hassanpathan

دُنِيا سَڀَ دَرياھُ، ڪو ڪو تارُو تَنھِن ۾، ھِڪِڙِي لَھَرِ لوڀَ جِي، ٻِئو آتَشِي اوڙاھُ، طالِبَنِ توڙان، موڙي چاڙِھِيون مَڪُڙِيُون. شاھ عبداللطيف ڀٽائي

پاڻيَ مَٿي جھُوپَڙا، مُورِکَ اُڃَ مَرَنِ، ساها اوڏو سُپِرِين، لوچي تان نہ لَهَنِ، دَمُ نَہ سُڃاڻَنِ، داهُون ڪَنِ مُٺنِ جِنَ. (شاھ عبداللطيف ڀٽائي)

ڏُکويُنِ اُھڃاڻُ، ڪُلِهين ڦاٽو ڪَنجِرو، وَڃَنِ گُوندَرَ گَڏِيُون، لوڪَ نَہ آڇينِ پاڻُ، سُورَنِ تَنِي ساڻُ، نَنڍاڪُون نِينھُن ڪِئو. شاھ عبداللطيف ڀٽائي

اَمُلُ آڇِ مَ اُنِ کي، جٖي نَہ پَرُوڙِينِ مَتِ، جِتِ گَڏِجَئِي جَوھَرِي، ماڻِڪُ تِتَھِين مَٽِ، جَنِ سونَ سين سَٽِ، تَنِ ھَڻِي رِيءُ رَدِ ڪِئو. شاھ عبداللطيف ڀٽائي

چَڱا ڪَنِ چَڱايُون، بُڇايُون بُڇَنِ، جو وَڙُ جُڙي جَنِ سين، سو وَڙُ سيئِي ڪَنِ. شاھ عبداللطيف ڀٽائي

اَڄُ مَلِيندِيَسِ ماءُ، ڌاڄا ڪَندِيَسِ ڪَپِڙا، جِيجان جوڳِياڻِي ٿِيان، مُون کي جَهلِ مَ پاءِ، ھوتَ ٻَروچي لاءِ، ڪَنين ڪُنَرَ پايان. شاھ عبداللطيف ڀٽائي

ڇِپُون ڇَپَرَ کٽ، پَهڻَ پَٿراڻِيوُن ڀانئيان، جتي رَهان راتِڙي، مروُن مُنهنجا مِٽ، سيڻن جيءَ سَهٽ، ڏونگرُ ڏولي موُن ٿِيو. (شاھ عبداللطيف ڀٽائي)

ڪيڏانهن ڪاهيان ڪَرَهو؟ چَوڏِس چِٽاڻو، مَنجِهين ڪاڪِ ڪَڪوري، مَنجِهين لُڊاڻو، راڻو ۽ راڻو، ريءَ راڻي ٻِيو ناھ ڪو. (شاھ عبداللطيف ڀٽائي)

ھنَ تاري، ھنَ هنڌِ، هتِ منهنجا سُپريِن، سَڄَڻَ ماکيءَ مَنڌِ، ڪَئوڙا ٿين نہ ڪڏهين. (شاھ عبداللطيف ڀٽائي)

هَهڙِي تان نہ هُيَاس، عشق اُٿِيارِيسَ اوچِتي، پَڌَرِ پوءِ پيياس، سَتُرُ سِڪَ وِڃائيو. (شاھ عبداللطيف ڀٽائي)

سَڌائِتِي سَڀَڪا، بُکَ نَہ باسي ڪا، جيھِيءَ تيھِيءَ ذاتِ جِي، جُنبَشِ ڪانِهي جاءِ، مُون سين ھَلي سا، جا جِيءُ مِٺو نَہ ڪَري. شاھ عبداللطيف ڀٽائي

جَنِي دَورُ دَردَ جو، سَبَقُ سُورَ پَڙهَنِ، فِڪِرَ ڦَرَهِي هَٿََ ۾، ماٺِ مُطالِعُ ڪَنِ، پَنُو سو پَسَنِ، جَنهِ ۾ پَسَڻِ پِرِينءَ کي. (شاھ عبداللطيف ڀٽائي) (سر يمن ڪلياڻ، داستان پنجون، شاھ جو رسالو، محقق ۽ شارح ڊاڪٽر نبي بخش خان بلوچ)

پَتنگن پَھ ڪيو، مِڙيا مَٿي مَچ، پَسي لَهس نہ لِچيا، سَڙيا مَٿي سچ، سندا ڳِچين ڳَچ، ويچارن وڃائيِا. شاھ عبداللطيف ڀٽائي

سِڪَڻُ ۽ سُورِي، ٻَئِي اکَر هيڪَڙي، وِھَڻُ واٽَرِيَنِ تي، ڪارَڻُ ضَروري، ٻِنيِن جِي پُورِي، جِيَ ڏِني رِيَ نہ ٿيي. (شاھ عبداللطيف ڀٽائي)

ڪانڊين ٽانڊين، ٻاٻُرين، پَچان مَرُ پيئي! جيرا جِگِرَ، بُڪيوُن، سيخُن ۾ ٽيئي! ويڄَنِئون ويئي، ٿي وهيڻي سَڄَڻين! (شاھ عبداللطيف ڀٽائي)