Tekin

Halleniyorsun deryaya yerin yok bi’ damlaya . 🌿

Herkes farklı şekilde tükeniyor hayatta. Kimi doğru insanı beklerken, kimi yanlış insana katlanırken. Ve herkes bir şeylerin bedelini ödüyor. Bazen seçimlerinin, bazen seçemediklerinin.

Yeniden olmaz bazı şeyler. Düşünme, düşleme. Sen o köprüden geçerken köprüyü yaktın.

Günlerden bir gün karşılaşırsak; yürek soğumuş, hisler kaybolmuş, iki yabancı olmuşsak, bu ruhsuzluğa nasıl razı geldiğimizi konuşalım.

Hayatta en büyük güç ait olmadığın masadan kalkabilmektir.

Bazı insanlar evine dönmüş gibi hissettirir. Her şey yerli yerindeymiş, senin kurulu düzenin buymuş ve hep oranın özlemini çekmişsin gibi. Tanıyorsun görünce yani. Zaten evini nerde görsen tanırsın.

Hiç kimsenin ilgisine ihtiyaç duymadığın gün olgunlaşırsın, hiç kimseden beklentiye girmediğin gün yara almazsın ve hiç kimseye bağımlı kalmazsan kazanırsın.

seni paramparça hissettiren bir kırgınlığı kendi başına aştıktan sonra bir daha asla kimseye güvenmemeyi öğreniyorsun. hayat orada başlıyor işte.

Alt tarafı bir çiçek koklayıp bir hayvan sahiplenip bir kaç insan tanıyıp bir yar sevip gidecektik bu dünyadan nasıl kötü bir zamana denk geldi ömrümüz.

Sahip olduklarınla değil, dokunduğun hayatlarla hatırlanacaksın. Birine ilham vermek, bir kalbi iyileştirmek, bir hayatı değiştirmek, bunlar asıl mirasındır.

İnsan belli bir süreden sonra kimseyi istemiyor hayatında. Bazı şeyler yaşanıyor ve insan öğreniyor, yoruluyor. Kendinle kalmaktan korkmuyorsun. Yalnızlığın verdiği olgunluğu yaşıyorsun. Kimseye vakit ayırarak kafanı yormak istemiyorsun. Yalnızlığın samimiyetine sığınıyorsun.

Kendi sınırlarını çiz. Varlığını değersizleştiren insanları hayatından çıkar. Sana sadece ihtiyacı olduğunda gelenleri değil, gerçekten seninle olmak isteyenleri seç. Yarım kalanlara dönüş yapma, tükenmiş olanı canlandırmaya çalışma .

insan insana iyi gelmeli, gelmeyecekse hiç gelmemeli

Birilerinin mayınları var, birilerinin çiçekleri. Biz birilerinin mayınlarını çiçek sanan taraftayız.

Birbirine doğru düzgün veda edememiş herkes elbet bir gün karşılaşır.

Yaş geçtikçe dingin bir kabulleniş başlıyor. Gelene de gidene de '' olur öyle '' deyip çay içiyorsun.

boğulduğunu sandığın yer, belki de sana yüzmeyi öğretiyordur

birini özlüyor olmanız, ona dönmeniz gerektiğini göstermez. bazen özlemeniz gerekir, bir sabah uyanıp özlemediğinizi fark edene kadar.

sana vefasızlık yapanlar kolunu da kırarlar, belki af edersin ama artık onları kucaklayamazsın.

İnsan geçmişini düşünürken, bazı yerlerde kendisinden özür dilemek istiyor.

ileri bir tarih için şöyle şöyle yaparız diye plan yaptığınız kişilerin o tarih geldiğinde hayatınızda olmaması.