17k.

ใครจะไปรู้วะ ว่าวันนึงมันจะรู้สึกมากขนาดนี้.

กูผู้รับเหมา เพื่อนเป็นโฟร์แมน

การเรียนทำให้เราค้นพบตัวเอง ค้นพบว่ากูไม่ชอบเรียนจริงด้วย ไม่ชอบห่าไรเลย ชอบนอน

เกิดเป็นถั่วงอก ก็น่าจะดี วงจรชีวิตดูสั้น โตนิดหน่อยก็โดนกินละ ไม่ต้องใช้ชีวิตเยอะ

ในหัวเต็มไปด้วยคำพูดที่ไม่ได้พูดออกไป

ขอให้เธอลืมเราไม่ได้

ทุกคนบนโลกเหมือนมีแฟนกันหมดยกเว้นกู

ผิดศีลโดนต่อย

โตแล้ว ก็แค่ดูแลตัวเองเหมือนที่เคยทำมานั่นแหละ

คนเราต้องหัดใจร้าย เพื่อปกป้องความรู้สึกของตัวเองบ้าง.

อยู่คนเดียวก็ดีอยู่แล้ว,

หน้าตาเเย่เเล้ว สันดานนก็ไม่ดีอีก โอ้โหเธอก็ คุมโทนเกิน

ขอโทษนะ ขอโทษที่ต้องบอก แต่ฉันสามารถทิ้งคุณได้ทุกเมื่อ ในตอนที่คุณไม่หวังดีต่อฉันแล้ว ไม่ใช่ในยามที่นิ้วคุณเตรียมจะลั่นไก แต่ฉันจะทิ้งคุณ ตั้งแต่ที่คุณมีความคิดนั้น ความคิดที่จะหักหลังฉัน คนที่รักคุณเท่าชีวิต เพราะในเมื่อคุณไม่รักแล้ว ฉันก็ควรจะต้องรักฉัน

จะเอาอะไรมาสดใส นั่งอยู่เฉยๆยังหาวเลย

ในวันที่คุณเลือกที่จะรักตัวเอง เอาความรู้สึกตัวเองเป็นที่ตั้ง และกล้าเดินออกมาจากทุกสิ่งที่มันบั่นทอน คุณเก่งมากแล้ว ไม่มีอะไรดีไปกว่าการที่คุณรู้จักที่จะรักตัวเอง

คิดถึงเนอะ การตกหลุมรักแบบช่างแม่ง ไม่เผื่อใจไรทั้งนั้น เพราะเขาสมควรถูกรักอะ พอโตขึ้นมาหน่อยก็ไม่ค่อยจะกล้ารักใครสุดโต่งขนาดนั้นแล้ว

ผมโทษตัวเองตลอดเลย

เวลารู้สึกไม่ดีแล้วอยากหนีทุกอย่างไปนอนตลอดเลย

สงสัยเดือนนี้ลืมขอพรให้ตัวเองมีความสุข

เชื่อเสมอว่า ‘ครั้งสุดท้ายมันไม่มีสัญญาณเตือน’ ไม่ว่าจะความสัมพันธ์ในรูปแบบไหนก็ตามในชีวิต วันนี้เรามองกลับไปอาจจะยังเจอเค้าที่อยู่ตรงหน้า ยังได้ยินเสียง สัมผัสที่คุ้นชิน เราไม่สามารถรับรู้ได้หรอกว่าพรุ่งนี้มันจะไม่เปลี่ยนไปและเราจะสามารถรับมือกับความเสียใจผิดหวังได้ทัน