
மண்ணில் புதைந்த மகா சாம்ராஜ்யம்: பல்லாயிரம் காட்டெருமைகள் எப்படி அனாதைகளாக செத்து மடிந்தன?
வரலாறு எப்போதுமே வெற்றியாளர்களின் பக்கங்களை மட்டுமே வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது. ஆனால், அந்த வெற்றிகளுக்குப் பின்னால் புதைக்கப்பட்ட எண்ணற்ற உயிர்களின் மௌனக் கூக்குரல் என்றாவது ஒருநாள் வெளியே வந்தே தீரும். இன்று நாம் பேசப்போகும் கதை, அமெரிக்கப் பெருவெளிகளில் (Great Plains) பல நூற்றாண்டுகளாக சக்கரவர்த்திகளைப் போல வலம் வந்த லட்சக்கணக்கான அமெரிக்க காட்டெருமைகளின் (American Bison) நெஞ்சை உலுக்கும் இன அழிவுப் படலத்தைப் பற்றியது.
இந்தக் கட்டுரை வெறும் புள்ளிவிவரங்களின் தொகுப்பல்ல; இது மனிதனின் பேராசையாலும், இயற்கையின் கோபத்தாலும், அரசியல் சதிகளாலும் ஒரு மாபெரும் உயிரினம் எப்படி தன் சொந்த மண்ணிலேயே வேரோடு சாய்க்கப்பட்டது என்பதன் ரத்தக்களரியான சாட்சியம்.
1. கற்பனைக்கு எட்டாத பேரழகு: ஓராயிரம் கனவுகளுடன் உலவிய பெருமந்தை
1806-ம் ஆண்டு. தெற்கு சமவெளிப் பகுதியை (Southern Plains) கடந்து சென்றுகொண்டிருந்தார் ஆய்வாளர் செபுலான் பைக் (Zebulon Pike). அவர் தன் கண்களையே நம்பவில்லை. அவர் நின்றிருந்த திசையெங்கும், அடிவானம் வரை பல லட்சக்கணக்கான காட்டெருமைகள் ஒரு மாபெரும் கரும் கடல் போல அசைந்து கொண்டிருந்தன. "கற்பனைக்கு எட்டாத ஒரு பேரழகு இது" என்று தன் குறிப்புகளில் வியந்து எழுதினார் அவர்.
1300-களின் துவக்கத்தில் நிலவிய கொடிய வறட்சி முடிவுக்கு வந்தபின், அடுத்த 500 ஆண்டுகளுக்கு அமெரிக்கப் பெருவெளிகள் குளிர்ந்த, ஈரப்பதமான காலநிலையை அனுபவித்தன. கொலராடோ, நியூ மெக்ஸிகோ, டெக்சாஸ், ஓக்லஹோமா மற்றும் கன்சாஸ் ஆகிய பகுதிகள் இணைந்த தெற்கு சமவெளிப் பகுதி, காட்டெருமைகளுக்கு ஒரு சொர்க்கபுரியாக மாறியது. மிதமான குளிர்காலம், தடையற்ற நீராதாரங்கள், முழங்கால் அளவு வளர்ந்து நிற்கும் செழிப்பான புல்வெளிகள்.
கியோவா (Kiowas), கொமாஞ்சே (Comanches), செயென் (Cheyennes), மற்றும் அராபஹோ (Arapahoes) போன்ற பூர்வகுடி அமெரிக்கர்களுக்கு, இந்த காட்டெருமைகள் வெறும் விலங்குகள் அல்ல; அவர்களின் உயிர்நாடி. அவர்களின் உணவு, உடை, உறைவிடம், ஆயுதம், ஆயுள் எல்லாமே இந்தக் காட்டெருமைகளில்தான் அடங்கியிருந்தது. மனிதனும் இயற்கையும் ஒன்றோடொன்று கைகோர்த்து நடந்த பொற்காலம் அது. ஆனால், அந்தச் சொர்க்கம் மெல்ல மெல்ல நரகமாக மாறப்போகிறது என்பதை அவர்கள் அப்போது அறியவில்லை.
2. இயற்கையின் வஞ்சகம்: வறட்சியின் கோரமுகம்
1800-களின் முதல் நான்கு தசாப்தங்களில் கொட்டித் தீர்த்த மழை, அந்தப் புல்வெளிகளை செழிப்பின் உச்சத்திற்குச் கொண்டு சென்றது. ஆனால் இயற்கை எப்போதுமே நிரந்தரமானதல்ல. 1846-ம் ஆண்டு வாக்கில், தெற்கு சமவெளிகளில் மெல்ல மெல்ல வறட்சி தலைதூக்க ஆரம்பித்தது.
பச்சைப்பசேலென இருந்த புல்வெளிகள் கருகத் தொடங்கின. ஆறுகளில் நீர்மட்டம் பாதாளத்திற்குச் சென்றது. பல நூற்றாண்டுகளாகத் தடையின்றி உணவைப் பெற்றுவந்த காட்டெருமைகள், முதல்முறையாகப் பசியின் கொடூரத்தை உணர்ந்தன. தாய் எருமைகள் பாலின்றிக் கதற, குட்டிகள் கண்முன்னாலேயே சுருண்டு விழுந்து மாண்டன. வறட்சி என்ற ஒற்றைச் சொல், காட்டெருமைகளின் பேரழிவிற்கு முதல் விதையைத் தூவியது. ஆனால், இது மாபெரும் அழிவின் ஒரு சிறு துளி மட்டுமே.
3. குதிரைகளின் வருகை: ஒரு அமைதியான படையெடுப்பு
வறட்சி ஒருபுறம் வாட்ட, காட்டெருமைகளின் அழிவுக்குப் பின்னணியில் இருந்த இன்னொரு முக்கியக் காரணம் - குதிரைகள். 1600-களின் பிற்பகுதியிலும் 1700-களின் முற்பகுதியிலும் நியூ மெக்ஸிகோவில் இருந்து கிரேட் ப்ளைன்ஸுக்குக் குதிரைகள் பரவத் தொடங்கின.
கொமாஞ்சே (Comanches) போன்ற பழங்குடியினர் குதிரையேற்றத்தில் கைதேர்ந்தவர்கள். அவர்கள் பயணம் செய்வதற்கும், வியாபாரத்திற்கும் ஆயிரக்கணக்கான குதிரைகளை வளர்க்கத் தொடங்கினார்கள். இந்தக் குதிரைகள் காட்டெருமைகளை வேட்டையாடுவதை மிக எளிதாக்கின. முன்பு பல நாட்கள் கஷ்டப்பட்டு வேட்டையாடிய ஒரு காட்டெருமையை, இப்போது சில மணிநேரங்களில் வீழ்த்திவிட முடிந்தது.
அதுமட்டுமல்ல, லட்சக்கணக்கான குதிரைகள் அதே புல்வெளிகளில் மேயத் தொடங்கின. காட்டெருமைகளின் உணவுக்கும் நீருக்கும் குதிரைகள் ஒரு பெரும் போட்டியாக மாறின. இதற்கிடையில், தோல்களுக்காக ஓநாய்களை வேட்டையாடும் வேட்டைக்காரர்கள், புல்வெளிகளில் விஷத்தை வைக்க, அந்த நச்சுப் புற்களைத் தின்ற காட்டெருமைகளும் பரிதாபமாகச் செத்து மடிந்தன.
4. வியாபார வெறியும் சமாதானத்தின் சாபமும்
1825 மற்றும் 1850-களுக்கு இடைப்பட்ட காலம், காட்டெருமைகளின் வரலாற்றில் ஒரு இருண்ட அத்தியாயம். சான்டா ஃபே பாதையில் (Santa Fe Trail) அதிகரித்த போக்குவரத்து, காட்டெருமைகளின் இயல்பான வலசை போதலைக் கடுமையாகப் பாதித்தது. நியூ மெக்ஸிகோவின் 'சிபோலெரோஸ்' (Ciboleros) என்று அழைக்கப்படும் வேட்டைக்காரர்கள், ஒவ்வொரு ஆண்டும் 15,000 முதல் 25,000 காட்டெருமைகளை ஈவு இரக்கமின்றிச் சாய்த்தனர்.
அமெரிக்க அரசாங்கத்தின் சதித்திட்டமும் இங்கேதான் அரங்கேறியது. கிழக்குப் பகுதியில் இருந்த சுமார் 50,000 பூர்வகுடி இந்தியர்களை, இன்றைய ஓக்லஹோமாவிற்கு வலுக்கட்டாயமாக இடமாற்றம் செய்த அரசாங்கம், அவர்களுக்கு இந்தப் புல்வெளிகளில் வேட்டையாடும் உரிமையையும் வழங்கியது.
மிகப் பெரிய முரண் என்னவென்றால், காட்டெருமைகளின் எண்ணிக்கை குறைந்துகொண்டே வருவதைப் பார்த்த பழங்குடியினரான கொமாஞ்சே மற்றும் கியோவாக்கள், தங்களது பரம்பரை எதிரிகளான செயென் மற்றும் அராபஹோ பழங்குடியினரோடு 1840-ல் ஒரு அமைதி ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டனர். போர் நிறுத்தப்பட்டு, ஆர்கன்சாஸ் பள்ளத்தாக்கு (Arkansas Valley) அனைவருக்கும் பொதுவான வேட்டை நிலமாக மாறியது. வில்லியம் பென்ட்டின் கோட்டைப் பகுதிக்கு (William Bent’s fort) அனைவருக்குமான அணுகல் கிடைத்தது.
வியாபார வெறியும், தோல்களுக்கான சர்வதேசத் தேவையும பழங்குடியினரின் கண்களை மறைத்தன. உலகச் சந்தையின் லாபத்திற்காக, அவர்கள் தங்களின் தாய் போன்ற காட்டெருமைகளை, வரலாற்றில் எப்போதுமில்லாத அளவுக்குக் கொன்று குவித்தனர். சமாதானம் என்பது மனிதர்களுக்கு மட்டுமே லாபமாக அமைந்தது; விலங்குகளுக்கு அது மரண சாசனமாக மாறியது.
5. அரச பயங்கரவாதம்: "காட்டெருமைகளைக் கொன்றால் ஆதிவாசிகள் அழிவார்கள்"
1860-களுக்குப் பிறகு, அமெரிக்க வரலாற்றின் மிகக் கொடூரமான பக்கங்கள் எழுதப்பட்டன. வெள்ளை அமெரிக்கக் குடியேறிகளுக்கும், ரயில் பாதைகளுக்கும் வழிவிடுவதற்காகப் பூர்வகுடிகளை அடக்க நினைத்தது அமெரிக்க ராணுவம். ஆனால், காட்டெருமைகள் இருக்கும் வரை பூர்வகுடிகளை அவர்களின் நிலங்களில் இருந்து துரத்த முடியாது என்பதை அரசாங்கம் உணர்ந்தது.
1873-ல், அமெரிக்க உள்துறைச் செயலாளர் (Secretary of the Interior) ஒரு அதிர்ச்சியளிக்கும் அறிக்கையை வெளியிட்டார்: "சமவெளிகளில் எருமைகள் இருக்கும் வரை இந்தியர்களை (பூர்வகுடிகளை) நாகரீகப்படுத்துவது சாத்தியமில்லை."
இதன் அர்த்தம் மிகத் தெளிவானது - பழங்குடியினரை அழிக்க வேண்டுமென்றால், முதலில் அவர்களின் உணவான காட்டெருமைகளை அழிக்க வேண்டும். இது ஒரு திட்டமிட்ட இனப்படுகொலை (Systemic Genocide). இதற்காக அமெரிக்க ராணுவம் வேட்டைக்காரர்களுக்கு இலவசமாகத் தோட்டாக்களையும் ஆயுதங்களையும் வழங்கியது.
ஒரு காலத்தில் பூமி அதிர ஓடிவந்த காட்டெருமைக் கூட்டங்கள், இப்போது தோட்டாக்குகளுக்குப் பலியாகி ரத்த வெள்ளத்தில் துடிதுடித்துச் செத்தன. தோலுக்காகவும், வெறும் வியாபாரத்திற்காகவும் லட்சக்கணக்கான காட்டெருமைகள் கொல்லப்பட்டு, அவற்றின் இறைச்சி கூடப் பயன்படுத்தப்படாமல் அந்தப் புல்வெளிகளில் அழுகிப் நாற்றமெடுத்தன.
6. மண்டையோடுகளின் மலை: எஞ்சிய மூச்சுக் காற்று
1894-ம் ஆண்டு. ஒரு காலத்தில் அமெரிக்கச் சமவெளிகளை ஆட்சி செய்த பல கோடி காட்டெருமைகளில், வெறும் சில நூறு விலங்குகள் மட்டுமே யெல்லோஸ்டோன் தேசியப் பூங்காவில் (Yellowstone National Park) பதுங்கி வாழ்ந்து கொண்டிருந்தன.
1892-ல் எடுக்கப்பட்ட அந்தப் புகைப்படம் (மேலே இணைக்கப்பட்டுள்ளது) மனித மனசாட்சியின் முகத்தில் அறையும் ஒரு சவுக்கடி. லட்சக்கணக்கான காட்டெருமைகளின் மண்டையோடுகள் ஒரு பிரம்மாண்ட மலை போலக் குவிக்கப்பட்டிருந்தன. அந்தப் பேரழகான, பலம் பொருந்திய விலங்குகள் எதற்காகக் கொல்லப்பட்டன தெரியுமா? விவசாயத்திற்கு உரம் தயாரிப்பதற்காக! ஆம், அமெரிக்காவின் மாபெரும் சாம்ராஜ்யம், வெறும் எலும்புத் தூளாக அரைக்கப்பட்டு மண்ணோடு மண்ணானது.
ஒரு மாபெரும் சோகம் என்னவென்றால், எந்த அமெரிக்க ராணுவம் இந்தக் காட்டெருமைகளின் அழிவுக்குத் துணைபோனதோ, அதே ராணுவம்தான் சில தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு யெல்லோஸ்டோனில் எஞ்சியிருந்த சில காட்டெருமைகளைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பையும் ஏற்றது.
காட்டெருமைகளின் கதை நமக்குச் சொல்வது ஒரு தெளிவான பாடத்தைத்தான். இயற்கையைத் தன் வசப்படுத்த நினைக்கும் மனிதனின் பேராசைக்கு எல்லைகள் கிடையாது. வறட்சி, குதிரைகளின் ஆதிக்கம், பழங்குடியினரின் வியாபார வெறி, மற்றும் அரசுகளின் கொடூரமான அரசியல் - இவை அனைத்தும் சேர்ந்துதான் ஒரு மாபெரும் இனத்தை வரலாற்றின் பக்கங்களில் புதைத்து விட்டன.
இன்று நாம் அந்தப் பெருவெளிகளில் நின்றால், அங்கே காட்டெருமைகளின் குளம்படி ஓசைகள் கேட்பதில்லை; மாறாக, மனிதனின் கொடூரத்தால் வீழ்த்தப்பட்ட பல்லாயிரம் ஜீவன்களின் மரண ஓலங்கள்தான் காற்றின் வழியே இன்றும் அழுதுகொண்டிருக்கின்றன. இந்தப் பாவம் மனிதகுலத்தை விட்டு ஒருபோதும் அகலாது.
#AmericanBison #NativeAmericanHistory #WildlifeTragedy #HistoryUncovered #NatureAndHumanity #ClimateChangeHistory #GenocideOfNature #YellowstoneBison #ViralHistory #TamilHistory

தமிழ்














