Hooman 🇮🇷

بعضی از دوستان خواستن عکسی از #رضا_رحمتی منتشر کنم تا یادش زنده نگه داشته بشه. مطمئن نیستم این کار برامون تبعاتی داشته باشه یا نه. عاشق ایران بود و در راه مبارزه برای آزادی وطنش از چنگال اهریمن خستگی‌ناپذیر. #جاویدشاه گفت و جان شیرینش رو در این راه فدا کرد. راهت ادامه داره عزیزم

فرزند ایران و جان فدای میهن #علیرضا_سوری

۵ ماه از شبی که همه با هم رفتیم بیرون ولی ۴۰ هزار نفرمون دیگه برنگشتن گذشت فراموش نکنید.

#علی_یغمورلو ۱۷ ساله🕊️ یافت‌آباد تهران ۱۸ دی ۱۴۰۴ ..

فرزند ایران و جان‌فدای میهن جاویدنام #حديثه_اكبرزاده

همین الان مادر سودا درباره دخترش و شبی که جاودانه شد حرف زد همه باهم زار زار گریه کردیم خدایا این همه ظلم و جنایت رو دیدی و بازم سکوت کردی. چه بر این مادر تنها گذشت. جاوید نام و جانفدای وطن #سودا_اکرمی

۳ نوجوان و یک زن، از بازداشتیهای مربوط به اعتراضات دیماه، در یک پرونده مشترک به اعدام محکوم شدند. #مریم_هداوند #متین_محمدی احسان حسینی‌پور عرفان امیری Iran: Three teenagers and a woman arrested over the Dec. 2025–Jan. 2026 protests have been sentenced to death.

بهشت زهرای تهران ، قطعه ۲۳۸ ، ردیف ۸۰۱ ، شماره ۲۸ #آیدا_حیدری

قلمت بشکند روزگار ، اگر ننویسی برما چه گذشت🥀🖤

چجوری دلت اومد به این بچه گلوله‌ی جنگی بزنی؟ فقط یازده سالش بود حرومزاده. جاویدنام #رهام_برجسته

دادگاه انقلاب شیراز #بنیامین_نقدی را به اعدام محکوم کرد. جمهوری اسلامی باز هم برای یک قهرمان طناب دار آماده کرده.

از زندان یک راست امدم سر خاک خسرو, جور عجیبی حس میکنم چونان «سیزیف»  از طرف خدایگان محکوممان کرده‌اند که «سنگی را به بالای تپه ببریم». پس تلاش میکنم حملش کنم و بکشم با خودم بالای تپه؛ دوباره و دوباره، به اندازه همه تکرارهای سرسام‌آور و ضروری جهان. بار سنگین حمل حقیقت، تمام تکه‌های حقیقت. جدا جدا و قطعه قطعه.  آنچنان که دایم قطع‌مان میکنند، مثل همین اینترنتی که طولاااانی‌ترین قطعی جهانش نیز از آن ماست. با خودم قرار گذاشته‌ام از هرچه خسته می‌شوم بشوم، اما از رسیدن به آزادی و حمل کردن این سنگ‌های سخت حقیقت «نه». برای همین رفتار داعش‌گونه جمهوری اسلامی در مراسم خسرو نباید و نمیتواند بگذارد که سنگ نیمه‌ تمامم در آذر ۴۰۴۱ را، زمین بگذارم.  دوباره سلام خسرو! چطور  سعی کردند چشم‌های حقیقت را با قتل تو ببندند. اگر ما خاموش شویم؛ پس کدام شهرزاد قصه تو را بگوید؟ حالا بیرونم، باز مثل همیشه بعد از خروج از زندان -نمیدانم برای چند مدت - دلم در زندان جا مانده، پیش چشهای رفقایم، آنها که در نی نی چشمانشان فقط یک جمله بود «ما را فراموش نکنید». پیش از خداحافظی از لای دریچه ‌ها در زندان انگشت رفقایم را لمس کردم؛ آذر یاهو، محبوبه شعبانی، حدیث مرواریدی، سهیلا حسینی.  کاش خسرو بود، کاش جای اینکه سر مزارش می‌رفتم شماره‌اش را میگرفتم تا بهش زنگ بزنم. سعی کردم سیما ابنایی را از لای جمعیت پیدا کنم؛ اما گویا از بچه‌ها جدا شده بود.  زندان بودم که کشتار عظیم دی ماه و خبر کشته شدن غیر نظامیان و کودکان میناب در جنگ به گوشم رسید. عجب دل خونی به جان یک ایران انداختند. هنوز در راهم با بار سنگین زندانیان دی ماه در وکیل آباد، نام تک تکشان را فریاد خواهم زد، کاش شهرزادشان باشم…

به‌یادماندنی‌ترین چیزی که از صنم برام مونده، صدای خنده‌هاشه؛ خنده ای که زندگی و عشق رو در اون حس میکردی. امیدوارم هیچ‌وقت صداتو فراموش نکنم. و منو ببخش که هنوز اینجام، در حالی که صدای خنده‌های تو دیگه حس نمیشه.

این حساب متعلقه به جانفدای میهن جاویدنام رضا رحمتی از یزد عزیز. همسری عزیز برای من، پدری مهربان برای پسرکم، و فرزندی دلسوز برای مادر داغدارش. شب 18 دی به همراه برادر کوچکترش در آریاشهر تهران به دست قصابان شیعه کشته و پیکرش دو هفته بعد تحویل شد. این حساب دیگر آپدیت نخواهد شد.