fatma

Çocuklarınıza "mühendis ol, doktor ol, okuyup memur ol" demek yerine güzel ahlakı, saygıyı, utanmayı ve en önemlisi Allah'tan korkmayı öğretin.

ya n'olacaktı? her gün en az bir kadının öldürüldüğü, katillerin "iyi hal" indirimleriyle ödüllendirildiği bir ülkede şiddet sadece evde mi kalacaktı? elbette okullara, hastanelere, her yere sıçrayacaktı. hiçbiri diğerinden bağımsız değil; hepsi aynı çürümenin eseri.

sanki dünya tüm yükünü omuzlarıma bırakmış gibi hissediyorum

sıfır tahammülle yaşıyorum hadi biri yanlış bir şey yapsın ya hadi ya

bazılarıyla hiç muhatap olmaya bile gerek yoktu üstüne biz aldık karşımıza insan yerine koyup laf anlatmaya çalıştık vah kafama

kimseyle paylasamadigim bir seyi allahtan istemek ve mutlaka bir kapinin acilacagini bilmek muazzam bir his

maalesef direkt intihar ederdim. etmiyorsam bu allaha inancımdan dolayı çünkü dünyayı yaşanabilecek bir yer olarak hiç görmüyorum

kaçtığın cehennem içindeyse nereye gidersen git onu da götürürsün

sanmalar tolere edilebilir ama ya kendine buruk bakmanın acısı

bir hiç için bir sürü gürültü

hiçbir sey hissedemiyorum,öfke bile rezil bir kabulleniş mevcut

hayatım bu cümledir

dokunsan donacagim içimde intihar korkusu var

lalelerin koparıldıktan sonra iki üç santim kadar uzadığı bilgisini öğrendim bugün. "acı içindeyken bile zarifsin. için acırken bile ümitli." dizeleri geldi aklıma

hayatın asıl trajedisi kaybetmek degil, az kalsın kazanıyor olmaktır

"savaş bitince senin için taze incirler toplayacağım. seninle kalacağım."

insan inandığı şeyler uğruna muhteşem hatalar yapabilir

insan delirince koşar,koşar ki gerçeği geçsin

her günüm ben bu insanlarla ne alaka suan diye düşünerek geçiyor