Dr. Muhammed Ersin Toy 🇹🇷@muhammedetoyy
İnsanın fıtratının bozulması; insanın doğayla, hayvanlarla ve eşyayla kurduğu ilişkide aşırıya kaçmasıyla başlar.
İnsan, varlıkla kurduğu ilişkide ölçüyü kaybettiğinde önce kavramları bozar. Sonra ilişkileri bozar. En sonunda da kendi fıtratını bozar.
Bugün hayvanları evlat yerine koymak ve insanın kendisini hayvanların annesi olarak tanımlaması, işte bu fıtrat bozukluğunun ve anomaliğin en büyük göstergelerinden biridir.
Modern hayat, insana bir bebeğin anneliğini değil de bir köpeğin veya kedinin anneliğini teklif ederek bunu özgürlük gibi sunmaktadır.
Kısıtları ortadan kaldırdığını söyler.
Sorumluluğu tamamen keyfîliğe bırakır.
Annelik ve babalık gibi ağır, dönüştürücü ve varoluşsal rolleri duygusal bir tercihe indirger.
Fakat aslında insanlığını elinden alır.
Çünkü bir bebeğin anneliği insanı dönüştürür. Sabra, fedakârlığa, merhamete ve gerçek sorumluluğa çağırır. İnsanı kendi konforundan çıkarır. Kendi nefsinin dışına taşırır.
Kendi merkezinden koparıp başka bir insanın hayatına emanet kılar.
Bir köpeğin ya da kedinin “anneliği” ise insanın kendi duygusunu merkeze aldığı, sorumluluğu istediği kadar taşıdığı, sevgiyle keyfîliği birbirine karıştırdığı yeni bir ilişki biçimi üretir.
Bu yüzden hayvan anneliğine soyunmak, insanın kendi fıtratından uzaklaşmasına ve giderek hayvanlaşmasına yol açar.
Çünkü insan, sevginin yönünü kaybettiğinde kendi insanlığını da kaybetmeye başlar.
Köpek annesi, köpek gibi davranmaya başlar.
Sevgiyi öğrendiğimiz yer bebeklerdir.
Sorumluluğu öğrendiğimiz yer bebeklerdir.
Fedakârlığı öğrendiğimiz yer bebeklerdir.
Merhametin gerçek yönünü öğrendiğimiz yer bebeklerdir.
O bebeklerin yerine köpekleri, kedileri ve hayvanları koyarsak, bu defa insan olmayı öğrendiğimiz yeri de değiştiririz.
Çünkü sevgiyi öğrendiğimiz yerden insanlığımızı da ortaya çıkarırız.
İnsan yavrusunun yerine hayvanı koyduğumuzda yalnızca bir kelimeyi değiştirmiş olmayız.
Sevginin yönünü değiştiririz.
Sorumluluğun merkezini değiştiririz.
Merhametin mayasını bozarız.
İnsanın kendisiyle kurduğu ilişkiyi de bozarız.
Çocuk, insanı kendisinden çıkarır. Uykusundan, konforundan, bencilliğinden, keyfîliğinden çıkarır.
Çocuk insanı terbiye eder.
Anne-babalık, insanın en büyük terbiyelerinden biridir. Çünkü insan, bir bebeğe bakarken yalnızca onu büyütmez; kendisini de büyütür. Kendi sabrını, kendi merhametini, kendi sorumluluk ahlakını büyütür.
Evcil hayvan ise çoğu zaman insanın duygusal ihtiyacını daha kolay, daha kontrollü, daha az itiraz eden ve daha az dönüştüren bir ilişki içinde karşılar.
İşte modern hayatın insana sunduğu şey budur:
Bebeğin ağır sorumluluğu yerine hayvanın kolay yönetilebilir sevgisi.
Annelik yerine duygusal tatmin.
Sorumluluk yerine keyfî bakım.
Evlat yerine evcil hayvan.
Fıtrat yerine tüketilebilir bir sevgi biçimi.
Bu yüzden “köpek anneliği” masum bir hitap değildir.
Bu, anneliğin içinin boşaltılmasıdır.
Annelik; beden, emek, doğum, bakım, fedakârlık, nesil, gelecek ve sorumluluktur.
Bir köpeği sevmekle bir çocuğa anne olmak aynı düzleme konulamaz.
İnsanı sevmeyen, insanı hayat olarak bilmeyen, insan yavrusunu sevginin ve sorumluluğun merkezi olarak görmeyen bir sevgi; orada insanlıktan eser bırakmaz.
Çünkü sevgi, fıtrî yerinden koparıldığında insanı yüceltmez; insanı kendi hakikatinden uzaklaştırır.
Hayvan sevilir.
Hayvana merhamet edilir.
Hayvan korunur.
Ama hayvan çocuk değildir.
Köpek insan değildir.
Köpek annesi olunmaz.
Çünkü annelik, insan yavrusuyla kurulan fıtrî, ahlaki ve varoluşsal bir bağdır.
Bu bağ ha
yvanlar âlemine devredilemez.
Evlat sevgisi hayvana ikame edilemez.
Aile hiyerarşisi hayvanlar üzerinden yeniden kurulamaz.
İnsanın insan kalması için sevgisinin de, merhametinin de, sorumluluğunun da fıtrî yerinde durması gerekir.
Modern zamanların en büyük yanılgılarından biri, insanın merhametini fıtrî yerinden koparıp başka bir varlık düzenine taşımasını özgürlük gibi sunmasıdır.
Oysa özgürlük, insanın kendi fıtratından kopması değildir.
Özgürlük, insanın insan olarak kalabilmesidir.
Bu yüzden mesele hayvan sevgisi meselesi değildir.
Mesele, sevginin yerini, merhametin yönünü ve insanın fıtratını koruma meselesidir.
Tekrar edelim:
Köpek çocuk değildir.
Köpek insan değildir.
Köpek annesi olunmaz.
