ติวเตอร์ติดติ่ง

OS/SF | #옞놔 #yeno จตุรัสกลางเมืองในเดือนธันวาคมถูกปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน ดวงไฟสีส้มประดับเต็มสองข้างทางสร้างความอบอุ่นให้ร่างกายและหัวใจอันหนาวเหน็บ ท้องถนนในยามค่ำคืนเต็มไปด้วยผู้คนที่ออกมาเฉลิมฉลองกันในวันคริสมาต์ เฉกเช่นเดียวกับร่างบางผมทองที่อยู่ในชุดเสื้อโค้ทสีครีมตัวหนากำลังยืนรอใครบางคนอยู่หน้าร้านขนมหวานแห่งหนึ่ง ปลายจมูกรั้นขึ้นสีแดงก่ำเนื่องจากความหนาวเย็นของหิมะ มือบางซุกเข้าที่กระเป๋าเสื้อหวังช่วยให้มันอุ่นขึ้นได้บ้าง เผลอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงมายืนอยู่ตรงนี้ได้ หลังจากที่ผู้กองนัมเยจุนรบเร้าให้เขาออกมา ‘เดท‘ กันช่วงเย็น เขาเลยจำใจมาเพราะไม่อยากโดนตื้อและวุ่นวายในเช้าวันถัดไปเสียมากกว่า จริง ๆ นะ เชื่อกันหน่อยสิ ดวงตาคู่สีน้ำเงินสวยกวาดมองหาร่างของใครบางคน เจ้าของนัดที่แอบมาสายทำเอาเขาไม่ค่อยสบอารมณ์นัก แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างสูงคนนั้นที่โดดเด่นอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินเข้มถูกเซ็ตอย่างดี นัมเยจุนมาพร้อมเสื้อโค้ทขนาดใหญ่สีสุภาพเฉกเช่นเดียวกับเขา ราวกับนัดกันมาแต่ไม่ใช่ กระดุมถูกติดเรียบร้อยทุกเม็ด แถมผ้าพันคือผืนหนาสีน้ำตาลเข้มนั่นก็ยังตัดกับเสื้อนอกได้อย่างลงตัว ให้ตายเถอะ ทำไมหัวใจของเขาถึงเต้นแรงขนาดนี้กัน อา… อยู่ ๆ ก็ร้อนที่หน้าแฮะ นัมเยจุนเห็นเขาอยู่ก่อนแล้ว ร่างสูงรีบเดินตรงมาหาคนตัวเล็กกว่าทันที รอยยิ้มปรากฏขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าที่เขาเองก็ตั้งตารอมาหลายชั่วโมง เสียงกรอบแกรบจากด้านหลังเรียกความสนใจของฮันโนอาได้เป็นอย่างดี “ดอกไม้สวย ๆ สำหรับคนสวยครับ~” นัมเยจุนเอ่ยวาจาหวานหยดย้อยพร้อมยิ้มตาหยี ในมือของเขาถือช่อดอกไม้ขนาดกลาง ดอกทิวลิปสีม่วงถูกยื่นมาให้ตรงหน้า เขาไม่ค่อยมั่นใจในความหมายแต่คิดว่านัมเยจุนคงคิดมาดีแล้ว และมันก็สวยมาก ๆ เลยด้วย ถูกใจฮันโนอามากจริง ๆ ฮันโนอารับมาไว้ในมือด้วยความเคอะเขิน แม้ปากจะบ่นนัมเยจุนแค่ไหน ลึก ๆ ในใจเขาก็แอบเผลอมองหาอีกคนอยู่เสมอ แค่รู้สึกว่า… ความใจดีของอีกคน อาจจะไม่ใช่แค่เขาที่ได้รับ มันก็น่าหงุดหงิดขึ้นมาทุกที “หนาวเหรอ” “นิดหน่อย” นัมเยจุนถามพลางเอื้อมมือมาแตะที่ข้างแก้มของเขา ฮันโนอาแอบสะดุ้งเล็กน้อย กลัวว่าถ้าอีกฝ่ายจับนานกว่านี้คงจับได้แน่ว่าหัวใจเขาสั่นไหวขนาดไหน ตึกตัก ตึกตัก ฮันโนอามองการกระทำคนตรงหน้าไม่วางตา เพราะตอนนี้นัมเยจุนเอื้อมมือไปแกะผ้าพันคอของตัวเองออกและสวมไว้ที่คอของเขาแทน เจ้าของผมสีน้ำเงินจัดระเบียบให้อย่างช่ำชอง ไม่กี่วินาทีผ้าพันคอ ผืนหนาก็มาอยู่ที่เขาเป็นที่เรียบร้อย ความอบอุ่นและความนุ่มทำเอาฮันโนอาเผลอก้มหน้าลงไปสูดดมกลิ่นหอมของมันโดยไม่รู้ตัว แน่นอนว่าเรียกรอยยิ้มของนัมเยจุนได้เป็นอย่างดี อา… กลิ่นของนัมเยจุนเป็นแบบนี้เองสินะ “อ๊ะ” เผลอลืมตัวไปชั่วขณะ เขารีบเงยหน้าขึ้นมาเช็คปฏิกิริยาของอีกฝ่าย อยากจะมุดดินหนีเสียจริง เพราะทุกการกระทำของเขาถูกบันทึกด้วยสายตาของเยจุนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นัมเยจุนรู้ดีว่าหากแซวอีกคนคงจะโดนเหวี่ยงหมัดกลับมาแน่ เขาจึงเลือกที่จะกุมมือเล็ก ๆ นั่นมาไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ทตัวเอง และพาไปร้านอาหารที่ทำการจองไว้โดยคนตัวเล็กกว่าไม่ทันที่จะได้ปฏิเสธแถมยังต้องเดินตามเขาอย่างช่วยไม่ได้