𓂃春分 𓇢 𓆸

“ ขอโทษนะครับ..” “ ผมเป็นผู้ปกครองของเด็กคนนั้น…” “ มารับเด็กกลับครับ…กรุณาส่งเขามาด้วย..“ ตนรีบวิ่งตามขณะอีกฝ่ายนั้นหิ้วเด็กนักเรียนของตนไปหลังคามาโดะบอก แล้วพูดกล่าวขอให้พาอาคาสะคุงกลับมาให้ตนด้วยใบหน้าจริงจังกว่าปกติ ผู้ชายคนนี้ไม่เหมือนคนอื่น.. ไม่ควรให้เด็กๆอยู่ใกล้

⠀ ⠀ ⠀ ⠀ “ แม้แต่เด็กตัวเล็กเจ้าก็ไม่ละเว้น ” ⠀ ⠀ อสูรชั่ว เมามายมายาให้ผู้คนอ่อนแอหลงเชื่อ เด็กเล็ก ผู้ใหญ่ ผู้ชรา ล้วนแล้วไม่เคยพ้นมือเจ้าเลยสินะ ⠀

มิมีเจ้าของ? หมายถึงม่ายมีพ่อกะแม่เหลอ? "ม่ายช่ายนะ อาคาสะยางมีพ่ออยู่" แต่น่าแปลกที่เด็กคนนี้ไม่ได้ดิ้นอะไรเวลามีคนมาอุ้มเหมือนทุกที ทั้งยังยิ้มกริ่มอีกต่างหาก ไม่ลู้ว่าเพาะอาไร แต่ลู้สึกว่า ถ้าไปกะลุงคนเน้จาได้เป็นอสูรแน่ๆ! "ลุงลู้จักอสูรอ๊ะป่าว?"

เดินมาจากด้านหลังเห็นผมดำไวๆเลยรีบมาเกาะที่ขาเพราะนึกว่าพ่อ "ม่ายช่ายพ่อนินา" เอียงคอหน้ามุ่ย

⠀ !! สายตาดุมาก ! เหมือนที่ผู้ใหญ่พูดกันว่าคมเฉียบเหมือนมีดในครัว หรือว่าจะไม่อยากโดนเรียกว่าลุงกันนะ แต่ก็… โตกว่าคนอื่น ๆ อีกนี่นา — ไม่ใช่เหยอ “ค คุณพี่หิวอยู่เหยอคะ… ?” เรียกพี่แล้วจะอารมณ์ดีขึ้นไหมน้า ⠀

⠀ “…” ใกล้มื้อเที่ยงแล้ว คุณลุงคนนี้หิวเหยอ ⠀