elle woods

Fatih Altaylı: "İlber'i anmadığım gün yok, özlemediğim gün yok, bir anı hatırlayıp gözlerimin dolmadığı gün yok. Ve geçen gün galiba Oray Eğin gündeme getirmiş, “Kızı eşyalarını satıyor” demiş. Bilip bilmeden konuşmak da bu işte. Birincisi, ister atar ister satar kime soracak, kendi babası. İkincisi, “Babasının eşyalarını satıyor” diye çirkin bir itham yapacaksan önce bir arayıp öğreneceksin. Kızı Tuna’nın dediği gibi İlber Hocamızın bir sürü evi vardı. Kiraya verip gelir elde ettiği evler değil, oturduğu evler. İlber, hepinizin de bildiği gibi, normal bir adam değildi. Çocuksuydu. Mesela diyelim ki bize geldi oturduk, sohbet ettik. “Yahu bu mahalle çok güzelmiş. Manzara da iyi. Her yere de yakın. Ben de buralara bir yere taşınayım” der ve gerçekten ertesi gün orada bir ev kiralardı. Üç gün sonra sıkılır, burayı boşaltmadan başka bir yerde ev alır ya da kiralardı. Sonra da bazen birinde, bazen diğerinde, akşam eve dönerken hangisine yakınsa orada kalırdı. Son olarak Yeşilköy’e kafayı takmıştı. Celal’in Yeşilköy’de çocukluğunun geçtiği evi Celal’den almak istemiş, Celal “Al senin olsun” deyince gidip başka bir ev almıştı. Ben son olarak beş evde kalmışım. Tuna açıkladı. Sekiz evi varmış. Hepsi lebalep eşya dolu, kitap dolu evler. Sık sık kitaplarını da bağışlardı. Çünkü Türkiye’deki her yayıncı, çıkan kitabından İlber’e yollar, birkaç ay içinde binlerce kitap gelirdi. O da bunları bir yerlere bağışlardı. En iyilerini Galatasaray Üniversitesi’ne bağışlamış, okulda çıkan yangında kitaplar yanınca çok kızmıştı. Bunların hatıra değeri olanları elbette saklıyor kızı ama o kadar çok eşya var ki, bunları ya birine vereceksin ya da satıp parası ile hayırlı bir iş yapacaksın. Tuna Ortaylı’nın da yaptığı bu. Ayrıca da isterse atar isterse satar. Hesap mı verecek birine. Babasının malı sonuçta. Milletin malını satıp savanlardan hesap soramayanlar, babasının malını satana mı hesap soruyor."

Dr. Gabor Mate’nin “Travmanın bilgeliği belgeselini” türkçe altyazılı olarak izleyebilirsiniz.

Ankara’da bir kurye, teslim almak üzere gittiği işletmede kutuya konulan tatlının gramajının eksik olduğunu fark etti. Durumu işletme yetkililerine bildirdiğinde, kendisine herhangi bir eksiklik olmadığı söylendi. Bunun üzerine siparişi teslim etmek üzere yola çıkan kurye, yol üzerinde farklı bir işletmede tatlının gramajını tarttırdı ve ürünün gerçekten eksik gramajlı olduğunu gördü. Ardından işletmeyi tekrar arayarak durumu bildirdi. İşletme ise kutuda yeterli yer kalmadığı için tatlıyı eksik gramajla gönderdiklerini ifade etti.