o kadar çok duygularımı bastırdığımı fark ettim ki artık bilgi tutamıyorum, hafızam bana ihanet ediyor, konsantre olmakta zorlanıyorum ve konuşurken kelimeleri unutuyorum.
bi ömrü heba etmenin en kolay yolu nedir derseniz takılı kalmaktır derim. kapanmış bir defterin sayfalarında kendine yer aramak. değiştiremeyeceğin bir geçmişi aklında tekrar tekrar yaşayıp bugünü soldurmak..o hikayeye sıkıca tutunayım derken kendi ellerini bırakmak
Hiçbir sorunu çözmek istemiyorum, kimseyi ve ne yaptıklarını merak etmiyorum, hiçbir şeyle mücadele etmek istemiyorum, olmayanı zorlamak istemiyorum. 'Böyleyse böyledir' deyip huzur bulmak istiyorum; yalnızca en güzeli bu... :)
birini ilk kez ozleyince sok oluyorum.. ne alaka?? ne ara bu kadar kafamin icine islemis olabilirsin??? kendimle dovusup kendimi alt etmek istiyorum (en ufak bi duygu kirintisinda bizim savunma mekanizmasi)
Bu hayatta ne yapıp edin ama kendiyle barışık ve hayatını seven, hedefleri olan arkadaşlar edinin. Çünkü kendi içinde yetersizlik yaşayan, kendinden memnun olmayan biri başarınızdan rahatsız olur. Çekemez, içten içe hased eder… Onun enerjisi sizi de bi süre sonra aşağı çeker