Gülsüm Postacı

Çölün Sessizliğinde Ruh - Nacer Khemir'in Masterpiece'i ve Sufi Geleneği Üzerine: open.substack.com/pub/gpostaci/p…

Keyfiyet başka, keyfîlik başka. Birincisi nitelik veya durum. İkincisi ise "gerçeğe, akla, yol ve yönteme uymayan" (TDK) anlamında olup canı istediği gibi, kafasına göre demek. Keyfiyetten kaçınılmaz, ontolojik çünkü. Ama keyfîlikten kaçınmak şarttır, durumsal ve ilkesiz çünkü.

Lorca’nın yarım kalan romanı Cannes’ı ayağa kaldırdı: “The Black Ball” 16 dakika alkışlandı serbestiyet.com/haberler/lorca… 🔺Sosyalist ve eşcinsel olduğu için 1936’da 38 yaşında faşistler tarafından öldürülen İspanyol şair Lorca’nın geride bıraktığı dört sayfalık yarım roman metninden uyarlanan “The Black Ball”, Cannes Film Festivali’nde 16 dakika ayakta alkışlandı. 🔺 Penélope Cruz’un da oynadığı film, 85 yıllık İspanya tarihine yayılan üç eşcinsel erkeğin hikâyesini anlatıyor

Bir gecede chp'ye butlan kararı, bilgi üniversitesinin tek kalemle kapatılması. İşin hukuki vs tarafına bakmaya hiç gerek yok. Hukuk fetişizmi bu tür bağlamlarda sadece anlamsız lakırtıdır. Tamamıyla güç ilişkileri içindeyiz. Bu tür rejimlerin en büyük özelliği zaten, krizleri sürekli kılarak, sürekli istisnai-kritik dönem yaratarak kendi sürekliliklerini sağlamaktır. Yani bitmeyecek, işler hiçbir zaman durulmayacak. Ama insanlar şöyle ama insanlar böyle, ama toplum çürüdü, ama şöyle ama böyle gibi bireysel-sınfsal infiallerimiz bizi yanıltmasın. En basitinden, bu ülke bizi "yoruyorsa" ve yormaya da devam edecekse, ilkin, herkesi yormadığını bilelim -kazanan taraftaysanız muhtemelen pek yorulmuyorsunuzdur- iki, siyasal soruları ahlaka havale etme işini artık bırakalım.

"Bunları hep söyledik size", "şöyle diyordunuz, n'oldu?", "ben diyordum dinlemiyordunuz". Öehh, ya siz kimsiniz, sen kimsin? Kim niye seni dinlesin? Sen sabit bir taş kafalılıkta duruyorsun, haliyle arada bazı doğrular senin sabit durduğun yere de denk geliyor. Bize ne ki bundan?

Bilgi Üniversitesi farklı ve özgün bir vizyonla, bir akademisyenler grubunun öncülüğünde sol liberal kültürün baskın karakteriyle kurulmuştu. İlk kurulduğu yer olan Kuştepe’de mahallede yerleşik Roman halkın öğrencilerle kucaklaşması bakımından da bilinen kalıpları yıkıyordu; okulda konuşulan, konuşturulan konular bakımından da. Üniversitelerde baş örtüsü yasaklandığında talimatlara uymayıp öğrencilere kapısını açmış, yine bir kapatma tehdidiyle dizginlenmişti. Santral’e taşındığında bir festivaller cennetine dönüşmüş, bu kez de üniversitelerde bira ve içki yasağı konusunu ülke gündemine taşımıştı. İçinde müzesi, üniversiteye ait resim koleksiyonu olan bir üniversiteydi. Kanımca bir “vaha” gibiydi. Elden ele değişen yönetim ve sahipler onu ilk vizyonundan kopardı; idari bakımdan çürüttü. Yıllardır içeriden, dışarıdan her türlü baskı ve bozgunculuğa karşı karakteri ve kurum kültürüyle, akademisyenlerinin aidiyeti ve sorumluluk duygusuyla ayakta kalmaya çalışıyordu. Onu kapatarak yok etmek yerine yeniden ayağa kaldırmak; ona bir nefes verip yeniden diriltmek ülkemiz için bir kazanç olurdu. Tıpkı öncekiler gibi onun öğrencileri ve akademisyenleri de farklı kurumlara dağıtılacak. Bir şekilde zaman içerisinde kriz çözülecek. Önceki tecrübelerde görüldüğü üzere bu dosya da ilk andaki tepkiselliğin zamanla yok oluşuyla kapanacak. Ancak, bir daha Türkiye’de böyle bir vizyon hayata geçirilebilir mi bilemiyorum. Ben de kuruluşundan itibaren 10 yıl bu kuruma emek vermiş bir akademisyen olarak eski Üniversiteme reva görülen bu muamele karşısında çok üzgünüm. Bilgi Üniversitesi kapatılmamalıydı; aksine yeniden yaşama döndürülmesi için nefes verilmeliydi. Çok ama çok yazık oldu😔

Krala yaslanmayın, düşersiniz.

The organizers of the Freedom Flotilla announced the release of activist Zohar after she was detained by Israeli authorities following the interception of the flotilla bound for Gaza.

Sınırdışı edilerek serbest bırakılmayan tek Sumud aktivisti İsrail vatandaşı bir Yahudi olan Zohar Regev. Regev daha sonrasında Müslüman olan bir Filistin destekçisi. Çok cesur kadınmış.

bunu da bilemeyiz. gaybı bilemeyiz. anca atıp tutar, eğer bükeriz işte böyle.

gerçi her ölen kurtuluyor :))

hocam, haklısınız ama sebebi yanlış kuruyorsunuz. iman/amel ayrımı ikilik yaratıyor. biri diğerinin tecellisi konumunda. iman kalbin tasdiki değil tanıklığı. biri varlığıyla söylüyor diğeri de fiiliyle .. ikisi de var. kim kurtuldu/kurtulmadı bilemeyiz.

Sevgili X platformu, “Onaylanmış hesap sana çok yakışıyor.” tarzı yaklaşımların biraz sokak satıcısı enerjisi taşıyor. İşportacı gibisin. Dark patternini gördüm. “Bu kişi ayda birkaç dolar ödemek istemiyor” seçeneği çıkana kadar görüşmeyelim lütfen.

@MuratAykul Evet, o eksiklikle beraber, “Oha! Nasıl sevmezsin? Aslında birkaç defa daha izlesen seversin.” cümlelerinin altında yatan baskı ve zorbalık da bonusu.

@gulsumpostaci Buna ne zaman rastlasam, yerli ya da yabancı bir diziyle, o kadar sinir oluyorum ki... Birilerinin onu gerçekten sevmeyebileceğini anlamamanın nasıl bir eksiklik itirafı olduğunu da fark etmiyorlar. :)

İçler acısı bir hassasiyet. Pandemi döneminde başka renk maskeye bile "hava atıyor" diye huylanan bir ahali. O kadarla kalmıyor, onun sevdiği dandik diziyi gerçekten sevmemeni bile o kıt aklı almıyor, hava atmak - farklı görünmek için sevmiyorsun sanıyor falan. Böyle bir sefalet.

melezleri sevmiyorlar

Bence akademisyenin iyisi, kafasında halihazırda kurmuş olduğu anlatıya uygun anekdot aramayandır. Çünkü ararsanız bulursunuz. A'ya da örnek bulursunuz, B'ye de. Dindarlığını saklayan akademisyen vardır. Bir tanedir, on tanedir, bin tanedir bilemem ama vardır. Peki ya tersi? Tersi yok mudur? Hangisi daha fazladır? Hangisi daha sistematiktir? Hangisi sizin üst pozisyonlara gelmenizi engelleyebilecek cinstendir? Bunun cevabını makro bir analizle, veri temelli çıkarımlarla verebilirsiniz. "Ben birini tanıyodum şöyleydi böyleydi" ile değil.

İnsanlarin yetki, makam, para sahibi olması en iyi, en ahlaklı , en dürüst oldukları anlamına gelmez. Bence durum tam tersi. Eşya ile en ahlaklı ilişki ihtiyacı kadar olandır. Dünyada garip veya bir yolcuymuş gibi yaşamak en yüksek onurdur.

Dindarlığın araçsallaştırıldığı, şova dönüştürüldüğü bir ortamda, içten gelen bir paylaşım bile insanın kendine şüpheyle bakmasına yol açıyor. Kirlenmiş bir dil içinde konuşmak zorunda kalıyorum hissi ağır basıyor.

Mayası aşk olan bir din (yol) istesen de istemesen de içinde yaşanamıyor. Taşıyor. Bir iki türbe/camii ziyareti yapıp sosyal medyada paylaşınca kendi kendime “propagandist mi oldum acaba?” sorusunu sormadan edemiyorum.

@MuratAykul Covid döneminde kuru kafa maske kullanmıştım. “En farklı benim ulan!” demiş olabilir miyim? :/

@MuratAykul Diziler konusuna ben de takığım. Ortak bir tür sadakat yeminine dönüşmüş, ona katılmamak ihanet sayılıyor. Bunun altında sanırım derin bir onay ihtiyacı var. Başkası farklı davranınca bu his sarsılıyor, öfkeye dönüşüyor.