Henk Kik

hpdetijd.nl/lees/47733 Dank aan de vele lezers (en verontwaardigde hospice-medewerkers) voor alle reacties op mijn bespreking van 'Alles voor de reis' van Van Dis: een ongeloofwaardige roman die zelfliefde met liefde verwart en is gesteld in een stijl om op te schieten.

Hé, Laurens Dassen is weer terug! Gisteren liet hij zich van de sprekerslijst van het antisemitismedebat schrappen nadat Die Zeit een schandaal met antisemitische appjes binnen VOLT had onthuld. #Brandstofdebat zeit.de/politik/deutsc…

!!!

Net de papieren versie van @HPdeTijdNL opgehaald, en wat een geweldige illustratie bij het artikel over ons rapport!😂 De demonisering van Israël kon niet beter verbeeld worden dan door Gargamel.😉 Link naar het artikel in de volgende tweet.

Eerste vereiste voor een huisarts: dat je patiënten zich bij jou veilig voelen. Vraag me af hoe veilig sommige patiënten zich zullen voelen bij deze huisartsenpraktijk.🤨 Dit is Israëlhaat, leedvermaak, en laten we eerlijk zijn: #Jodenhaat

De #Erasmusbrug in #Rotterdam #010byday #architectuur

@AdrianusPeters Dank voor uw bericht op X; ik ben hier erg blij mee.

25.000 Boeken, een immer actuele tekst uit 1946 van Godfried Bomans die enige bruikbare richtlijnen voor de liefhebber biedt. Desideratum Pers, 100 genummerde exemplaren, € 10,-, te bestellen via peterijsenbrant@planet.nl. Nummer 44 komt in mijn Bomanskast.

Laten we de bedragen nog maar eens noemen. De afvalstoffenheffing in Amsterdam bedraagt 469 euro per jaar. Dat is 9 euro per wekelijkse vuilniszak (die meestal niet wordt opgehaald).

Mensje van Keulen of Theodor Holman hadden allang een keer het boekenweekgeschenk moeten schrijven, vindt Marja Pruis in De Groene Amsterdammer van 12 maart. Zoveel schrijvers die goed zijn in die novelle-achtige omvang heeft Nederland niet.

Terwijl scholen en synagogen in Nederland in vlammen opgaan, geven de leiders tegenstrijdige signalen af. Na de brandstichtingen in Rotterdam en Amsterdam veroordelen publieke figuren antisemitisme, terwijl ze tegelijkertijd de oorlog in Gaza lijken te gebruiken om het te rechtvaardigen, schrijft @bpschut in Times of Israel timesofisrael.com/as-schools-and…

Wat had je dán gedacht?! … Terwijl Nederland nog aan het bijkomen is, na twee terroristische en antisemitische aanslagen, komt de Nationaal Coördinator Discriminatie met een Programmaleider Moslimdiscriminatie of Islamofobie. Hoe toondoof en losgezongen van de werkelijkheid kan je zijn?

Sylvain Ephimenco Jodenjacht, uitgeverij Ezo Wolf, is mijn twaalfde boek en is vanaf deze week verkrijgbaar. Ik ging net aan het voorwoord voor Jodenjacht beginnen toen dit bericht uit Frankrijk op mijn scherm verscheen. Een olijfboom die in een voorstad van Lyon was geplant ter nagedachtenis aan Ilan Halimi, een jonge Franse Jood die in 2006 werd doodgemarteld, is omgehakt. Het drama rond Ilan Halimi, 23 jaar, schokte heel Frankrijk in 2006 door zijn uitzonderlijkheid, maar vooral ook door zijn gruwelijkheid. Ilan Halimi, een verkoper van mobieltjes, werd in januari 2006 zomaar ontvoerd, opgesloten en zwaar gemarteld door een twintigtal personen die zichzelf ‘de bende van de barbaren’ (le gang des barbares) noemden. Zijn ontvoerders dachten van deze jonge Franse Jood dat hij ‘zoals alle Joden rijk moest zijn’. Het was niet de eerste keer dat een boom die ter nagedachtenis aan Ilan Halimi was geplant, werd omgezaagd. Vijf maanden eerder, in augustus 2025, gebeurde precies hetzelfde in Epinay-sur-Seine. Twee broers met Tunesische nationaliteit werden hiervoor veroordeeld. Het is de boodschap van de daders, gewapend met een eenvoudige cirkelzaag, aan een heel volk. ‘Jullie leed, hoe groot ook, hoe pijnlijk, hoe onverdraaglijk, zullen wij uitwissen. Evenals het korte bestaan van jullie martelaar. We zullen iedere vorm van herdenking vernietigen, onmogelijk maken. We zullen de toegang tot jullie verdriet met onze haat versperren.’ Het gebruik van het woord ‘genocide’ om de oorlog in Gaza te typeren, is in mijn ogen ook een poging om bomen van de herinnering om te zagen. Als je Joden van ‘genocide’ beschuldigt zaag je niet alleen de bomen om van hun herinnering. Wis je ook het proces dat de grondslag vormt voor de stichting van de Joodse staat Israël. Door de dood van tienduizenden Gazanen, veelal burgers en dat betreur ik, tijdens een oorlog tegen een terroristische beweging, impliciet gelijk te schakelen met de industriële vernietiging van zes miljoen Joden vorige eeuw, bereik je het eindpunt van het meest walgelijke revisionisme. Je zet de deur open voor de meest kwaadaardige beweringen. Het boek ‘Jodenjacht’ bevat de teksten die ik gedurende de twee jaar na Zeven Oktober in Trouw heb gepubliceerd. Het is een tijdsdocument, een kroniek van het weerzinwekkende antisemitisme die de laatste twee jaar in Nederland explodeerde. De voorbereidingen voor de huidige aanslagen op een synagoge in Rotterdam en een Joodse school in Amsterdam, vonden plaats in die twee jaar van ongebreideld antisemitisme, door pro-Palestijnse activisten gefaciliteerd. Ik heb wel nieuwe teksten voor dit boek geschreven. Ook het lange essay ‘Nederland liegt’ toegevoegd dat ik in 1994 publiceerde en dat toen ophef veroorzaakte. Het woord ‘Jodenjacht’ dat wel degelijk door Jodenjagers op 6 en 7 november in Amsterdam werd gebruikt tijdens aanvallen op Joodse voetbalsupporters uit Israël, lijkt nu taboe te zijn geworden. In bepaalde media is het gangbaar om ‘Maccabi-rellen’ te gebruiken in plaats van dit tienletterwoord dat wringt, schuurt en schaamte in zich draagt. Reden voor mij om dit woord als titel van dit boek te kiezen.

Ik ben een Nederlander die best wil uitleggen wat het betekent wanneer het land waarin je geboren en opgegroeid bent om je heen verandert in een volstrekt onbekend gebied en wanneer het land waar jouw voorouders aan hebben bijgedragen stukje bij beetje wordt weggegeven door bestuurders die ieder besef van historische continuïteit kwijt zijn. Wie niet snapt wat er precies behouden moet worden aan Nederland, moet een paar dagen doorbrengen in een wijk waar alle oorspronkelijke omgangsvormen, vanzelfsprekendheden en verhoudingen zijn verdrongen door tribaal gedrag, middeleeuwse opvattingen en waarden die met Nederland niets meer te maken hebben. Precies hier raakt Wierd Duk in zijn podcast de kern. We moeten het eerst hebben over de elementaire vraag of Nederlanders überhaupt nog mogen benoemen dat hun land een eigen cultuur heeft, een eigen publieke moraal, een eigen manier van samenleven, en of die unieke eigenschappen bescherming verdienen. De werkelijkheid: alleen al het uitspreken van woorden als inheems, geworteld of cultuur is inmiddels voldoende om door talkshowtafels, beroepsverontwaardigden en moraalridders te worden weggezet als ‘verdacht’. Dit is bijzonder veelzeggend: een samenleving die het eigen karakter niet meer onder woorden mag brengen, heeft de capitulatie feitelijk al voltooid. Het optreden van Gouke Moes toonde maar weer eens aan hoe dit mechanisme werkt. Moes probeerde een vraag op tafel te leggen die in een gezond land volkomen legitiem zou zijn: wat betekent het nog om Nederlander te zijn wanneer de staat decennialang beleid voert dat ontworteling, massale asielinstroom en culturele vervaging normaliseert? Meteen schoot de hele tafel in de deugstuip, waarna het bekende ritueel volgde waarbij de vraagsteller zelf tot probleem wordt verklaard. Wat we zagen was triest poortwachtersgedrag, waarbij het debat niet gevoerd wordt om feiten boven tafel te krijgen, maar om de grenzen van het zegbare te bepalen. Wat het betekent als Nederland verdwijnt, voel je in de omgedemografiseerde delen van de grote stad. Je voelt het in de manier waarop groepen jongens de openbare ruimte claimen. Je merkt het aan het permanente, onaangepaste en respectloze gedrag. Je ziet het in de agressieve vanzelfsprekendheid waarmee jouw aanwezigheid, jouw gewoonten, jouw vrijmoedigheid en jouw manier van leven als hinderlijk of aanstootgevend worden behandeld. Je merkt het aan de sfeer van intimidatie, aan vervuiling, lawaai, normloosheid en sociale druk die zich meester maakt van straten waar vroeger wederkerigheid bestond. Dan zie je ineens haarscherp wat Nederlandse cultuur óók is: afstand kunnen houden, anderen met rust laten, publieke ruimte delen zonder die te domineren, vrouwen vrij laten bewegen, kinderen leren zich te gedragen, gezag erkennen, de taal spreken, tradities erkennen en de omgeving netjes houden. Een land leer je vaak pas echt kennen zodra je ziet hoe het wordt afgebroken. Pas wanneer jouw buurt verandert in een plek waar jij jezelf moet inhouden en aanpassen, besef je hoe kostbaar een beschaving is waarin vrijheid, rust, veiligheid en onderlinge herkenning vanzelfsprekend waren. Link: youtu.be/xBUZMffj6os?is… Fragment: