همای سعادت

رضا پهلوی روز ۲۳ آوریل در برلین ادعا کرد که پس از جنایات ۱۸ و ۱۹ دی، از مردم خواسته در خانه‌های خود بمانند و از خود محافظت کنند. این ادعا صراحتا دروغ است؛ چرا که در ۱۰ ژانویه (۲۰ دی‌ماه)، تنها ۲۴ ساعت پس از کشتار شب ۱۸ دی، نه‌تنها چنین توصیه‌ای مطرح نکرد، بلکه از همان مردمی که زیر تیغ سرکوب بودند خواست به‌جای ساعت ۸ شب، ساعت ۶ به خیابان‌ها بیایند و حتی نهادهای حکومتی را تسخیر کنند. #از_دموکراسی_بگو #زن_زندگی_آزادی

Thank you, Mr. President.

اگه دیگه آنلاین نشدم ، منو هم فراموش نکنید ! بدونید من مفت نمردم .. توی جشن آزادی اسم منو هم بیارید

میز کناری نشسته بود. کله ماهی تو بشقابش مونده بود و مشغول آبجو بود. داشتم با منو سر و کله می‌زدم و برای اینکه سر صحبت رو باز کرده باشم ازش پرسیدم ماهی‌ش چطور بوده. چینی بود و میگفت بعد از اینکه رفته لندن یه فوق مدیریتی/چیزی گرفته٬‌ دو سالی هست که سنگاپوره و اونجا تو یک شرکت دارویی کار می‌کنه. این وسط نوشیدنی من رو هم آوردن و یک "چین‌چین"ی به هم گفتیم. معلوم بود چند تا پیکی از من جلوتره. ازش پرسیدم تجربه‌ش از زندگی و درس خوندن تو لندن چطور بوده. گفت تا هفته پیش فکر می‌کرده خیلی خوب بوده٬ ولی قبل از اینکه بیاد ایتالیا٬ اول چند روزی رفته لندن و اونجا فهمیده که شاید اون حس خوبی که اون موقع داشته الکی بوده و اون تصویر زیبا براش شکسته. گفتم چطور؟‌ لیوانش رو برداشت و اومد نشست سر میز من و گفت اتفاقا دلم میخواد برای یکی بگم. به هیچ کدوم از دوست‌هام هم نگفتم و قصد ندارم که بگم. چون قضاوتم می‌کنند و تو رو که دیگه قرار نیست ببینم! اوکیه اگر برات تعریف کنم؟( تو دلم گفتم به شرطی که داستانت از خراطیان-قهرمان‌پور جدید که می‌خوستم سر غذا گوش بدم بهتر باشه....آره. می‌دونم :)). وقتی که لندن دانشجو بوده٬ روی یک اپ تبادل زبان با یک پسر ژاپنی مچ میشن و مدتی این به اون انگلیسی و اون به این ژاپنی یاد می‌داده. خارج از اون اپ هم ارتباطی نداشتند و هیچ وقت هم تو دوران لندن هم رو نمی‌بیینند. صحبت‌ها ادامه پیدا کرده تا اینکه درسش تموم شده و رفته سنگاپور٬ رسما اون ور دنیا. تو این دو سالی که گذشته هم می‌گفت گاهی بهش پیغام می‌دادم٬ اون هم جواب می‌داد و کم‌کم ازش خوشم اومد. ولی به نظر خجالتی می‌رسید و خودش به ندرت بهم پیغام می‌داد. اینه که تصمیم گرفتم برم لندن که ببینمش و شاید تونستیم با هم بریم تو رابطه. بعد بلند میشه میره لندن اونجا به پسره پیغام میده که هم رو ببینند. بعد از چند روز موفق میشن قرار بذارن ویه پنجشنبه‌ عصری با هم یک قهوه میخورن. با بغض گفت من از سنگاپور به خاطر دیدن اون رفتم لندن و این سر یک ساعت گفت که دیگه کار داره و باید بره. جمعه تا یکشنبه رو هم منتظر شدم که شاید دوباره هم رو ببینیم٬ ولی نشد. حالا هم گفتم تو اروپا بمونم شاید خودش پیغام بده و دوباره هم رو ببینیم. بعد هم می‌پرسه که به نظر تو ممکنه پسره خوشش اومده باشه٬ ولی خجالت کشیده دوباره پیغام بده؟ گفتم این طوری که میگی من بعید می‌دونم٬ ولی خودت چی فکر می‌کنی؟... مقداری هم اشک ریخت و اینکه نمی‌دونه آیا درسته که دوباره بهش پیغام بده و بگه که دوست داره دوباره هم رو ببینن. داستان اون ملاقات کوتاه رو تو نیم ساعتی که با هم نشسته بودیم سه-چهار باردیگه هم مرور کرد و هی اشک ریخت وهی آبجو خورد. آخر سر یک دفعه لحنش مصمم شد و گفت که اگر بهش دوباره پیغام نده و این رو نگه بعدها خودش رو نمی‌بخشه....بلند شد٬ تشکر کرد و رفت!