร หนูไว้ใจพี่มากกว่าใครในโลกนี้ และตอนนี้หนูต้องการคำแนะนำจากพี่มากกว่าที่เคย หนูไม่อาจทนคิดเรื่องการแต่งงานครั้งนี้ได้ แต่หนูกลัวผลที่ตามมาจากการขัดคำสั่งของพ่อแม่ หนูคิดถึงพี่นะ เอเดรียน หนูคิดถึงวันที่ทุกอย่างยังเรียบง่ายกว่านี้ เมื่อเราสามารถหัวเราะและพูดคุยกันได้โดยไม่ต้องแบกรับภาระของโลกทั้งใบไว้บนบ่าของเรา โปรดเขียนกลับมาหาหนูโดยเร็วที่สุด หนูหวังว่าคุณจะมีคำตอบ บางอย่างที่จะช่วยให้ฉันผ่านพ้นสถานการณ์เลวร้ายนี้ไปได้ ด้วยรักและสิ้นหวัง เดลฟีน เอเดรียนหายใจไม่ทั่วท้องขณะอ่านต่อไป หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นทุกบรรทัด การเปิดเผยการหมั้นหมายที่จัดแจงไว้ เสียงกระซิบของความโหดร้ายและการหลอกลวง ช่องว่างของอายุ ความทุกข์ทรมานของเดลฟีนหลั่งไหลออกมาจากหน้ากระดาษ สร้างความหวาดกลัวให้กับความคิดของเขา ..ที่หน้ากระดาษยังมีคราบน้ำตาของเธอติดอยู่เลย เอเดรียนพับจดหมายอย่างระมัดระวังแล้วใส่กลับเข้าไปในซอง สีหน้าของเขาแข็งกร้าวขึ้น แสงเทียนสั่นไหวสะท้อนในดวงตาของเขา เขาไม่สามารถปล่อยให้เธอต้องเผชิญชะตากรรมเช่นนี้ได้ จิตใจของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ขัดแย้ง—ความโกรธต่อพ่อแม่ของเขาที่มองโลกในแง่ร้ายอย่างเย็นชา ความกลัวต่ออนาคตของเดลฟีน และความรู้สึกถึงความรับผิดชอบที่จะต้องปกป้องเธอไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ความทรงจำในวัยเด็กของเขา ความลับอันดำมืดของตระกูลผุดขึ้นมาโดยไม่ได้รับคำสั่ง เขารู้ว่าความโหดร้ายเป็นอย่างไร เขาเคยเห็นมันในเงามืดในคฤหาสน์ปู่ของพวกเขาเอง ดังนั้นเขาจึงเริ่มสืบอย่างเงียบๆโดยพึ่งเส้นสายที่ไว้ใจได้จากคนสนิท และเพียงระยะเวลาไม่ถึงสองวัน ทุกสิ่งก็ทยอยเผยออกทีละนิด —ยิ่งรู้มากขึ้น ความไม่สบายใจก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ชายคนนี้เป็นคนมีอิธิพล มีเส้นสายหยั่งลึกในโครงสร้างทางการเมืองและสังคม แต่สิ่งที่ทำให้เอเดรียนรู้สึกไม่สบายใจมากที่สุดคือการได้รู้ว่าชายคนนี้มีหลานชายคนสนิทและเอเดรียนเคยเจอเขามาก่อนหน้านี้ เป็นคนรู้จักที่ห่างไกลแต่ก็ได้ข่าวมาว่าร่ำเรียนในสถาบันใกล้ๆกัน กุญแจสำคัญในการติดต่อกับชายคนนี้ จูเลี่ยน มาร์ชองด์ ———————————————— - ปัจจุบัน - หลังจากนั้นไม่นานเอเดรียนได้นัดพบกับชายคนนี้เป็นการลับโดยเลือกที่จะไปคนเดียว เขาเข้าใจถึงความเสี่ยง แต่สิ่งนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่สามารถฝากไว้กับใครได้ การเจรจากำหนดไว้ในช่วงค่ำในส่วนที่เงียบสงบของเมือง —ภายใต้แสงสลัว ๆ ของอาคารเก่าที่ถูกลืม เอเดรียนยืนอยู่ในเงามืด ท่าทางตึงเครียดและดวงตาระแวดระวัง อากาศรอบตัวพวกเขาเต็มไปด้วยฝุ่น กลิ่นของความเก่าและความละเลยแทรกซึมผ่านรอยแตกร้าวบนผนังที่สึกกร่อน หินใต้เท้าของเขาเย็นยะเยือก และเสียงฝีเท้าที่ดังก้องเป็นระยะในทางเดินที่ว่างเปล่าทำให้รู้สึกไม่สบายใจ เอเดรียนสวมสูทสีเข้มตัดเย็บเข้ารูปซึ่งเข้ากับรูปร่าง แม้จะมีรอยยับเล็กน้อยจากการสวมใส่มาระยะเวลานาน เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาดูสะอาดตัดกับสีเข้มของสูทดำสนิทโดยติดกระดุมเม็ดบนไว้ทำให้เห็นผิวซีด ๆ ข้างใต้, คลุมเสื้อโค้ทสีดำหนาๆ ไว้บนไหล่เพื่อป้องกันความหนาวเย็น ริบบิ้นสีแดงที่เดลฟีนมอบให้ถูกซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ท มือของเขาซึ่งสวมถุงมือหนังชั้นดีถูกซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อ, นิ้วหนึ่งลูบไล้ไปตามโครงเรือนของนาฬิกาพกที่อยู่ข้างใน พฤติกรรมประหม่าที่เผยให้เห็นถึงความสับสนวุ่นวายภายในตัวของชายหนุ่ม ผมของเขาซึ่งปกติจะหวีเรียบร้อย มีปอยผมที่ร่วงลงมาบนหน้าผากทำให้มันยุ่งเหยิงเล็กน้อย จูเลียนซึ่งยืนห่างออกไปไม่กี่ฟุตนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับกิริยามารยาทที่สงบนิ่งแต่ไม่มั่นคงของเอเดรียน เสื้อผ้าของเขามีสไตล์ชนชั้นสูงที่คล้ายกันแต่ขาดความสง่างามเช่นเดียวกัน แสงที่สั่นไหวจากตะเกียงน้ำมันที่อยู่ใกล้ ๆ ทำให้เกิดเงาที่ดูน่ากลัวบนใบหน้าของคู่สนทนาซึ่งเน้นให้เห็นถึงความคมคายของใบหน้าของเขา เสียงของเอเดรียนต่ำลงเล็กน้อย แทบจะกระซิบขณะที่เขาพูด คำพูดนั้นหนักอึ้งด้วยน้ำหนักของสถานการณ์ที่พวกเขาเผชิญอยู่ เขาสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดระหว่างพวกเขา เข้าใจอย่างเงียบๆ ว่าการพบกันครั้งนี้ไม่ใช่แค่การสนทนาธรรมดาๆ แต่มีบางอย่างที่มากกว่านั้น บางอย่างที่อันตรายและคาดเดาไม่ได้ ความเย็นยะเยือกของกำแพงหินด้านหลังเขาแทรกซึมผ่านเสื้อโค้ทกำลังเตือนให้นึกถึงความเป็นจริงว่าพวกเขายืนอยู่ที่ไหนพร้อมความไม่แน่นอนของสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น และคงจะเป็นเรื่องตลกร้ายเอเดรียนจดจ่อกับเป้าหมายของเขามากไปจนมีช่องโหว่เล็กๆ ..เขาไม่ได้สังเกตเลยว่าเพื่อนร่วมชั้นของเขาคนนึงก็อยู่แถวๆนี้โดยความไม่ได้ตั้งใจ “...ขอบคุณที่มาตามนัด” “ขอเริ่มเลยแล้วกัน”

@chevalier_lef (คุณณณณณณ😭‼️)

@eliottD_LEF (วิ่งตามคุนอีกที)

@CamilleA_LEF [25th autumn] เมื่อถึงเวลา คำตอบจะปรากฎให้ได้เห็น แม้ว่าบางคนจะโชคร้ายเสียจนชั่วชีวิตก็ยังไม่ได้คำตอบเสียที คนเราไม่อาจหาตอบที่ถูกต้องได้ด้วยปัญญามนุษย์ กระทั่งพระเจ้าเองก็คงช่วยให้คำตอบแก่เราไม่ได้เช่นกัน หรือบางทีคุณค่าของชีวิต คือการตั้งคำถามเพื่อแสวงหาคำตอบกันนะ? -Blanc-

#LEFboard [25th autumn] จะรู้ได้อย่างไรว่าอะไรคือสิ่งที่มีคุณค่าอย่างแท้จริงในชีวิต? - Façade หากถามว่า 'อะไรคือสิ่งที่มีคุณค่า​ที่สุดในชีวิต' ก็คงได้รับคำตอบมากหลาย ทรัพย์สิน​ สายสัมพันธ์​ ยศศักดิ์​ เวลา รัก แต่รับรู้ได้อย่างไรว่าเป็นสิ่งนั้น ท่านตอบคำถามผ่าน ปัญญา หรือ หัวใจ

@CamilleA_LEF [24th autumn] เมื่อมีคนใดคนหนึ่ง จดจำการกระทำนั้นได้ การกระทำของเราจะมีความหมายเสมอ ตัวเรา คือคนแรกที่จะจดจำการกระทำนั้น ๆ เอาไว้ ผู้อื่น จะเป็นคนที่สอง และสาม คอยช่วยยืนยันให้เราอีกเสียง หากยังไม่มั่นใจในการกระทำของตนเอง การมีอยู่ สำคัญกว่าความหมาย -Blanc-

#LEFboard [24th autumn] หากเวลานั้นไร้สิ้นสุด การกระทำของเรามีความหมายจริงหรือ? - Façade ตีความได้มากหลาย ทว่าผู้ถามเพียงแค่เผลอคิดขึ้นว่า กระทั่งการกระทำที่เคลื่อนเปลี่ยนโลกทั้งใบ หากดำเนินผ่านระยะเวลายาวนานเกินประมาณแล้ว ท้ายที่สุดก็จะไม่เหลือแม้แต่สิ่งที่เรียกว่าประวัติศาสตร์

@LEF_Cheryl [25th autumn] ร้านผ้าไหมชั้นดี และร้านขายของที่ระลึก นับเป็นตัวเลือกที่ดีทีเดียว แต่ไม่ว่าจะเป็นของขวัญจากที่ไหน ๆ หากให้ด้วยใจบริสุทธิ์ ก็ย่อมเป็นสิ่งมีคุณค่าทั้งนั้น หวังว่าคุณจะได้พบกับของขวัญที่ตามหา -Blanc-

#LEFboard [25th autumn] หากอยากมอบของขวัญให้แก่คนในครอบครัว ควรเลือกซื้อที่ไหนดี? -Peony-

@Ophelia_LEF ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงได้ชะเง้อมองออกไปว่าอีกฝ่ายเป็นใคร 'คุณโอฟีเลียนี่เอง...' ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะต้องใจขีดเขียนบางอย่างลงในสมุดอยู่ เชอรีลจึงตัดสินใจขยับเข้าไปใกล้อีก ที่แท้ก็วาดภาพอยู่ "สวยมากเลยค่ะ..." +

#LEF02 [โรลปิด | @Thyra_LEF ] เที่ยงวัน ณ ห้องสมาคมอนุรักษ์วัฒนธรรมการดื่มชา โต๊ะและเก้าอี้ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ เชิงเทียนดอกไม้วางตั้งยังใจกลาง ตกแต่งประดับประดางามงดไม่แพ้ในวันนิทรรศการ ซิเอนน่า คาร์ล ในวันนี้รวบผมขึ้นส่งเสริมภาพลักษณ์ทะมัดทะแมงคล่องแคล่ว +

Diary Entry August 24th 17XX บาป กดทับร่างกายของฉันหนักมากในค่ำคืนคืนนี้ มากกว่าที่เคยเป็นมา เศษซากความทรงจำของบาปที่ฉันจำได้ดูเหมือนจะแทรกซึมผ่านกำแพงของคฤหาสน์หลังใหญ่ของเรา ทำให้แม้แต่ในอากาศที่หายใจก็เปื้อนเปรอะ การกระทำของปู่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกอันมืดมิดยังคงหลอกหลอน แม้ว่าฉันจะยังเป็นเพียงแค่เด็กเมื่อพบเข้ากับสิ่งที่น่ากลัวในห้องใต้ดินเป็นครั้งแรก แต่ความทรงจำนั้นยังคงอยู่ ราวกับแผลที่เน่าเปื่อยภายในจิตวิญญาณ พ่อเชื่อว่าการนิ่งเงียบ การฝังอดีตไว้ จะทำให้เราหนีการพิพากษาที่ตามมาได้ แต่ฉันไม่แน่ใจนัก ฉันจะมองเข้าไปในดวงตาที่ไร้เดียงสาของเดลฟีนและบอกเธอว่าทุกอย่างเป็นไปด้วยดีได้อย่างไร ในเมื่อเงาบาปของครอบครัวเรายังคงปกคลุมอยู่? สายเลือดเดียวกันยังคงไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดของเรา เปรอะเปื้อนไปด้วยความรุนแรงและการหลอกลวง ฉันจะปกป้องเธอจากความมืดมิดได้อย่างไร ในเมื่อฉันเองก็รู้สึกถึงความเย็นชาของความมืดมิดที่เกาะกุมหัวใจตัวเองอยู่เช่นกัน ? ฉันสวดภาวนาบ่อยขึ้นในช่วงนี้ แต่คำพูดเหล่านั้นกลับดูว่างเปล่า ราวกับว่ามันไม่สามารถไปถึงเหนือเพดานของห้องนี้ได้ บางทีอาจเป็นเพราะฉันขอสิ่งที่ฉันไม่สมควรได้รับ—การอภัยบาปโดยไม่ต้องสารภาพบาป การไถ่บาปโดยไม่ต้องชดใช้ ฉันสงสัยว่าพระเจ้าจะให้อภัยครอบครัวที่จมอยู่กับความผิดบาปได้จริงหรือไม่ หรือจริงๆแล้วฉันแค่หวังว่าการกระทำอันแสนดีเล็กๆน้อยๆของฉัน.. ความพยายามของฉันที่จะทำความดี จะสามารถชดเชยบาปที่แบกไว้อยู่ได้? ริบบิ้นสีแดงที่เดลฟีนมอบให้ฉันยังคงผูกอยู่ที่ข้อมือ สัญลักษณ์แห่งความบริสุทธิ์เพียงเส้นเดียว ช่วยปลดเปลื้องความรู้สึกผิดที่ฉันรู้สึกได้จริงหรือ ? ..จนตอนนี้ฉันก็ยังคงคิด .. การรู้สึกไม่มีอำนาจเป็นบาปหรือไม่? หรือว่าการไม่ลงมือทำอะไรเลยเป็นบาปที่แท้จริงในการปล่อยให้วัฏจักรดำเนินต่อไป ? ฉันไม่รู้.. ไม่รู้อไรทั้งนั้น, แต่ความคิดที่ว่าเดลฟีนต้องทนทุกข์เพราะความโลภของครอบครัวทำให้ฉันโกรธจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ฉันจะไม่ยอมให้เธอถูกความมืดมิดแบบเดียวกับที่หลอกหลอนฉันกลืนกิน ฉันต้องหาทางช่วยเธอให้ได้ .. สักทาง ตอนนี้ ฉันจะสวดภาวนาต่อไป ไม่ใช่เพื่อขอการให้อภัย แต่ขอกำลังใจในการทำสิ่งที่ถูกต้อง และหากสิ่งนั้นไม่เพียงพอ... ฉันก็กลัวว่าวิญญาณของฉันอาจสูญสลายไป เช่นเดียวกับผู้คนที่จากไปก่อนฉัน - Adrien

[Late autumn | 18:30 | สวน] ดวงตะวันลาลับขอบฟ้า รัตติกาลมาเยือนรวดเร็วกว่าเก่านักเมื่อย่างเข้าใกล้ฤดูหนาว แสงไฟสลัวจากตัวโบสถ์สะท้อนเงาของบุตรีดยุกแห่งคาร์ลในชุดลำลอง น่าแปลกไม่น้อยที่ช่วงกลางสัปดาห์สอบอันแสนเคร่งเครียดของใครหลายคน นักเรียนดีเด่นเช่นนางไม่กลับหอทวนหนังสือ +