g retweetledi
g
1.4K posts
g retweetledi
g retweetledi
g retweetledi
ซองชานมานจ้องจะแย่งโซฮีกินอีกแล้ว พอน้องเริ่มคลุกรามยอนปุ๊ป พี่ก็รีบจ้องเลย 555555555 เอ็นดูอะ
🦌 : อยากกินรามยอนจัง
💂♂️ : …
🦌 : เดี๋ยวคงเหลือให้กินซักคำแหละมั้งเนอะ
55555567555555565555655
ไทย
g retweetledi
g retweetledi
เมื่อ 10 กว่าปีที่แล้ว Robin Williams ตัดสินใจจบชีวิตตัวเองภายในบ้านพักของเขา ตอนนั้นสื่อก็รายงานว่าเป็นเพราะเขาป่วยเป็นโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรง
แต่ 3 เดือนหลังจากเสียชีวิต ภรรยาของเขาได้รับรายงานเกี่ยวผลชันสูตรของโรบิน รายงานระบุว่าในสมองของเขาพบการสะสมของโปรตีนผิดปกติที่เรียกว่า Lewy bodies แพร่กระจายไปทั่วทั้งสมอง (แพทย์ระบุว่าเคสของโรบินเป็นหนึ่งในเคสที่มีพยาธิสภาพรุนแรงที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา) สูญเสียเซลล์ประสาทโดปามีนไปถึง 40% พบ Lewy bodies หนาแน่นในสมองส่วน Amygdala ซึ่งน่าจะเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้เขามีอาการ paranoid, เห็นภาพหลอน, มีปฏิกิริยาทางอารมณ์ที่รุนแรง
ก่อนเขาจะเสียชีวิตไม่กี่เดือนก่อนหน้านั้น หมอวินิจฉัยว่าเขาเป็นโรคพาร์กินสันในระยะเริ่มต้น (Lewy body dementia วินิจฉัยโรคยาก เพราะมีอาการคล้ายกับพาร์กินสัน)
คือเหมือนเขาก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับตัวเองเหมือนกันค่ะ ในหนังเรื่องสุดท้ายของเขา Night at the museum 3 เขามีปัญหากับการจำบทแค่ไม่กี่ประโยค จนตอนนั้นมันทำให้เขาเกิดอาการวิตกกังวล/panic attack ขั้นรุนแรง
ภรรยาเขาบอกว่าโรบิน คืออัจฉริยะด้านการแสดงคนหนึ่ง จำบทเก่งมาก อย่างในละครเวทีที่ต้องจำบทเยอะมาก เขาก็ไม่พลาดเลยสักครั้ง ตอนนั้นโรบินบอกภรรยาว่าเหมือนตัวตนของเขาถูกขโมยไป 😭
ภรรยาของเขาได้เขียนไว้ในบทความอันหนึ่งว่า เธอหวังเหลือเกินว่าโรบินจะได้รู้ชื่อโรคนี้ก่อนที่เขาจะจากไป เพื่อที่เขาจะได้รับรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายและจิตใจของเขามันเกิดจากความผิดปกติภายในสมอง ไม่ใช่เพราะจิตใจของเขาอ่อนแอหรือคิดไปเอง 😭😭😭
ผลงานหนังชิ้นสุดท้ายของโรบินคือเรื่อง Night at the Museum 3: Secret of the Tomb
𝐬𝐚𝐲𝐜⚯𝐥𝐞𝐧𝐠𝐥𝐢𝐬𝐡™🧠📚🐈⬛@readandpaws
เป็นฉากจากหนังเรื่องนี้ที่จำได้แม่นที่สุด เพราะบีบคั้นอารมณ์มากกก เป็นฉากที่ฌอน (นักจิตบำบัดรับบทโดย Robin Williams) พูดกับวิล (รับบทโดย Matt Damon) ด้วยประโยคเดิมซ้ำ ๆ เป็น 10 รอบว่า "It's not your fault." ตอนแรกวิลตอบกลับไปว่า "Yeah, I know" แต่นั่นคือการรับรู้แค่ในเชิงตรรกะ (เขารู้ดีด้วยตรรกะว่าเด็กไม่ควรถูกทำร้าย เล่านิดนึงว่าวิลเป็นเด็กกำพร้าที่เป็นเหยื่อของ child abuse จากครอบครัวอุปถัมภ์ค่ะ) วิลใช้สติปัญญาเป็นเกราะป้องกัน ใช้ "ความรู้" มาเป็นกำแพงไม่ให้ "ความรู้สึก" ที่เจ็บปวดไหลเข้ามา พยายามตัดขาดความรู้สึกเจ็บปวดออกไป ในทางอารมณ์วิลไม่เคยรู้สึกจริงๆว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาไม่ใช่ความผิดของเขาเลย ลึก ๆ เขายังเชื่อว่าที่เขาถูกกระทำแบบนี้เพราะตัวเองไม่ดี ไร้ค่า ไม่คู่ควร ใช้กลไกการโทษตัวเอง เด็กที่ถูกทำร้ายมักจะสร้างกลไก Self-blame ขึ้นมา เพราะการเชื่อว่า "เป็นความผิดของฉันเอง" ยังทำให้รู้สึกว่ามีอำนาจควบคุม (ถ้าฉันทำตัวดีขึ้น พ่อจะไม่ตี) ซึ่งมันน่ากลัวน้อยกว่าการยอมรับว่า "โลกนี้โหดร้ายและฉันทำอะไรไม่ได้เลย" การที่ฌอนยืนหยัดที่จะพูดประโยคนั้นซ้ำๆ แม้วิลจะเริ่มมีท่าทีโมโหหรือผลักไส คือการแสดงให้เห็นว่าเขาสามารถรองรับอารมณ์ที่รุนแรงของวิลได้โดยไม่เดินหนี นี่คือพื้นที่ปลอดภัยของคุณ และการที่ฌอนก็เคยผ่านประสบการณ์เลวร้ายมาเหมือนกัน คำพูดของเขาจึงมีน้ำหนักและเป็นการบอกวิลว่า "ฉันเห็นความเจ็บปวดที่แท้จริงของคุณ และคุณไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว" เมื่อเกราะป้องกันพังทลายลงวิลก็ระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างรุนแรง ร้องไห้เหมือนเด็กน้อยคนหนึ่ง (อาการ Breakdown) และนี่คือจุดเริ่มต้นของการเยียวยา เพราะความเจ็บปวดที่ถูกแช่แข็งไว้ภายใต้ท่าทีแข็งกร้าวได้ถูกละลายออก การกอดกันในฉากนี้คือการเติมเต็มที่ขาดหายไปในวัยเด็ก 😭😭😭
ไทย
g retweetledi
g retweetledi
g retweetledi
g retweetledi
g retweetledi
g retweetledi
g retweetledi
g retweetledi
g retweetledi
g retweetledi
g retweetledi
