V
563 posts






2012 yılında ailemle Kanada'ya yerleştim, kime anlattıysam abarttığımı düşündü ama gittiğim ilk hafta 2. sınıf vatandaş olma hissiyatının üzerine 2 sene içinde eklenenler: - Çocuğum hastalanınca hastanede bekleme süresi rekorumuz 18 saat. - Trafik kazası geçirdik hastanede koridorda sedye üzerinde bekletilme sürem 4.5 saat. - Eşimin parmağı kırılınca alçıya bile almadılar ve parmağı yamuk kaldı. - Irkçılığa maruz kaldık. - Hangi Türk ile karşılaşsam 30 yaş üstü kimse mutlu değildi. - Yabancılarla arkadaşlık bi yere kadardı, bizimkiler zaten hayatını kurtarma çabasındaydı. Sorun ne soğuktu ne de kar, soğuk severim, kar severim, yeni yerler keşfetmeyi, yeniden başlamayı... Mesele ne Kanada ne başka bir ülke. Eğer 30 yaşının üzerindeyseniz ve burada eğer "bir şeyseniz" o iş bitmiştir kesinlikle, çünkü oraya gittiğinizde "hiçbir şeysiniz" uzunca bir süre (kredi puanı, arkadaş, çevre, aile, bilgi ve hatta özgüven). Buna inanmak isteyen pek olmuyor, gitmek isteyen yine gidiyor. Dönemeyen de mutlu olduğuna inandırmak için uğraşıyor... ama en çok da kendini.







