อโณทัย

⠀ ⠀ ⠀⠀⠀⠀อโณทัย เจ้าชายพลัดถิ่น ❂ ⠀⠀⠀⠀ผู้พิทักษ์ดวงใจแห่ง อโยเดียนคร ⠀⠀⠀⠀#อโยเดียนคร | #รักรฤกฆาต ⠀ ⠀

; ทำแบบลวกๆมาก่อน เปิดเมจเจ้าแฝดคนละฝา #อโยเดียนคร

ยังไง @ofdreamergirl

มณีจันทรามาเล่นมนต์ดำได้ยังไง 🤔

⠀⠀⠀ไม่ว่าในภายภาคหน้าอโยเดียนครจะรุ่งโรจน์หรือล่มสลาย ไม่ว่าร่างกายจะมอดไหม้กลายเป็นเถ้าธุลีไปกี่ร้อยกี่พันปี อโณทัยและมณีจันทราจะต้องกลับมาพบกัน จนกว่าจะปลดเปลื้องพันธะแห่งกรรมนี้ได้โดยสมบูรณ์ 𖥑

⠀⠀⠀โดยผู้ที่ผูกพันธะสัญญา สละดวงจิตอันบริสุทธิ์แลกกับอำนาจที่สวรรค์ไม่ได้เป็นผู้ประทานให้ จะไม่ทันรู้ตัวเลยว่าเสี้ยววิญญาณของพวกเขา ได้ถูกหลอมรวมด้วยด้ายแห่งกรรมสีดำสนิท ที่จะถักทอรัดรึงข้ามผ่านกาลเวลา (๓๙)

⠀⠀⠀กองทัพทหารผีแห่งพิธีคุณไสยบุกเข้าโรมรันกับผู้รุกรานอย่างไร้ปราณี ทำให้ศัตรูเริ่มเสียสติเมื่อพบว่าอาวุธในมือไม่อาจปลิดชีพผู้วายชนม์ซ้ำสองได้ พวกมันไม่ได้รบเพื่อชัยชนะ แต่เพื่อทำลายล้างจนกว่าศัตรูจะสิ้นสูญ (๓๘)

⠀⠀⠀ในขณะที่แผ่นดินสั่นสะเทือนปริแตกออกเป็นรอยร้าวลึก ไอดำมากมายพวยพุ่งขึ้นเป็นพายุดุจเงาวิญญาณที่ถูกเรียกกลับจากห้วงอเวจี มันโถมเข้าหาซากศพของเหล่าทหารกล้าให้เคลื่อนขยับผิดมนุษย์มนา เพื่อกลับเข้าสู่สมรภูมิรบด้วยอาณัติอนันตกาล (๓๗)

ราวกับมีวิญญาณของใครแทรกประทับอยู่ ⠀⠀⠀ทันทีที่อโณทัยเอื้อมสองมือจับ ก็ดั่งถูกเหล็กกล้าพันธนาการเข้าไว้ด้วยกันอย่างแน่นหนา ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวขุ่นเช่นเดียวกับมณีจันทรา คล้ายกับว่าวิญญาณของทั้งคู่ถูกดึงเข้าสู่มิติแห่งนรกไปตามกัน (๓๖)

จนท้องฟ้ามืดลงฉับพลัน ⠀⠀⠀นักรบหนุ่มมองไอดำที่หมุนล้อมรอบตัวของหญิงสาวด้วยความกังวล แล้วจู่ๆมณีจันทราก็เบิกตาโผลง นัยน์ตาดำเยี่ยงมนุษย์เลือนหายไปเหลือไว้เพียงสีขาวขุ่นดุจภูตผี ⠀⠀⠀“จับมือข้า…” เสียงทุ้มต่ำที่เปล่งจากลำคอของนางหาใช่เสียงของนางอีกต่อไป (๓๕)

เริ่มบริกรรมคาถาของตนด้วยการสวดต่อภาษาที่ไม่มีใครเข้าใจ โลหิตที่ผสมปนเปอยู่ในโถดินเผาถูกกวนด้วยมือเปล่าของนางเอง แต่เพียงครู่เดียวกลับเดือดปะทุขึ้นราวกับถูกไฟนรกแผดเผา ⠀⠀⠀เมื่อโลหิตนั้นถูกสาดไปทั่วผืนพสุธาในวงอาคม พลันสายลมก็กรรโชกแรง ดวงสุริยันถูกเงาเคลื่อนบดบัง (๓๔)

⠀⠀⠀อโณทัยรู้ดีว่าคำขอของตนนั้นเห็นแก่ตัวเพียงใด เขาจึงตัดสินใจครั้งสุดท้าย เป็นฝ่ายเฉือนคมกริชบนฝ่ามือ ปล่อยโลหิตสีฉานไหลลงในโถเดียวกันกับมณีจันทรา ⠀⠀⠀“เช่นนั้นก็ทำให้สำเร็จเถิด กระหม่อมจักอยู่ข้างพระองค์ตรงนี้” ⠀⠀⠀มณีจันทราพยักหน้ารับด้วยความแน่วแน่ก่อนหลับตาลง (๓๓)

และภักดีที่ชายหนุ่มผู้นี้มีให้ แต่ทำได้เพียงเก็บกลั้นหยาดน้ำตาของตนแล้วตอบกลับไป ⠀⠀⠀“ข้ารู้ดีว่าท่านทำได้…แต่บัดนี้เปลวไฟกำลังลุกโชนเหนือหลังคาบ้านของข้า ท่านจักให้ข้าทิ้งผู้คนของข้า แล้วหนีเอาตัวรอดไปผู้เดียวเช่นนั้นฤา” (๓๒)

เขาถูกพระมเหนทราชราชานำมาชุบเลี้ยงในที่ของโอรสบุญธรรม หรืออีกนัยหนึ่ง คือเป็นดั่งหลักประกันว่าหัวเมืองประเทศราชอย่างสุวรรณภูมิจะไม่แข็งข้อกับอโยเดียนครสืบไป ⠀⠀⠀มณีจันทรานิ่งฟังถ้อยคำของเขาจนจบ แต่ไร้ความลังเลใดอยู่ในแววตาของนางเช่นกัน นางซาบซึ้งใจด้วยรับรู้ถึงความรัก (๓๑)

กระหม่อมจักมิใช่เพียง พระสุริยาศรศึก ผู้รับใช้ใต้เบื้องยุคลบาท แต่จักเป็นอุปราชแห่งเมืองสุวรรรณภูมิ ที่สามารถยกกองทัพทั้งหมดมาวางไว้แทบเบื้องบาทของพระองค์ได้” ⠀⠀⠀ความหนักแน่นของอโณทัยเป็นดั่งสัจสัญญา ในฐานะราชบุตรองค์โตแห่งพระเจ้านราธิบดีผู้ปกครองสุวรรณภูมินคร (๓๐)

⠀⠀⠀“สิ่งที่กระหม่อมจักทูลต่อไปนี้ อาจทำให้พระองค์แคลงใจในความภักดีของกระหม่อมที่มีต่อพ่ออยู่หัวแลอโยเดียนคร…แต่กระหม่อมอยากให้พระองค์ตรองดูอีกสักคราเถิด” เขาเอ่ยรั้ง “หากรักษาพระองค์ไว้ วันหน้าวันใดที่พระองค์ปราถนากลับมากอบกู้บ้านเมือง (๒๙)

จะทำให้เขาไม่สามารถปกป้องมณีจันทราจากศัตรู ที่ไม่รู้ว่าจะปรากฏตัวขึ้นทิศทางใดได้…แล้วหากเขาไม่ร่วมพิธีเล่า ? นางก็คงจะเป็นอันตรายจากสิ่งที่มองไม่เห็นอยู่ดี ⠀⠀⠀ไม่มีหนทางที่ดีกว่าให้เลือกเช่นนั้นเลยหรือ... (๒๘)

⠀⠀⠀“ท่านมีดวงพญาวัน ปลุกขวัญข่มผีได้ดีกว่าข้า หากเราผูกดวงกัน พิธีก็จักยิ่งแข็งแกร่ง” มณีจันทราคาดหวังว่าเขาจะไม่ปฏิเสธ แม้พิธีกรรมต่ำช้านี้อาจกลืนกินดวงวิญญาณอย่างเช่นที่เขาเองก็ได้รับรู้มา ⠀⠀⠀อโณทัยไร้ซึ่งความกลัวว่าพิษมนต์ดำนั้นอาจถึงตน แต่การเข้าร่วมพิธีกรรม (๒๗)

ก่อนยื่นมือออกไปหานักรบหนุ่ม สบจ้องเขาด้วยแววตาลึกซึ้งขณะเอื้อนเอ่ย “พิธีนี้สำคัญนัก…และข้าต้องการท่าน” ⠀⠀⠀“ต้องการให้กระหม่อมทำสิ่งใดฤา” เขายังไม่เข้าใจวาจาขององค์เหนือหัวตน หากแต่ถ้อยคำนั้นก็ได้สั่นคลอนดวงใจของนักรบผู้แกร่งกล้าไปเสียแล้ว (๒๖)

ริมฝีปากก็ขยับสวดคาถาไม่ขาด ⠀⠀⠀ต่อเมื่อวาดจนครบวงแล้ว นางจึงหยิบกริชกรีดลงบนฝ่ามือเพื่อใช้โลหิตตนหยดผสมลงไปในโถเลือดของวิฬาร์ที่เหลืออยู่ ⠀⠀⠀“พระองค์หญิง !” อโณทัยรีบรุดเข้ามาดูบาดแผลของอีกฝ่ายด้วยความตระหนก ⠀⠀⠀“บาดแผลเพียงเท่านี้ ข้ามิตายดอก” นางกล่าว (๒๕)

⠀⠀⠀“เกิดชาติหน้าฉันใด ข้าจักชดใช้ด้วยการเลี้ยงดูเอ็งอย่างดีนะสีนิล” ฝ่ามือของหญิงสาวลูบหัวมันอย่างอ่อนโยน ก่อนเลื่อนสบตากับผกาด้วยความเห็นใจ ⠀⠀⠀ขัตติยนารีเริ่มต้นพิธีต่ำช้าด้วยการนำเลือดจากโถดินเผาผสมเข้ากับถ่านไม้จันทน์ วาดวงเวทย์และเขียนอักขระลงบนพื้นหินตามตำรา (๒๔)