Huriye ERDOĞAN

odama sığamadım, geceleri uyuyamadım; bazen nefes bile alamadım. yediğim yemek karnımı da doyurmadı. sebebi neydi, biliyor musunuz? iliklerime kadar acıyla doluydum. bir insan acıdan ağlayamaz hâle gelir mi? gelir.. ben geldim.

Bir radyoda çok sevdiğin bir şarkıya denk gelirsin, tam sesini açacağın sırada şarkı biter ya, işte öyleydi bizim hikayemiz. Yarım kaldı ve sonrasında bir ömür Yalnızlık başladı...

“sanmak.. dünyanın en berbat hissi budur. sevildiğini sanmak, değer gördüğünü sanmak, önemsendiğini sanmak.. o kadar iğrenc bir his ki insanın kendini tüm dünyadan soyutlayası gelir. sanmak pişmanlıktır”