Selim Uzunyayla

Viral korkular çöreklenmiş düşlere ve kimse farkında değil mevsimin ruhsuzluğunun. İşte böyle imgesini çaldırmış, anlamsız bir akşamdan yazıyorum. Sigara dumanından medet uman bir umarsızlık var havada. Kendini yalayarak temizlemeye çalışan kediyle göz göze geliyoruz aynı umarsızlıkla. Ruhu çalınmış insanların yenilmiş, hüzün dolu gözlerine bakıyorum. Konuşmuyorlar, gözleri aracılığıyla sessizce uğulduyorlar. Ruhsuzlaşan insanların senfonik orkestrasının uğultusu duyuluyor sağır kulaklarda. İnsanın kendinden kaçasının geldiği bir anın karanlık boşluğu gibi. Çınar ağaçları gibi yaşlanmayı beklerken, dünyanın bir ucundaki mezarlardan bir başka ucundaki mezarlara ölümü taşıyanların barbar uğultusu yayılıyor evrene. Herkes kendi dilinde evrensel olan ölüme ağıtlar yakıyor ve herkes kendi dilinde ağlıyor içinde öldürdüğü insanın yalnızlığına. İşte o anlarda farklı dillerin yakarışı sarıyor gibi evreni ve evrenin boşluğunda ortaklaşıyordur belki de, yalnızların sessiz uğultu ummanı. Fırat Acar