سادگی 🍀

شبی شاید رها کردم جهان چون سرابم را... 🚬

بیخیال لاو لایف ما حتی لایف درستی ام نداریم دوستان

«بابا من پفیوز تا شبا برسم خونه شده ساعت هفت.»

تو فکر کردی میتونی منو ناراحت کنی؟ بدبخت من خودم همیشه ناراحتم

همین.💔

اوضاع از تراپی گذشته من باید uninstall شم.

ماهم که عین کسخلا همش منتظریم اوضاع درست بشه.

محمود درویش: "می‌گویند برایتان خواب‌های خوشی آرزومندیم؛ خواب خوش به چه کارمان می‌آید وقتی گرفتار دردناک‌ترینِ بیداری هستیم ...!"

وقتی روزای سخت زندگیتو تنها میمونی دیگه برات مهم نیست کی میمونه کی میره. درواقع؛ "غایبان روزهای سخت باید تا ابد غایب بمونن..."

ادما جا میمونن، تو فرودگاه، تو سیو مسیج، تو خیابون، تو خاطرات…

من خیلی زبونم از تو تیز تر بود، ولی حرفیو نزدم که حس می‌کردم دلتو می‌شکونه.

احتمالاً وقتی دردا حمله می‌کنن بهت؛ من خیلی دور از توام زیر دردای خودم.

گل می‌دهی، نو می‌شوی. من در بهارت نیستم.

بعد مدت ها رختکن بازنده ها رو باز کردم و قسمت هستی مهدوی فر رو که ناقص رها کرده بودم رو از اول گوش دادم و مثل اسب گریه کردم.

ولی خب از حق نگذریم ، بودن دوستام کنارم ، رزیدنتی و اورژانس و سالم بودن خانواده ، تنها چیزایی هستن که باعث میشن امیدوار ادامه بدم این زندگی دوست نداشتنی رو...‌

سال ۴۰۴ واسم از اولش خوب نبود ویزای بابا ریجکت شد از نظر عاطفی روزای بدی رو گذروندم مامان رو تنها راهی کردم ، جنگ شد. به خودکشی به صورت جدی فکر کردم بابا رو بستری کردم جلوی icu روزام رو شب کردم اعتراضات شد ، جنگ شد و در زخمی‌ترین حالت روحیم امسال رو تموم میکنم

بیشتر از اینکه سال ۴۰۴ باشه ارور ۴۰۴ بود !

زندگی خیلی نفرت انگیزتر از اون چیزی بود که فکر میکردم.

" و در این یخ زده ایام ، هیاهویم نیست "

به که بسپارمت ای خانه که ویران نشوی؟

" شاید فکر کنی دیوونه‌ام ولی یه روز خوب میاد ، اینو میدونم " 🎶