Halit Bekiroğlu

Yine Bingöl’deyim… 7 yıl yaşadım bu şehirde. Gençliğin en genç evresini, yani 10-17 yaş dönemini “dört dağın içinde” geçirdim… İlk çete kavgasıyla Bingöl’de yüzleştim, İmam Hatip serüvenimin esası burada gerçekleşti, İlk ideolojik tartışmalar, Cemaat-cemiyet işleri, Kitap okumalar, hararetli tartışmalar, Dağ-taş-yayla aşmalar, Dere-göl-barajda yüzmeler, Mini avlanmalar, İlk aşklar-kavgalar-uçan tekmeler, İlk eylemler, göz yaşartıcılara maruz kalmalar, Yazılar-şiirler-denemeler, Çadırda medrese eğitimi, Ormanda oduna çıkmalar, Politik bilinçlenmeler-mitingler-konferanslar, Zikir ve ilim meclisleri, İlk otorite sorgulamaları, Sürgün atmosferleri, Sevinçler, öfkeler… Neler de neler! Bu defa Bingöl Üniversitesi’nde konferans vermek için gittim. Yıllar önce de konferans için gitmiştim. Her zamanki gibi canlı ve dinamik gençlerimiz vardı. Pür dikkat dinlediler. İlgili alakalı yöneticilerimiz vardı, daha ileriye taşımanın azmindeydiler… “Hayatın Hızında Kendini Bulmak” konusuyla; Hayatın bütünselliğini konuştuk, Hız/haz çağını konuştuk. Tüketim enstrümanı olmamak gerektiğini, Algoritmalara karşı edilgen olmamayı konuştuk. Kendimizi bilmeyi ve aramayı konuştuk, Kendini bulmayı ve kendimiz olmayı konuştuk… Konuştuk da konuştuk! Dert konuşturur, arayış konuşturur. Çarşıda eski dostlarla ve sınıfdaşlarla taburlerde oturup geçmişi konuştuk, hayatın bugününü konuştuk, geleceğimizi tartıştık, ilk günkü tazelikte hasbihal ettik… Bingöl çok şeydir benim için, Bingöl ülkemiz için çok şeydir, Her bir şehrimiz gibi, Her bir insanımız gibi… O meşhur “Hepimiz Bingöllüyüz!” tebessümüyle tuşlara basmaya nokta koyayım bari! 🤣 Not; Bu yazı uçakta telefon tuşlarıyla anlık yazılmıştır. Eksik ve hatalarda başka manalar çıkarmak için zorlamayın kendinizi. Basitçe bir yazıdır işte, kızdırmayın lo! 😡🤔🤯

“Yarı Maraton” denemesi… Başlayınca oluyor, Yola çıkınca varılıyor…

KOŞU MU? YÜRÜYÜŞ MÜ? İstanbul’da; harekete geçtiğimizde, yola revan olduğumuzda, yolda olduğumuzda nice güzellikler selamlıyor bizi… Pazar’ın seher vakti; İstanbul’un en sessiz, en berrak, en gerçek hâli. İstanbul kendini Pazar sabahı gösterir. Gürültüde ve yoğunlukta adeta çekilir, yumulur, örtünür… Epeydir “yarı maraton” (21km) koşmamıştım. Hedef olarak belirlemeden sabah namazı sonrası Üsküdar Meydan’dan koşmaya başladım. Yol beni Harem’e, ordan Haydarpaşa’ya, Rıhtım’a, derken Kadıköy sahile, Moda iskelesine, Kalamış’a ve en son Fenerbahçe Parkı’na kadar götürdü. Fenerli ol(a)madan döndüm ama :))) Koşu, yürüyüş kadar sakin düşündürtmez ama en yoğun, en sert, en dinamik düşünceler koşu esnasında gerçekleşir. Yürüyüşte tek bir konuyu daha uzun süreli düşünebilirken, koşuda daha çok düşünce arasında geçiş yapar ve daha analitik bakabilirsiniz… Demem o ki; “Koşu mu? Yürüyüş mü?” tartışmasıyla vakit kaybetmeyin; Çıkın, koşun ya da yürüyün. Yol sizi coşturur, vardırır, oldurur…