Felsebiyat

öyle biri olacak ki insanın hayatında; onu birine anlatırken, ona tekrar aşık olacaksın.

şiirlerin en hüzünlüsünü yazabilirim bu gece. ben onu sevmiştim ve bazen o da beni sevmişti.

Biz kuş seslerinden, kedi sevmekten, baharın gelişinden mutlu olan insanlarız.

Günün güneşinden bahsederiz de gecenin güneşinden niçin bahsetmeyiz?

Kalp kırıyor her günün akşamı.

öyle deme! bizim güzel hatalarımız var.

“hiç ayrılmadık seninle, gitme” diyor şarkı... gitme.

nasıl oluyo da bugünün hiç bi garantisi yokken gözümüz hep yarınlarda oluyor, sanki ölüm bi tek bizim semtimizi bilmiyormuş gibi...

bilsen seni nasıl sakladığımı..

bazen bir kahve yudumlayıp, bir şarkı açarsın, susarsın ve o şarkı senin söylemek istediğin her şeyi söyler.

uçmak istiyorsan, seni aşağı çeken her şeyi bırak.

hiç geçmeyen, hiç unutulmayan şeyler de var. ölünceye kadar insanın sırtından atamayacağı şeyler de var.

özledim.

üzerimize yıkılacağını bildiğimiz duvarları çiçeklerle süsledik.

bazen insan "ben iyiyim"dediğinde, gözlerinin içine bakıp "iyi değilsin biliyorum" diyecek birine çok ihtiyaç duyar.

"zen de sev ama sevilme" çok naif bi beddua. kadın beddua ederken bile çirkinleşmiyor. öldürmeyen ama süründüren bi yıldız tilbe klasiği.

kalbimi kırmış olman önemli değildi de içinde sen vardın.

insan sevildiğini hissettiği o anı çok özlüyor.

çok yorgunum, tut yüreğimden unuttur bana onursuzluğumu ve hiç bitmeyen acılı durgunluğumu.

ayrılmadık, sadece özlemliyiz ve bekliyoruz.

gel başını göğsüme yasla da şu hayatın kahrını çilesini çektiğimize değsin. Burak Aksak