فرفری نوشِ غزل ساز

فعلا خسته‌ام. خستگیم که در رفت، کون زندگیو پاره میکنم‌.

دیگه حتی دست و دلم نمیره با کسایی ک تیپ و استایل متعارف عرزشیا رو دارن حتی تو کوچه و خیابون تعاملات اجتماعی ابتدایی رو انجام بدم. مثلا از کنارشون بخوام رد بشم و جا نباشه نمیگم ببخشید که بره کنار رد شم.

بعضی وقتا برمیگردم به ورژن‌ قبلی خودم نگاه میکنم و دلم آتیش میگیره برای اونهمه ذوقی که تو وجودم بود. چرا باید زندگی انقدر سخت میگرفت که الان هیچ چیزی نتونه عمیقا خوشحالم کنه؟

من توجه کردم وقتایی که رژ نمیزنم ملت بهم میگن داف شدم

هرچندوقت یبار رندوم یاد کسایی میافتم که ازم آدرس پرسیدن، و واسم سوال میشه که آیا هیچوقت به مقصد رسیدن؟

الان که برگشتم انگار کلا اون تایمی که نبودم هیچ وقت اتفاق نیافتاده. انگار زمان پاز شده بوده و از همونجا دوباره پلی شده.

من نمیتونستم راننده‌ی اتوبوس بشم. من اگه میدیدم بقیه خوابن منم میخوابیدم.

رابطه‌ام با فیلترشکنم اینجوریه که وصل میشه، ولی هروقت خودش صلاح بدونه. اختیار من فعلا دست ایشونه، نه اختیار ایشون دست بنده.

آقا ما بدو‌ کیر بدو.

ای بهار، ای آسمون💃🏻

یه جوری بدن درد دارم که حاضرم در ازای ماساژ سه گیگ کانفیگ بدم

از این به بعد ب هیچ حرفی اعتماد نمیکنم. فقط اونایی که توی عمل اثبات میشن قبوله.

بالاخره که یه چیزی میشه ولی این وسط فقط آینده‌ی ما داره تباه میشه شدیم خمیربازی تو دست‌ این احمقا

واقعا اعتماد بنفس پسرا موقع کسشر بافتن همیشه متعجبم میکنه

وصل بودن هم نعمتیه که تا قبل از از دست دادنش قدرش رو نمیدونستم😭

میدونی بدیش چیه؟ ما تا مغز استخوون استرس شروع جنگ رو میکشیم ولی ته دلمون امید داریم که جنگ بشه و اوضاع بهتر شه. بعد جنگ نمیشه و ما هم اون استرس تخمی رو کشیدیم هم امیدمون ناامید شده.

نمیدونم چرا اکسپلور اینستام فکر میکنه من یه رقاص عربی‌ام

ماشالا میزان گوز گوزام ۱۰/۱۰ ولی در واقعیت عملکردم ۱/۱۰

به عنوان یک جوون باید بگم که نسل جوون ما بشدت بی‌اعصاب، بددهن، رک و باحال هستن.

تنها چیزی که برای تحمل همه‌ی سختی‌های زندگی نیاز دارم اینه که بدونم تهش قراره همه چیز درست بشه.

فیلمای خارج کشور رو میبینم و هزار بار اشک تا تو چشمام میاد و دوباره برمیگرده پایین چقدر حال عجیبیه