Yaklaşık 3 yıl önce Kadıköy-Karaköy vapurunda birine rastladım. Üzerinde açık renk keten bir ceket vardı. Neden bilmiyorum, onu görür görmez gidip tam karşısına oturdum. O zamanlar daha da utangaçtım; göz göze gelmemek için telefonuma gömülüp arkadaşımla konuşmaya başladım.
hâlâ bazen düşünüyorum. O gün biraz daha cesur olsaydım ne olurdu diye.
Komik olan, sonrasında birkaç kez aynı vapura sırf belki yine karşılaşırım diye bindiğim oldu.
Birkaç dakika sonra kalktı. Döndüğünde elinde iki çay vardı. Birini bana uzattı.
Teşekkür ettim ama konuşamadım. Hatta yüzüne doğru düzgün baktığımı bile hatırlamıyorum.
Vapur yanaştı, indik, hayat devam etti. Ama nedense o an benimle kaldı. Aradan yıllar geçti, hâlâ bazen.
Çıkma teklifinin geri geldiği gibi ayrılık mesajının da artık geri gelmesi gerekiyor anlamıyorum ki şimdi terk mi edildim ghostlandım mı ne bu yeni moda mı 🤔😆
Kadınlar erkekler için gizli son tarihler belirlemesine bayılıyorum . Mesala 2 gün içinde yazmazsa ben artık yokum . Adamın 48 saati kalmış haberi yok keyfine bakıyor 🤣
biz nasıl biriyle tanışıp evlenicez bir kaç gündür bunu düşünüyorum sosyal medyadan olmaz güvenilir değiller arkadaş ortamı yok tanışalım iş ortamım desen pek uygun bulmuyorum, geriye bir tek görücü kalıyor onu da bizimkiler bulamıyor
Aylardır herkesin bana neyin var neden eski neşen yok demesinden çok sıkıldım her zaman herkesi eğlendirip mutlu edemem çünkü insanlardan sıkıldığım bir döneme girdim hepsi bu 🫣🥹
Herkes şezlongundan fotoğraf atarken ben dip köşe temizlik yapıyorum hayat işte siz nasıl hayatlar yaşayıp bu paraları buluyorsunuz ona da anlam vermiş değilim en iyisi bir köşede sessizce ağlayım 🥹🫣